Kapag Wala si Madam, Ako ang Asawa ni Sir | Mga Kwentong OFW

Dear admin, ako si Rachel, 33 taong gulang, isang single mother mula sa Nueva Ecija. May anak ako na naiwan sa Pilipinas at sa totoo lang, siya ang tanging dahilan kung bakit ako narito ngayon sa Lebanon. Hindi ko kailanman pangarap na maging isang OFW. Hindi ko kailanman pangarap na iwan ang aking anak habang siya ay lumalaki.

Ngunit tulad ng marami na katulad ko, napilitan akong lumaban sa buhay kahit pa hindi ko gusto ang laban na aking pinasok. Admin, bago ako nakarating dito, kinailangan kong bayaran ang utang. Utang para sa pagpapagamot ng aking ama. Utang mula sa aking panganganak at utang na ginamit ko para makalabas ng bansa. Akala ko pagdating ko dito, unti-unti ko ring mababayaran ang lahat ng ito.

Akala ko sa sandaling magsimula na akong kumita, magiging mas madali ang lahat. Ngunit hindi ito ganoon ka-simple. Dalawang taon na ako sa aking amo dito sa Lebanon. Sa unang tingin, sabihin mong maayos ang aking kalagayan. Malaki ang bahay, kumpleto sa kagamitan. Hindi ako sinasaktan at sapat ang pagkain ko araw-araw. Si Madam ay isang businesswoman.

Madalas na wala sa bahay dahil sa trabaho. Minsan ay inaabot ng ilang araw, minsan nga ay isang linggo bago siya umuwi. Si Sir ay madalas na naiiwan sa bahay. Isa siyang tahimik na tao. Hindi palakibo. Kung magbigay ng utos, direkta at walang emosyon. Noong una, normal ang lahat. Paglilinis, pagluluto, paglalaba, paulit-ulit na gawain.

Maaga akong nagigising. Tapos ay tatapusin ko ang aking trabaho sa gabi at hihiga na pagod na pagod. Walang kakaiba, walang problema. Ngunit habang tumatagal ang panahon, may napansin ako kay Sir, Admin. May kalungkutan sa kanyang mga mata. Hindi ko maipaliwanag. Ngunit kahit nasa loob siya ng isang magandang bahay, para siyang walang kasama.

Minsan makikita ko na lang siyang nakaupo sa sala, nakatitig sa kawalan. Minsan naman ay nasa balkonahe siya. Tahimik na nakatingin sa malayo habang hawak ang isang tasa ng kape. Hindi ko na pinansin iyon noon. Ang nasa isip ko, hindi ko trabaho ang unawain ang aking amo. Hanggang sa isang gabi, doon nagsimulang magbago ang lahat.

Gabi na nang matapos ako sa kusina. Nililigpit ko ang mga pinggan nang marinig ko siyang tumawag. Rachel. Kinabahan ako, Admin. Bihira siyang tumawag ng ganoon. Dahil madalas si Madam ang nagbibigay ng mga utos. Nang lumapit ako sa sala, nakita ko siyang nakaupo. Hawak ang isang baso. Hindi naman siya lasing ngunit halatang uminom siya. Sabi niya, “Umupo ka.”

Nag-alinlangan ako. Hindi ako sanay na pinauupo ng aking amo. Ngunit sumunod ako. Tahimik kami sa simula. Ang tanging naririnig ko ay ang tunog ng aircon at ang kabog ng aking dibdib. Hindi ko alam ang sasabihin o gagawin. Hanggang sa magsalita siya. May anak ka ba? Tumango ako. Opo, Sir. Isa. Ilang taon na? 8 taong gulang.

Tumango siya tapos ay tumingin sa malayo. Para bang may iniisip. Lumipas ang ilang segundo bago siya muling nagsimula. Suwerte ka. Natigilan ako. Hindi ko alam ang ibig niyang sabihin. Admin, sa isip ko, paano akong naging swerte? Iniwan ako ng ama ng aking anak. May mga utang ako. Malayo ako sa aking pamilya. Ngunit hindi na ako nagsalita. Nakinig na lang ako.

Kahit mahirap, may naghihintay naman sa iyo na nangangailangan sa iyo. Doon ko unang naramdaman na hindi ito isang normal na usapan sa pagitan ng amo at kasambahay. Ewan ko ba kung bakit ngunit sumagot ako. Lahat ng ginagawa ko ay para sa aking anak. Tumango ulit siya. Ngunit sa pagkakataong ito, mas seryoso ang kanyang ekspresyon. Ang asawa ko, laging abala.

