Dalawa Sila Kapag Wala si Madam | Mga Kwentong OFW
Dalawa Sila Kapag Wala si Madam | Mga Kwentong OFW
Dear admin, itago mo lang ako sa pangalang Mla. Hindi ko ito sinasabi para sa anumang pagkampi o pagsisi. Matagal ko na itong iniingat-ingatan at pakiramdam ko ay hindi ko na kayang itago pa sa natitirang bahagi ng aking buhay na dalhin ito nang mag-isa. OFW ako at nangyari ang lahat ng ito sa Riyadh. Hanggang ngayon ay may mga gabi pa rin na naaalala ko ang panahong inakala ko na ang pangarap ko para sa pamilya ay…
Ngunit hindi ko alam na may mga bagay na sasalungat sa iyo na hindi mo nakikita habang ikaw ay naglalakbay lamang. 25 taong gulang ako at nagmula ako sa Pangasinan. Ako ang panganay sa tatlong magkakapatid at matagal nang hiwalay sa amin ang aking ama. Bata pa lang ako, alam ko na kung ano ang pakiramdam ng kulang. Kung saan ang bawat uri ng gastusin ay inuuna muna. Halos ang aking ina lamang ang kumakayod para suportahan kami.
At habang lumalaki ang aking mga kapatid, lalo kong nararamdaman na kailangan ko ring gumawa ng mas malaki. Nagtrabaho ako sa Pilipinas ngunit hindi talaga sapat. Minsan ay naiisip ko kung ilang taon bago kami makaahon, kahit na pambayad lang buwan-buwan. Hanggang sa dumating ang isang pagkakataon na makapagtrabaho ako sa Riyadh bilang domestic helper. Hindi madaling proseso.
Maraming requirements, training, interview, medical. Ilang buwan din akong naghintay bago tuluyang umalis. Noong araw ng pag-alis ko, umiiyak ang aking ina sa airport ngunit pinilit niyang ngumiti. Sinabi lang niya sa akin, “Anak, mag-ingat ka. Uwi ka nang buo.” Tumango na lang ako noon, kahit na takot na takot na ako.
Unang beses kong lumabas ng bansa. Unang beses kong mapalayo nang ganoon katagal. Pagdating ko sa Riyadh, para itong ibang mundo ang pakiramdam. Mainit ang hangin, malalaki ang mga kalsada at halos hindi ko maintindihan ang mga taong nakapaligid. May sumundo sa aking drayber at naglakbay kami ng halos isang oras bago makarating sa bahay ng aking amo. Nang bumukas ang malaking gate, natulala ako. Malaki ang bahay.
Hindi super modernong mansyon kundi malaking bahay ng isang may kayang pamilya. Dalawang palapag, malawak na sala at napakalinis ng paligid. Doon ko unang nakilala ang aking amo. Ang una kong nakita ay si Madam Sopia. Siguro ay nasa 40s na siya o malapit nang mag-50 ngunit alagang-alaga ang sarili. Sopistikado magsalita, eleganteng manamit at may dating.
Kahit hindi siya nagtataas ng boses, alam mong siya ang sinusunod sa bahay. Sabi niya ay negosyante siya at madalas magbiyahe sa ibang bansa dahil sa trabaho. Noong una niya akong makita, ngumiti siya at inilahad ang kanyang kamay. “Welcome, Maya.” Ngumiti rin ako at yumuko nang bahagya. “Thank you, ma’am.” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa ngunit hindi sa paraang nanghuhusga.
Para bang nagmamasid lang siya. “You look young.” Ngumiti ako. “25 na po, ma’am.” Tumango siya. “You work well and we work well together.” Noong panahong iyon, medyo gumaan ang pakiramdam ko. Pagkatapos ay ipinakilala niya ako sa kanyang asawa na si Sir Hasaan, mas matanda siya kay Madam Sofia. Siguro ay nasa early 50s na. Matangkad, medyo mabigat ang katawan at may mga puti na ang buhok sa gilid.
Tahimik ang aura niya. Hindi siya palangiti ngunit hindi rin naman mukhang masungit. Naka-office attire pa siya noong una kaming nagkita at mukhang kararating lang galing trabaho. Tumango lang siya at sinabing, “Welcome.” “Thank you, sir.” Iyon lang. Hindi siya madaldal. Pagkatapos ay nakita ko rin ang kanilang anak na si Hakim. Nagulat pa ako dahil mas bata siya kaysa sa inaasahan ko.