Ang mga anak ko ay nasa ibang bansa. Ang bahay na ito… tumigil siya sandali. Napakatahimik. Admin, hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko ngunit sa sandaling iyon, hindi ko siya nakita bilang amo. Nakita ko siya bilang isang taong nag-iisa. Hindi ko alam kung naaawa ba ako o nakikinig lang bilang kapwa tao. Ngunit doon nagsimula ang lahat, sa isang simpleng pag-upo, sa isang simpleng pakikinig.

Pagkatapos ng gabing iyon, akala ko babalik na sa normal ang lahat. Ngunit hindi. Kinabukasan, habang naglilinis ako sa kusina, dumaan siya. Wala siyang sinabi. Ngunit bago siya umalis, nag-iwan siya ng isang maliit na supot sa mesa. Nang buksan ko ito, puno ito ng pagkain mula sa labas. Masarap. Hindi karaniwan. Para sa iyo, sabi niya bago tuluyang umalis.

Natigilan ako, Admin. Maliit na bagay lang iyon. Ngunit sa buhay naming mga OFW, ang ganoong klaseng kilos ay may bigat. Mula noon, paminsan-minsan na niya itong ginagawa. Minsan pagkain, minsan naman ay simpleng tanong kung kumain na ba ako. Minsan ay tinatawag niya ako sa sala hindi para mag-utos kundi para lang mag-usap.

At sa ganang akin, hindi ko namalayan na nasasanay na pala ako sa isang bahay na dati ay tahimik at malamig. May mga sandali ng kwentuhan. May mga sandali na may tumatawag sa aking pangalan hindi bilang tagalinis kundi bilang isang tao. Ngunit Admin, kahit sa mga simpleng sandali na iyon, may bahagi ng puso ko ang nagbabala. Alam ko na hindi ito normal.

Alam ko na ang bawat bagay ay may hangganan. Ngunit sa bawat gabi na tinatawag niya ako para lang mag-usap, sa bawat pagkakataon na naririnig ko ang kanyang boses na mas mahinahon kaysa noon, unti-unti kong naramdaman na hindi lang siya ang nag-iisa sa bahay na iyon, pati na rin ako. At doon na ako nagsimulang matakot dahil alam ko, Admin, kapag ang dalawang taong nag-iisa ay nagtagpo sa parehong kalungkutan, may mga bagay na maaaring mangyari na hindi madaling ituwid.

Pagkatapos ng gabing iyon, akala ko babalik na sa dati ang lahat. Akala ko baka pagod lang ang ginoo o baka nagkataon lang na kailangan niya ng kausap. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, napansin ko na hindi na lang ito minsang nangyari kundi naging bahagi na ng aming araw-araw na gawain dito sa bahay. Admin, nagsimula ito sa simpleng tanong: Kumain ka na ba? Minsan tinatawag niya ako habang naglilinis para magtanong tungkol sa Pilipinas.

Kumusta ang buhay doon? Magkano na ang mga bilihin? At kung gaano ko na ka-miss ang aking anak. Noong una, nag-iingat pa rin ako sa pagsagot. Alam ko ang aking limitasyon bilang kasambahay. Alam ko kung saan ako dapat lumugar. Ngunit habang tumatagal, tila unti-unting nawawala ang agwat sa pagitan namin. Hindi niya ako tinaturing na utusan.

Hindi rin siya masama. Sa totoo lang, napakakalma niya at doon ako mas nalito dahil mas mahirap iwasan ang taong mabait kaysa sa taong halatang masama ang intensyon. Isang gabi, tinawag niya ulit ako sa sala. May dala siyang dalawang tasa ng kape at iniabot niya ang isa sa akin. Nag-alinlangan muna ako.

Ngunit tinanggap ko rin ito. Naupo lang kami nang tahimik. Wala siyang masamang ginawa. Walang kakaibang galaw. Ngunit nararamdaman ko ang kakaibang bigat sa hangin. “Kinakausap mo ba ang anak mo araw-araw?” tanong niya. “Opo, Sir. Kahit sandali lang.” Tumango siya at tumingin sa malayo. “Matatag ka,” sabi niya.

Hindi lahat ay kayang iwan ang anak nang ganoon. Admin, ewan ko ba, pero ang mga simpleng salitang iyon niya ay tila tumama nang malalim sa akin. Para bang may nakapansin sa aking sakripisyo. Para bang may umunawa at doon na ako nagsimulang magbukas ng kaunti. Ikwento ko sa kanya ang tungkol sa aking anak. Kung paano akong umalis kahit ayaw ko; kung paano ako umiyak gabi-gabi sa mga unang buwan ko rito.

Hindi ko akalain na makakapagkwento ako ng ganitong kalalim. At nakinig lang siya. Walang paghuhusga. Walang tanong na labis. Mula noon, mas naging madalas ang mga gabing ito. Minsan sa sala, minsan sa balkonahe habang malamig ang hangin. Hindi ko na namamalayan ang oras. Ang dati kong simpleng trabaho ay nagkaroon ng ibang kulay dahil sa mga sandaling iyon.

Admin, hindi ko napansin kung kailan nagsimulang magbago ang aking nararamdaman. Hindi pa iyon pag-ibig. Hindi rin malinaw sa akin na mali ito. Ngunit nakakaramdam ako ng ginhawa tuwing naroroon siya. Para bang sa gitna ng aking pagiging OFW, may tumitingin sa akin bilang higit pa sa aking trabaho. Ngunit kasabay ng ginhawang iyon, dahan-dahang gumagapang ang takot dahil alam kong hindi ito normal.

Isang gabi habang nag-uusap kami, bigla niyang hinawakan ang aking kamay. Hindi mahigpit, hindi sapilitan. Para bang simpleng pag-abot lang. Ngunit sapat na iyon para maramdaman ko ang init ng kanyang palad. Natigilan ako, Admin. Sa sandaling iyon, maraming pumasok sa isip ko. Ang anak ko, ang pamilya ko, ang asawa niya, ang trabaho ko, ang sarili ko. Alam kong dapat kong bawiin ang aking kamay.

Alam kong dapat akong lumayo. Ngunit hindi ko magawa. Hindi dahil gusto ko agad ang nangyayari kundi dahil sa totoo lang, may bahagi sa akin na hindi tumanggi. May bahagi sa akin na pagod na sa pakikipaglaban sa kalungkutan. Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa aking kamay at tumingin sa akin. Walang mga salita ngunit malinaw ang mensahe.

Hindi ka nag-iisa dito. Sabi niya nang mahina. Admin, doon ako tuluyang nawalan ng kontrol. Hindi dahil sa kanya kundi dahil sa sarili ko. Dahil alam ko sa sandaling iyon ay lumampas na ako sa guhit. Maaaring hindi halata sa labas, ngunit sa loob ay alam kong may nagbago na. Pagkatapos ng gabing iyon, hinding-hindi na naging pareho ang lahat.

Mas madalas siyang lumapit. Mas naging personal ang mga pag-uusap. Minsan nagdadala siya ng pagkain sa akin. Minsan nagbibigay siya ng pera hindi bilang suweldo kundi bilang tulong. Noong una, nag-i-deny pa ako. Nahihiya ako. Takot ako. Ngunit dahil sa totoo lang, Admin, dumating ang oras na kailangan ko iyon.

Naantala nang ilang linggo ang aking suweldo. May mga bayarin sa Pilipinas. Kailangan kong magpadala para sa aking anak. At sa tuwing inaabot niya ang kanyang kamay sa akin, pakiramdam ko ay lalo akong nahuhulog sa sitwasyon. Hindi ko namalayan ngunit unti-unti na akong nasanay. Nasanay sa kanyang presensya. Nasanay sa kanyang kabaitan. Nasanay sa pakiramdam na may taong nandiyan para sa akin sa isang lugar na hindi naman talaga aking tahanan.

Ngunit sa bawat pagtanggap ko ng kanyang tulong, may kapalit na hindi ko masabi. Isang gabi habang magkatabi kaming nakaupo, nagsalita siya. Gusto ko kang kausapin, Rachel. Sabi niya, “Pinapagaan mo ang lugar na ito.” Hindi agad ako nakasagot dahil sa kaibuturan ng aking puso, alam ko na hindi ito simpleng usapan. At alam ko na kung hahayaan kong lumalim pa ito, hindi na ito magtatapos nang maayos.

Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ako lumayo at iyon ang pinakamalaking pagkakamali na hindi ko agad napansin. Dahil sa bawat araw na lumilipas, mas nasasanay ako sa isang sitwasyon na alam kong hindi tama. At sa bawat gabi na magkasama kami, mas lalo kong nararamdaman na papalapit na ako sa isang bagay na hindi ko na kayang pigilan kapag nangyari na.