Mukhang nasa college age pa lang siya. Tahimik, hindi masyadong nagsasalita. Tiningnan niya lang ako sandali at umakyat na ulit sa itaas. Noong unang linggo ko, wala naman akong naging problema. Itinuro sa akin ni Madam Sofia ang rutina sa bahay. Kung saan ilalagay ang mga gamit, paano gamitin ang washing machine, anong oras ang kainan, pati na ang paglinis sa malaking kusina na puro stainless at extra ang kintab.
Isang araw ay ipinakita rin niya ang aking silid. “Maya, this is your room. Small but fine.” May kama, cabinet at maliit na mesa. Ngumiti ako. “Thank you, ma’am. If you need something, tell me.” Tumango ako. Sa totoo lang, admin, naging kampante ako sa simula. Bata ang aking amo, simple ang bahay, tahimik ang anak, mabait si madam.
Wala sa isip ko na dapat akong matakot sa anuman. Natapos ang unang linggo at pangalawa, naging rutina na ang buhay ko. Gising nang maaga, handa ng almusal, linis, laba, paghahain ng pagkain, tapos pahinga. Minsan ay tinanong pa ako ni Madam Sofia tungkol sa aking pamilya. “You miss your family?” “Yes, ma’am.” Ngumiti siya. “It gets easier.”
Naramdaman ko noon na swerte ako sa amo na napuntahan ko. Ngunit habang tumatagal, may mga maliliit na bagay na napapansin ko. Hindi naman masama, hindi naman bastos. Hindi ko lang pinansin noong una. Isang hapon habang pinupunasan ko ang lamesa sa sala, naramdaman ko na parang may nanonood. Paglingon ko, si Sir Hasaan pala ay nandoon sa dining area.
Hawak niya ang isang tablet ngunit hindi roon nakatingin. Nakatitig lang. Nang makita niyang lumingon ako, nagsalita siya. “Maya.” “Yes, sir.” “How long you worked in Philippines?” “Mga 3 years po, sir.” Tumango siya. “You’re hard working.” Ngumiti ako nang bahagya. “I try my best, sir.” Tumango ulit siya. Normal ang usapan. Ngunit hindi ko alam kung bakit pagbabalik ko sa ginagawa ko, pakiramdam ko ay may kakaiba.
Hindi ko lang binalewala. Lumipas ang ilang araw. Isang gabi habang naghahain ako ng hapunan, wala si Madam Sofia dahil nagbiyahe at wala rin sa kwarto si Hakim. Si Sir lang ang kumakain. Habang naglalagay ako ng pagkain, bigla siyang nagsalita. “Maya.” “Yes, sir.” “Do you have a boyfriend?” Natigilan ako sandali. “No, sir.” Tumango siya. “Good. Focus work first.”
Ngumiti na lang ako kahit hindi ko alam kung bakit kailangan pa niyang itanong iyon. Pagkatapos ng gabing iyon, napansin ko na mas madalas na siyang magtanong. Hindi naman araw-araw, hindi rin naman matagal, ngunit para bang mas alam niya ang presensya ko. Minsan habang naglilinis ako, tinatanong niya kung kumain na ba ako. Minsan tinatanong kung natawagan ko na ang aking nanay.
At minsan, kahit maayos naman ang lahat at normal ang paligid, may mga sandaling hindi mo maipaliwanag kung bakit may pakiramdam kang hindi ka mapalagay nang walang malinaw na dahilan. Isang umaga habang nagkakape si Madam Sofia bago umalis, tinawag niya ako. “Maya, yes ma’am. I go Dubai tomorrow. Only a few days.” Tumango ako. “Okay ma’am.” Ngumiti siya. “Take care of the house.” Tumango ulit ako.
Noong araw na iyon, ewan ko kung bakit bigla akong kinabahan. Walang dahilan. Siguro namimiss ko lang ang pamilya ko. Siguro pagod lang. Ngunit nang gabing umalis si Madam Sofia, parang mas tahimik ang bahay kaysa sa dati. Tahimik ang sala, tahimik ang kusina, tahimik ang pasilyo. Tapos na ang lahat ng trabaho ko at pumasok na ako sa aking kwarto.
Naka-lock ang pinto ko bagamat hindi ko alam kung bakit. Humiga ako, pinatay ang ilaw at lumipas lang ang ilang minuto. Nakarinig ako ng tatlong mahihinang katok. Tok tok tok. Umupo ako sa kama. Tahimik ulit. Tapos ay may boses sa labas. “Maya.” Si Sir Hasaan pala, admin. Unang beses kong naramdaman na parang may mali.
Nang marinig ko ang boses ni Sir Hasaan sa labas ng pinto, hindi ako agad nakakilos. Nakauupo lang ako sa kama at nakatitig sa pinto. Parang naghihintay ako, baka mali lang ang narinig ko. Baka may kailangan lang. Baka may ipagagawa lang. Baka normal lang. Ngunit hindi ko maalis sa isip ko na ilang linggo na akong nagtatrabaho doon, at kailanman ay hindi pa nangyari na pumunta siya sa kwarto ko nang mga oras na iyon.
Kumatok ulit siya. “Maya.” Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa pinto ngunit hindi ko agad binuksan. “Yes, sir.” Tumahimik ng ilang segundo. “Open.” Hindi ko alam kung bakit ngunit kinabahan ako. Hindi iyon utos na galit. Hindi rin galit ang boses. Normal lang ngunit may kakaiba. Binuksan ko nang kaunti ang pinto. “Yes, sir.”
Nakatayo siya sa labas. Nakabihis pa. Mukhang kararating lang galing sa labas. Hindi naman siya mukhang galit o lasing o ano pa man. Tiningnan lang niya ang loob ng kwarto ko. “You sleeping?” “No, sir.” Tumango siya. “You okay?” Nagulat ako. “Yes, sir.” Tahimik ulit. Tapos ay tiningnan niya ang maliit kong lamesa. “Do you miss your family?”
Naramdaman ko ang kaunting ginhawa dahil akala ko ay may seryoso siyang sasabihin. “Yes, sir.” Tumango ulit siya. “Can I come in?” Doon na ako natigilan. Ewan ko kung bakit ngunit gusto ko sanang sabihin na bukas na lang. Hindi ko alam kung OA lang ba ako o ano. Ngunit naalala ko na nasa ibang bansa ako. Siya ang amo ko. Umurong ako nang kaunti. “Okay, sir.”
Pumasok siya ngunit hindi agad umupo. Nilibot muna ng tingin ang kwarto. Maliit lang naman iyon. Ilang hakbang lang ay sakop na ang buong espasyo. Umupo siya sa upuan sa tabi ng mesa. Tahimik. Nakatayo lang ako. Tiningnan niya ako. “Sit.” Umupo ako sa dulo ng kama. Ilang segundong walang nagsalita.
Tapos ay bigla niyang sinabi, “You work good.” Ngumiti ako nang kaunti. “Thank you, sir.” Tumango siya. “My wife likes you.” Ngumiti ulit ako. Pagkatapos ay may ilang segundong katahimikan muli bago niya ako tinitigan nang diretso. “You are strong girl.” Ewan ko kung bakit parang biglang bumigat ang pakiramdam ko. “Thank you, sir.”
Tiningnan niya ang kanyang kamay. “Life in the Philippines, difficult.” Tumango ako. “Yes, sir.” “Your father?” Lumingon ako. “He left.” Tumango siya nang mabagal. “I know hard life.” Ewan ko kung bakit ngunit parang masyadong personal para sa oras at lugar na iyon. Tumango lang ako. Maya-maya ay tumayo siya. Akala ko ay aalis na siya.
Ngunit bago siya lumabas, huminto siya sa may pinto. “Maya.” “Yes, sir.” “You don’t need to be afraid in this house.” Kumunot ang noo ko. “No, sir.” Tumango siya. Nang lumabas siya, huminga lang ako nang malalim. Hindi ko maintindihan kung bakit ako kinabahan gayong wala namang talagang nangyari. Ngunit simula sa gabing iyon, parang naging mas maingat na ako.