Admin, sa puntong ito, hindi ko pa rin masabi ang aking nararamdaman. Hindi ko alam kung awa, pangangailangan, o halo-halong emosyon ito. Ngunit isang bagay ang malinaw sa akin: hindi na ito tulad ng dati. At kahit gusto kong bumalik sa normal, alam ko na unti-unti na akong lumalayo roon. At ang mas kinatatakutan ko, Admin, ay hindi ko na sigurado kung gusto ko pa bang bumalik.

Hindi ko namalayan kung kailan tuluyang nagbago ang lahat. Kung kailan ang mga simpleng usapan ay naging mas personal at ang aming komportableng pakikitungo sa isa’t isa ay naging isang bagay na hindi dapat nangyari. Ang tanging alam ko ay isang gabi, tuluyan na naming tinawid ang guhit na naramdaman naming matagal nang papalapit. Admin, gabi na noon.

Tahimik ang buong bahay. Nasa kusina ako. Tinatapos ko ang aking mga gawaing-bahay nang marinig ko ulit ang kanyang boses. Rachel, pumunta ka rito. Sanay na akong tawagin niya ng ganoon, ngunit iba ang naramdaman ko nang gabing iyon. Mabigat. Pakiramdam ko may paparating na hindi ko na mapipigilan. Nang lumapit ako sa sala, nakita ko siyang nakaupo, hindi umiinom, hindi agad nagsasalita.

Nakatitig lang siya sa akin nang tahimik. “Samahan mo ako,” sabi niya. Umupo ako ngunit kinakabahan ang aking dibdib. Hindi ito tulad ng mga nagdaang gabi na puro kwentuhan lang. May kakaibang tensiyon na hindi ko maipaliwanag. Bakit ka ba laging maingat sa akin? tanong niya. Natigilan ako. Hindi ko alam ang isasagot. Sa totoo lang, dahil alam ko na may mali sa nangyayari sa amin.

Ngunit hindi ko masabi iyon. Ginagawa ko lang ang trabaho ko, Sir. Sagot ko. Ngumiti siya nang bahagya, ngunit hindi iyon masayang ngiti. Para bang may alam siya na hindi ko maamin. Higit ka pa rito. Sabi niya nang dahan-dahan. Admin, doon na ako nagsimulang manghina. Hindi ko na maalala kung sino ang unang kumilos. Kung siya ba ang lumapit o ako ang hindi lumayo.

Ang tanging alam ko, sa sandaling iyon, pinili kong huwag lumayo. At doon nagsimula ang lihim na hindi ko na mabubura. Hindi ito sapilitan, hindi ito biglaan. Tila unti-unti itong lumago mula sa mga gabing magkasama kami. Sa mga salitang sinabi niya at sa mga panahong naramdaman kong hindi ako nag-iisa. Ngunit kahit ganon, alam ko na mali pa rin ang lahat.

Pagkatapos ng gabing iyon, may nangyari sa amin at hinding-hindi na kami bumalik sa dati naming pagkatao. Mas naging malapit kami. Hindi na lang basta usap, hindi na lang basta simpleng presensya. May mga sandaling kami lang ang nakakaalam. Mga sandaling hindi nakikita o nalalaman ng iba. Admin, tuwing wala si Madam, tila iba ang pakiramdam ng bahay. Mas tahimik ngunit mas mabigat. Doon kami nagkakaroon ng oras para sa isa’t isa.

Minsan sabay kaming kumakain, minsan nag-uusap sa sala, at minsan ay mas lumalalim pa kaysa sa maipapaliwanag ko nang detalyete. Unti-unti ko ring naramdaman na nagbabago na rin siya. Hindi na lang siya ang tahimik na dati. Mas naging bukas na siya sa akin. Madalas na siyang ngumiti kapag kausap ako. Minsan tinatanong niya kung okay lang ako, kung pagod ako, kung may kailangan ako.

At hindi ko mapigilan na masanay sa ganoong klase ng trato. Sa isang lugar na hindi ko tahanan, may nagpapadama sa akin na mahalaga ako. At kahit alam ko na hindi dapat, may bahagi sa akin na kumakapit sa pakiramdam na iyon. Ngunit kasabay ng lahat ng iyon, lumalim din ang aking konsensya. Gabi-gabi, kapag mag-isa na ako sa aking kwarto, doon ko nararamdaman ang bigat.

Doon ko naalala kung sino ako, bakit ako naririto at kung ano ang aking ginagawa. Iniisip ko ang aking anak, iniisip ko si Madam. Sinasabi ko sa sarili ko na ititigil ko na, ngunit kinabukasan pagka-kita ko ulit sa kanya, para bang naglalaho ang lahat ng iyon. Isang gabi habang magkatabi kaming nakaupo, nagsalita siya. Hindi ko nararamdaman na nag-iisa ako kapag nandito ka. Sabi niya, “Hindi ako agad nakasagot dahil sa loob ko ay may kakaibang saya at takot na sabay kong naramdaman.

Rachel,” dagdag niya. “Iba ka.” Admin, hindi ko alam ang ibig niyang sabihin ngunit sapat na iyon para mas lalo akong malito. Dahil sa totoo lang, hindi ko na rin kilala ang sarili ko noong mga panahong iyon. Hindi ko alam kung ginagawa ko ba ito dahil sa pangangailangan o dahil may nararamdaman na ako. Hindi ko alam kung hanggang saan ang kaya kong dalhin.

At ang mas nakakatakot, hindi ko alam kung gusto ko pa bang umurong. Habang tumatagal ang panahon, mas naging malinaw ang pagbabago sa kanya. Mas hinahanap niya ako. Minsan tumatawag siya nang walang dahilan. Minsan gusto niya lang akong makita, makausap o makasama. At sa bawat pagkakataon na nangyayari iyon, mas lalo akong nahuhulog sa sitwasyon. Admin, may mga araw na nakakapagpadala ako ng mas maraming pera sa pamilya ko.

Nabayaran ko ang aking mga utang. Nabigyan ko ng mas magandang buhay ang aking anak. At sa bawat marinig ko ang boses ng aking anak sa video call, mas kinukumbinsi ko ang aking sarili na may dahilan ang lahat ng ito. Ngunit kahit gaano ko subukang magmatigas, hindi nawawala sa isip ko ang tanong. Tama ba ito? Isang gabi habang tahimik kaming magkatabi, bigla siyang nagsalita.

Palagay ko, nahuhulog na ako sa iyo. Para bang tumigil ang mundo ko, Admin. Hindi ko alam ang mararamdaman. Masaya ang bahagi ko ngunit mas nangingibabaw ang takot. Dahil sa sandaling iyon, alam ko na hindi na lamang ito basta pagkakamali. May mga damdamin na nasasangkot. At kapag may damdamin na, mas mahirap nang kumalas. Tiningnan ko siya at sa kauna-unahang pagkakataon, sinubukan kong magsalita.

Sir, hindi ito tama. Ngunit hinawakan niya ang aking kamay. Alam ko, sagot niya. Ngunit hindi ko na mapigilan. Admin, doon ko nalaman na hindi lang ako ang nahuhulog. Pareho na kami at iyon ang mas nagpahirap sa lahat. Dahil kung dati ay nakakumbinsi pa ako sa sarili ko na lilipas din ito, ngayon ay hindi na. Dahil habang tumatagal, mas lumalalim kami at papalapit sa isang katotohanan na hindi na namin matatakasan.

Hindi ko alam kung paano ito magtatapos. Hindi ko alam kung kailan ito titigil ngunit isang bagay ang sigurado sa puntong ito. Admin, hindi na ako simpleng kasambahay sa bahay na iyon at hindi na rin siya simpleng amo sa paningin ko. Akala ko handa na ako sa anumang pwedeng mangyari. Ngunit nagkamali ako. May mga sitwasyon sa buhay na kahit gaano mo paghandaan, kapag nandoon ka na, para bang naglaho ang lahat ng iyong lakas.

Iyon ang nangyari sa akin nang biglang umuwi si Madam nang hindi inaasahan. Isang umaga, narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang boses niya na matagal ko nang hindi narinig sa bahay. Masaya siya, para bang walang problema at agad niyang hinanap si Sir. Habang nakatayo ako sa kusina, naramdaman ko na biglang naging mabigat ang paligid. Para bang ang lahat ng aming mga lihim ay biglang nagkaroon ng anino na kahit hindi pa inilalantad ay mahahalata na.

Mula nang bumalik si Madam, nagbago ang lahat. Bumalik ako sa aking dating gawain bilang kasambahay: tahimik, maingat at laging nasa likuran. Ngunit sa loob ay hindi na ako ang dati. Tuwing nagkikita kami ni Sir, may mga titig kaming hindi maitago kahit gaano pa namin pilit pigilin. Minsan sa hapag-kainan, habang sabay kaming kumakain kasama si Madam, pakiramdam ko ay binabantayan ang bawat galaw ko.