Kinabukasan, normal ulit. Nagtrabaho ako, naglinis, naglaba, parang walang nangyari ngunit may mga maliliit na nagbago. Mas madalas na si Sir Hasaan sa bahay. Mas madalas siyang magtanong kapag naghahain ako o kapag naglilinis ako. Minsan tinatanong kung ano ang mga ginagawa ko kapag nagpapahinga. Hindi naman bastos, hindi naman masama.
Ngunit unti-unti akong umiwas. Hindi ko na masyadong tinitingnan sa mata. Mas binibilisan ko ang pag-alis kapag tapos na ako. Napansin ko rin na parang hindi na rin masyadong lumalabas si Hakim sa kwarto. Kapag nakikita ko siya ay tahimik lang, minsan nakatingin sa telepono, minsan naglalakad lang nang diretso. Lumipas ang ilang araw.
Isang gabi ulit, wala pa si Madam Sofia. Nasa kusina ako at nagliligpit ng mga pinggan nang marinig ko ang boses ni Sir Hasaan. “Maya.” “Yes, sir.” Nakaabang siya sa may pinto. “Sit, drink tea.” Nagulat ako. “No, sir. I still clean.” Tumango siya. Tapos ay ngumiti nang kaunti. “I don’t know why, but I suddenly searched for reason. Maybe tomorrow, sir.”
Tumingin siya nang ilang segundo. Tapos ay tumango. “Okay.” Umalis siya. Ngunit gabing iyon, admin, unang beses ko na tinanong ang sarili ko kung normal lang ba ito. Baka mabait lang siya. Baka homesick lang ako. Baka overthinking lang ako. Paulit-ulit kong kumbinsido ang aking sarili. Ngunit mula noon, lagi ko nang tinitiyak na naka-lock ang pinto bago matulog.
Lagi kong sinisigurong sarado ang ilaw. At isang gabi, nagising ako dahil may narinig akong tunog sa labas. Hindi katok. Parang may humahawak sa door knob. Hindi binubuksan. Para bang tinitingnan lang. Agad akong bumangon sa kama. Tahimik. Pagkatapos ng ilang segundo, may narinig akong mahihinang hakbang na papalayo. Hindi na ako lumabas.
Hindi na ako sumilip. Hindi na ako natulog hanggang umaga. Kinabukasan habang naghahanda ako ng almusal, bumaba si Sir Hasaan. Mukhang normal ang mukha. Umupo, nagkape, tumingin sa akin at sinabi lang, “You should sleep early. You look tired.” Tiningnan ko siya. Ngumiti lang siya. At doon, admin, naramdaman ko sa unang pagkakataon na ewan ko kung nag-i-isip lang ba ako o may talagang hindi tama sa bahay na iyon.
Sinabi ni Sir Hasaan na kailangan kong matulog dahil mukha akong pagod. Ewan ko kung ano ang mararamdaman ko. Normal ang tono niya. Para bang walang anuman. Parang ordinaryong malasakit ng amo sa kanyang kasambahay. Ngunit habang nagluluto ako ng almusal nang umagang iyon, hindi ko maalis sa isip ko ang tanong kung bakit niya nasabi iyon. Hindi ko naman sinabi na hindi ako nakatulog nang maayos kagabi.
Tumango lang ako. “Yes, sir.” Ngumiti siya nang kaunti at bumalik sa pag-inom ng kape. Buong araw ay bumalik sa normal ang bahay. Tahimik si Hakim. Wala si Madam Sofia. Si Sir Hasaan ay pabalik-balik lang sa kanyang opisina sa loob ng bahay at minsan ay lumalabas. Sinubukan kong huwag mag-isip.
Sinubukan kong sabihin sa sarili ko na nagkataon lang ang lahat. Ngunit habang tumatagal, mas naging malay ako sa bawat kilos ko. Kapag nasa sala ako at naririnig ko ang mga hakbang niya, agad akong pumupunta sa kusina. Kapag tinawag niya ako, sasagot agad ako tapos aalis na. Ayokong mapag-isa. Lumipas ang ilang araw.
Tahimik, parang bumalik sa normal at nakahinga ako nang kaunti. Hanggang sa isang gabi, wala ulit si Madam Sofia. Nasa Dubai pa rin siya. Natapos ko ang lahat ng trabaho at pumasok ako nang maaga sa kwarto. Naka-lock ako, humiga ako ngunit hindi pa ako natutulog nang makarinig ulit ako ng katok. Hindi malakas. Sapat lang para marinig mo.
Tok tok. Umupo ako. Tahimik. Tapos ay boses na ni Sir Hasaan. Hindi ako sumagot agad. Nagsalita ulit siya. “Open. I need to talk.” Huminga ako nang malalim at sumagot, “Tomorrow, sir.” Tahimik. Akala ko umalis na siya. Ngunit sumagot siya. “Only a few minutes.” Ewan ko, admin, kung bakit parang mas mahirap tumanggi kapag kalmado ang boses ng tao. Para bang wala kang dahilan para matakot.
Para bang ikaw pa ang nag-iisip ng masama. Sa huli, binuksan ko ang pinto. Kaunti lang. Nakatayo siya. Tahimik. Tinitigan ako. “Can I come in?” Ewan ko kung bakit hindi ako tumanggi. Umurong lang ako. Pumasok siya. Umupo ako sa upuan sa tabi ng kama. Normal lang noong una, tinanong niya ako tungkol sa trabaho kung maayos ba ako, kung may kailangan ba ako.
Tapos ay bigla niyang sinabi, “You are good girl.” Ngumiti ako nang kaunti. “Thank you, sir.” Tumango siya. Tahimik. Tapos ay tumingin sa akin, “You trust me?” Ewan ko kung bakit ngunit hindi ako sumagot agad. Tumango lang ako. Katahimikan ulit. Hanggang sa naramdaman ko na gusto ko nang matapos ang usapan. Sabi ko, “Sir, I sleep now.”
Tiningnan niya ako. Ewan ko kung paano ilarawan ang tingin na iyon. Hindi galit. Hindi rin mabait. Kakaiba lang. Doon nagsimulang pumasok sa akin ang pakiramdam na gusto kong lumayo hanggang sa pinilit niya ang sarili niya sa akin. May nangyari sa amin, sinamantala niya ako. Admin, hindi ko kayang ikwento ang bawat minuto ng gabing iyon dahil hindi iyon ang gusto kong alalahanin sa buhay ko.
Ang malinaw sa akin ay sinubukan kong umiwas. Sinubukan kong ipakita na hindi ako komportable. Ngunit takot na takot ako at sa takot na iyon, hindi ko alam kung paano ipagtanggol ang sarili ko. Ayaw ko sa nangyari. Ngunit ano ang laban ng taong nasa ganoong posisyon? Siya ang amo. Ako ang empleyado. Nasa banyagang bansa na hindi akin. At sa gabing iyon, pakiramdam ko wala akong kontrol sa sitwasyon.
Matapos ang lahat, naupo lang ako nang matagal. Hindi umiiyak. Hindi gumagalaw. Parang walang laman ang isip ko. Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Sir Hasaan. May hawak na sobre. Inilagay niya sa ibabaw ng lamesa. Hindi ako tumingin. Tahimik lang siya. Tapos ay sinabi niya, “I’m sorry.”
Makalipas ang ilang sandali ay nagsalita ulit siya, “Don’t tell Madam Sofia.” Naramdaman ko na parang may bumagsak sa aking dibdib. Hindi ko ginalaw ang sobre. Nang lumabas siya ng kwarto, doon na ako umiyak nang malubha. Hindi dahil sa pera kundi dahil sa pakiramdam na may nangyaring hindi ko alam kung paano bubuhatin at gusto ko lang manatili sa loob ng kwartong iyon.
Kinabukasan, gumising ako. Nagtrabaho tulad ng dati. Pagbaba ko, si Sir Hasaan ay nandoon sa kusina, umiinom ng kape. Tiningnan niya ako at parang ordinaryong araw lang ang lahat. “Good morning.” Sumagot ako, “Good morning, sir.” Wala nang iba pang sinabi. Hindi na niya binanggit, hindi ko rin binanggit. At doon, admin, unang beses kong naramdaman na ang isang bahagi ko ay tumahimik na lang para lang magpatuloy.