Kahit ang simpleng pag-abot ng baso ay nagiging mabigat dahil alam ko na may lihim kaming hawak na maaaring sumabog anumang oras. Admin, hindi natapos ang lahat kahit naroon si Madam. Mas naging delikado lang. May mga pagkakataon na tinatawag pa rin ako ni Sir kapag sigurado siyang walang makakita. Minsan sa bodega, minsan sa kanyang opisina, doon namin pinagpapatuloy ang isang bagay na alam naming mali ngunit hindi na namin mapigilan.

Sa tuwing pumapayag ako, mas lalo akong nahahati sa dalawa. Gustong tumigil ng isang bahagi ko ngunit may isa pang bahagi na kumakapit sa damdamin, sa nakasanayan at sa tulong na hindi ko maitanggi. Habang tumatagal ang panahon, napansin ko rin ang pagbabago kay Madam. Mas madalas siyang natahimik kapag naroroon ako. May mga pagkakataon na tila sinusuri niya ang bawat kilos ko.

Minsan habang nagluluto kami sa kusina, bigla siyang nag-salita at nagtanong kung komportable ba ako sa kanilang bahay. Simpleng tanong lang iyon ngunit may bigat na hindi ko maipaliwanag. Sumagot ako nang maayos ngunit naramdaman ko na hindi siya naniwala. Para bang may hinala na siya. Wala pa nga lang siyang konkretong ebidensya.

Mas natakot ako nang magsimula siyang magtanong tungkol kay Sir. Sabi niya, “Parang nagbago ang asawa ko nitong mga nakaraang buwan. Mas tahimik, mas malayo, at parang may tinatago.” Hindi ko alam kung paano ko napigilan ang sarili ko sa sandaling iyon. Gusto kong umalis, gusto kong umiwas ngunit hindi ko magawa.

Dahil kahit gusto kong tumigil, alam ko na may bahagi sa akin na ayaw pa ring bumitaw. Isang gabi, halos mahuli kami. Nasa madilim na bahagi kami ng bahay at akala namin tulog na si Madam. Bigla naming narinig ang boses niyang tumatawag. Para bang tumigil ang mundo ko. Agad kaming naghiwalay at nagpanggap na walang nangyari. Nang lumapit siya, may dala siyang tasa ng kape.

Itinanong niya kung ano ang ginagawa namin doon. Sinagot namin siya nang maayos. Ngunit naramdaman ko ang tensiyon sa bawat salita. Sa sandaling iyon, nalaman ko na isang maling galaw na lang ang layo namin bago gumuho ang lahat. Mula noon, hindi na ako mapakali. Kahit sa pagtulog, hindi ko na maayos na mapahinga.

Laging may takot na bukas ay baka malaman na niya ang lahat. Laging may takot na isang araw ay hindi na namin maitago ang katotohanan. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi pa rin tumigil si Sir. Mas naging agresibo siya sa paghanap ng oras para sa amin. Para bang habang papalapit ang panganib, mas gusto niyang kumapit. Admin, doon ko naramdaman na hindi na lang ito tungkol sa pera o pangangailangan. May mga damdamin na talagang nasasaktan at iyon ang nagpapahirap sa sitwasyon.

Dahil kung dati ay madali akong umalis dahil alam kong trabaho lang ito, ngayon ay hindi na ganoon kadali. May mga emosyon na akong kailangang labanan bukod sa aking konsensya. Isang araw habang naglilinis ako sa sala, napansin ko si Madam na nakatingin sa akin. Tahimik siya ngunit naramdaman ko ang bigat ng kanyang titig. Pagkalipas ng ilang sandali, tinawag niya ako at pinaupo.

Doon niya sinabi ang mga salitang hinding-hindi ko malilimutan. Tinanong niya ako kung mayroon ba siyang dapat malaman. Ang ibig niyang sabihin ay hindi direkta ngunit malinaw. Sa sandaling iyon, naramdaman ko na wala na akong matatakbuhan. Hindi ako agad nakasagot. Hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil alam ko na anuman ang piliin ko, may masasaktan. At sa puntong iyon, alam ko na malapit na kaming mabunyag.

Admin, doon ko unang naramdaman na ang mundong pinipilit kong hawakan ay dahan-dahang gumuho. Dahil ang lihim, kahit gaano mo katagal itago, darating ang araw na mabubunyag ito. At pakiramdam ko ay malapit na ang araw na iyon. Sa totoo lang, akala ko iyon na ang pinakamapanganib na bahagi ng aking buhay: ang pang-araw-araw na takot na mahuli kami.

Ikaw ba ang nag-iisa sa bawat titig ni Madam? Ang bawat galaw namin ng kanyang asawa ay kailangang itago. Ngunit nagkamali ako. May mas malala pang mangyari. Kaysa sa takot na iyon, hindi ako nahuli ngunit hindi rin ako nakaligtas. Admin, nagsimula ang lahat sa pagbabago ni Madam. Hindi na siya masyadong nagtanong, ngunit mas naging tahimik siya, mas mapagmasid.

Minsan pakiramdam ko ay alam na niya ngunit wala siyang sinasabi. Isang araw habang naglilinis ako, pinatawag niya ako sa sala. Rachel, sabi niya, “Mukhang pagod ka na. Baka kailangan mo munang umuwi saglit sa inyo.” Nagulat ako. Hindi ko iyon inasahan. Hindi naman ako masama ang pakiramdam at wala akong hininging bakasyon. Ngunit sa paraan ng kanyang pagsasalita, hindi ito simpleng alok, kundi parang desisyon na.

Maikling bakasyon lang, dagdag niya. Pwede kang bumalik mamaya. Admin, gusto kong magtanong. Gusto kong malaman kung may alam ba siya. Ngunit hindi ko magawa. Tumango na lang ako. Sa gilid ng aking mga mata, nakita ko si Sir. Tahimik lang siya. Walang sinabi, walang reaksyon. Doon mismo, may bumigat sa aking dibdib.

Umalis ako ng Lebanon na walang kasiguraduhan kung makakabalik pa ako. Hindi ko na nga halos kayang tumayo sa eroplano. Hindi ko alam kung bakasyon ba talaga iyon o tuluyan nang pamamaalam. Pagdating ko sa Pilipinas, ang aking anak ang sumalubong sa akin. Doon ko naramdaman ang saya na matagal ko nang hindi naramdaman. Sa loob ng ilang araw, sinubukan kong kalimutan ang lahat. Akala ko baka tama na lumayo ako sa sitwasyong iyon.

Ngunit ang sarili kong katawan ang hindi nanahimik. Admin, ilang linggo pa lamang ang lumilipas, may napansin akong kakaiba. Madalas akong mahilo, madaling mapagod. At higit sa lahat, naantala nang isang buwan ang aking regla. Kinabahan ako. Hindi ko agad hinarap ang katotohanan. Ilang araw ko itong iniwasan. Ngunit alam ko sa sarili ko kung ano ang ibig sabihin noon.

Hanggang sa isang araw, nilakasan ko ang loob ko na bumili ng pregnancy test. Mag-isa ako sa kwarto nang gawin ko iyon. Nanginginig ang aking mga kamay habang hinihintay ang resulta. At nang lumabas ang dalawang guhit, para akong nawalan ng hininga. Buntis ako, Admin. Hindi ko alam kung iiyak ba ako o mananahimik na lang. Hindi ko alam kung paano haharapin ang aking anak, ang aking pamilya, at ang aking sarili.

Sa sandaling iyon, bumaha ang lahat ng alaala: ang mga gabing ginugol ko kasama siya, ang lahat ng mga desisyong ginawa ko. At doon ko naramdaman ang bigat ng lahat ng ito. Kinabukasan, tinawagan ko si Sir. Noong una, hindi niya sinagot. Tumawag ako nang ilang beses, nagpadala ng mensahe, naghintay. Hanggang sa isang araw ay sinagot niya. Hello, sabi niya.

Ngunit malamig ang boses. Sir, sabi ko nang nanginginig, kailangan ko pong sabihin sa inyo ang isang bagay. Tahimik siya sa kabilang linya. Buntis ako. Admin, ilang segundo siyang hindi nagsalita. Akala ko naputol ang tawag ngunit narinig ko ang kanyang malalim na buntong-hininga. “Mabigat ito,” sabi niya. “Hindi iyan ang inaasahan kong marinig.”

“Sir, anak ninyo ito,” sabi ko. Tahimik ulit hanggang sa sinabi niya ang mga salitang hinding-hindi ko malilimutan. “Hindi kita matutulungan.” Para bang may bumagsak sa akin. “Sir, please,” sabi ko, “hindi ko alam ang gagawin.” Ngunit mas lumamig lamang ang kanyang boses. Huwag mo na akong kontakin muli. Mas lumalaking problema lamang ito. At bago pa ako makapagsalita ulit, binaba niya ang telepono.

Admin, natigilan ako sa aking telepono nang ilang minuto. Hindi ako makagalaw. Hindi ako agad makaiyak. Hindi ko matanggap na naging ganoon kadali sa kanya ang lahat. Ang mga salitang sinabi niya, parang totoo ang sakit. Ang mga gabing inakala kong may kahulugan. Lahat ng iyon ay walang halaga pala para sa kanya. Sinubukan ko siyang tawagan ulit. Hindi na niya sinagot.

Hanggang sa napansin ko na hindi na pumasok ang aking mga mensahe. Naka-block na ako. Doon na ako tuluyang nadurog. Hindi ako minahal. Hindi ako naging espesyal. Ginamit lang ako. Admin, narito na ako ngayon sa Pilipinas. Walang trabaho, buntis at walang kasiguraduhan kung paano magsisimula ulit. Araw-araw iniisip ko kung saan ako nagkamali, saan ako dapat tumigil, saan ko dapat pinili ang sarili ko kaysa sa sitwasyon.

Masakit, Admin, hindi dahil iniwan niya ako kundi dahil hinayaan ko ang lahat ng mangyari kahit alam kong mali. Ngayon, may isang tanong ako na hindi ko masagot. Sasabihin ko ba kay Madam ang nangyari para malaman niya ang ginawa ng kanyang asawa at baka matulungan niya ako, o mananahimik na lang ako dahil sa halip na matulungan, baka mas lalo lang akong masaktan?

Baka hindi na ako makabalik sa ibang bansa. Baka tuluyang masira ang pagkakataon ko na makabangon ulit. Admin, kung ikaw ang nasa posisyon ko, ano ang pipiliin mo? Katotohanan o katahimikan? Maraming salamat, mga kababayan. Mabigat ang kwento ni Rachel. Hindi ito simpleng usapin ng tama o mali. Ito ang kwento ng isang OFW na napadpad sa sitwasyon kung saan ang kalungkutan, pangangailangan, at damdamin ay nagsama-sama.

Noong una, akala ay simpleng pakikinig lamang, simpleng pag-aalaga, ngunit habang tumatagal ay unti-unting nawala ang mga hangganan hanggang sa tuluyang nadala siya sa isang relasyon na alam niyang mali ngunit hindi na niya agad matakasan. Dito natin makikita na hindi lahat ng pagkakamali ay nagsisimula sa masamang intensyon. Minsan nagsisimula ito sa awa, sa pakiramdam na may nakakaunawa sa iyo.

Ngunit kung hindi natin ito ititigil sa tamang oras, maaari itong mauwi sa mas malalim na problema. At sa kaso ni Rachel, ang pinakamabigat na kabayaran ay hindi lamang ang kanyang konsensya kundi ang kinabukasan niya at ng batang dinadala niya. Masakit tanggapin ngunit ito ang katotohanan ng maraming OFW. May mga panahong nagiging mahina tayo hindi dahil mahina tayo kundi dahil pagod na tayo.

Pagod na sa buhay, sa kalungkutan, sa responsibilidad. Ngunit kahit gaano mabigat ang dahilan, nananatili pa rin ang katotohanan na ang bawat desisyon ay may kapalit. Ngayon, mga kababayan, gusto naming marinig ang inyong opinyon. Kung ikaw ang nasa sitwasyon ni Rachel, sasabihin mo ba kay Madam ang nangyari para humingi ng tulong? O mananahimik ka na lang para maiwasan ang mas malaking problema at posibleng ma-block? At mga kababayan, saan kayo nanonood ng videong ito? Anong bansa kayo ngayon? Mag-comment sa ibaba para ma-shoutout kayo sa mga susunod naming video. Kung nagustuhan ninyo ang kwentong ito, panoorin ang iba pa naming kwento na siguradong magpapaisip din sa inyo. Ang pamagat ay ‘Nawala ang pagka-petshy ng mister ko paggaling ng Saudi’. Maraming salamat sa pagtatapos ng kwentong ito. Kung mayroon din kayong kwentong gustong ibahagi, mga liham ng sakripisyo, pighati, tagumpay o kabiguan bilang isang OFW, bukas ang channel na ito para sa inyo. Maaari ninyong ipadala ang inyong kwento at irerespeto namin ang inyong katahimikan at pagka-anonymous. Salamat sa panonood at hanggang sa muli.