Hindi ko pa alam noon na doon nagtatapos ang lahat. Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Sir Hasaan, inakala ko na iyon na ang pinakamasakit na bahagi ng buhay ko sa Riyadh. Akala ko kapag nanahimik ako, kapag nagpatuloy ako sa paggawa ng trabaho ko, unti-unting mawawala ang bigat sa aking dibdib.
Hindi dahil tinanggap ko, hindi dahil maayos ako, kundi dahil wala na akong ibang maisip na paraan para mabuhay sa bahay na iyon. Hindi ko ginalaw ang sobre. Hindi ko na rin lumingon sa gabing iyon. Ang ginawa ko ay gumising kinabukasan at kumilos na parang walang nangyari. At iyon ang ginawa ko sa mga sumunod na araw.
Tahimik, trabaho, kwarto, trabaho, kwarto! Si Sir Hasaan ay parang walang nangyari. Hindi na siya lumapit pa. Hindi na rin siya nagtanong. Hindi na niya binanggit ang gabing iyon. At sa totoo lang, admin, medyo nakahinga ako nang kaunti. Akala ko tapos na. Nagkamali ako dahil may isa pang tao pala ang nakakaalam.
Hindi ko agad napansin si Hakim. Ngunit habang tumatagal ang mga araw, mas madalas ko na siyang maramdaman sa paligid. Dati ay bihira siyang lumabas. Ngayon ay minsan nasa sala na siya. Minsan sa kusina. Minsan nakauupo lang at tahimik. Akala ko nagkataon lang. Hanggang sa isang gabi, wala si Madam Sofia. Tahimik ang bahay.
Nasa kwarto ako at nakauupo lang sa kama, pagod pero hindi pa makatulog. May narinig akong katok. Akala ko may kailangan. Nang buksan ko, si Hakim pala. Nagulat ako. Hindi siya pumupunta sa kwarto ko. Tinanong ko kung may kailangan siya. Pumasok siya, tinignan ang loob at sinabing, “I know.” Hindi ko agad naintindihan.
Tinanong ko kung ano. Tahimik lang siya. Tapos ay sinabi niyang alam niya kung anong nangyari. Tinitigan ko siya. Hindi ako makapagsalita. Tapos ay sinabi niya, “I saw it.” Doon ko agad naintindihan. Hanggang sa sinabi niyang nakita niya sa CCTV. Nakita niya ang lahat ng ginawa sa amin ni Sir hanggang sa sinabi niyang gusto niya ring may mangyari sa amin.
Wala na akong laban, admin, dahil sa takot. Sumuko na ako sa kanya. Akala ko minsan lang, ngunit hindi. Minsan sa sala, minsan sa kusina, ewan ko kung ilang araw o ilang linggo na paulit-ulit na may nangyari sa amin. Ang alam ko lang, habang tumatagal, pakiramdam ko ay unti-unti kong nawawala ang aking sarili.
Gigising ako para magtrabaho ngunit parang wala na akong nararamdaman. Hindi na ako ekscited na tawagan ang pamilya ko. Hindi na rin ako masyadong kumakain. Kapag may oras ng pahinga, hindi ako nagpapahinga. Nakauupo lang ako sa kama at nakatitig sa sahig. Minsan hindi ko namamalayan na matagal na pala akong ganoon.
Ang pinakamasama, walang nagtanong sa bahay. O baka nagtanong sila ngunit hindi ko na naririnig. Si Sir Hasaan ay parang normal ulit. Si Hakim ay ganoon din. Parang ako na lang ang hindi na makabalik sa dati. Noong una akala ko kaya ko pang dalhin. Sabi ko sa sarili ko, “Ilang buwan na lang, makakaipon na ako tapos uuwi na.”
Ngunit habang tumatagal, lalo kong nararamdaman na may bahagi sa akin na pagod na, hindi dahil sa trabaho kundi dahil sa pagdadala ng mga bagay na hindi ko naman dapat pasan. Umabot pa nga sa punto na hindi ko na kayang tumingin nang diretso kay Madam Sofia. Kapag kinakausap niya ako, pakiramdam ko ay may bumabara sa aking lalamunan.
Hindi dahil may ginawa siya sa akin kundi dahil habang mas mabait siya, mas lalo akong nahihirapan magsalita. Hanggang sa isang umaga habang inaayos ko ang mesa para sa almusal, tinawag niya ako. Akala ko may ipagagawa lang siya ngunit pinaupo niya ako. Hindi ako sanay na pinauupo niya kapag may usapan kami.
Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Tapos ay sinabi niyang matagal na niyang napapansin na hindi na ako ang tulad ng bagong dating. Tinanong niya kung may problema ba ako sa bahay, sa trabaho, o sa pamilya. Gaya ng ginagawa ko palagi, sinabi ko na maayos lang ako. Ngunit hindi siya naniwala. Tinitigan niya lang ako at sinabing, “Maya, tell me the truth.”
Hindi ako sumagot agad. Umiling lang ako at pagkatapos ay sinabi niya ulit, “Look at me.” Doon, admin, hindi ko na kinaya. Bigla akong umiyak. Hindi malakas, hindi dramatikong iyak kundi iyak na matagal mong itinago at lumabas na parang walang natira sa dibdib mo. Paulit-ulit akong humihingi ng tawad kahit hindi ko alam kung bakit ako nag-a-apologize.
Tapos ay nagtanong siya kung may nangyari ba habang wala siya. Hindi ko nasabi agad ang lahat. Putol-putol, nahihirapan akong huminga. Ngunit sinabi ko na natatakot ako. Sinabi ko na may mga gabing gusto ko nang umuwi ngunit hindi ko alam kung paano. Sinabi ko na matagal akong nanahimik dahil iniisip ko ang pamilya ko.
Hindi ko na ikinuwento ang bawat detalye, admin, dahil pakiramdam ko ay sapat na ang nalaman niya. Sabi niya, may mga bagay na nangyari na hindi ko gusto at hindi ko alam kung paano haharapin. Hindi siya nagsalita agad. Tumahimik siya, tumayo at umalis. Akala ko galit siya. Akala ko ako ang tatanggalin.
Ngunit kinabukasan, hindi naman ako tinanggal. Pinagpahinga lang ako. Tapos ay isang hapon, pinatawag niya ako sa sala. Pagbaba ko, iba ang mukha niya. Hindi galit kundi parang may ginawa siyang desisyon. Hindi niya sinabi ang lahat ng alam niya. Ang sinabi lang niya, may mga bagay na hindi na kailanmang dapat nangyari sa kanyang bahay.
Hindi ko na tinanong kung ano ang nakita niya o kung ano ang pinag-usapan nila. Sa totoo lang, wala na akong lakas para malaman pa. Sa mga sumusunod na araw, admin, hindi ko na nakita si Sir Hasaan. Pati si Hakim ay hindi ko na rin nakita. Ang sabi lang sa akin, may biyahe daw sila at may aayusin.
Hindi ko na tinanong kung totoo. Ayoko na ring malaman. Mas pinili kong umuwi kaysa malaman ang lahat. Tapos ay si Madam Sofia na ang nag-ayos ng lahat. Hindi na niya ako pinagtrabaho. Siya na ang nag-ayos ng mga papel ko, exit clearance, ticket at lahat ng kailangan. Isang araw, pinababa niya ako sa sala. May dalawang sobre sa lamesa.
Pamilyar sa akin ang isa. Ang sobreng iniwan ni Sir, at ang isa naman ay mas makapal. Sabi ko ay ayaw ko, hindi ko matatanggap. Ngunit sinabi niya, “Take it, go home. Start again.” Hindi ko na tinanong kung para saan iyon. Hindi ko na rin tinanong kung bakit. Sa totoo lang, admin, pagod na pagod na ako para makipag-talo o magtanong.
Kinuha ko pareho. Hindi dahil kapalit iyon ng katahimikan. Hindi dahil binubura ng pera ang nangyari kundi dahil gusto ko nang matapos. At dahil praktikal ako, ako ang panganay, may pamilya akong naghihintay. Sa araw ng aking pag-alis, siya mismo ang naghatid sa akin sa airport. Tahimik ang buong biyahe. Bago ako bumaba, tiningnan niya ako at sinabing, “Have a good life, Maya.”
Ewan ko kung bakit, ngunit doon ay umiyak ulit ako. Ang nasabi ko lang ay, “Thank you, ma’am.” Pagbalik ko sa Pilipinas, wala akong ikinuwento sa pamilya ko. Ang sinabi ko lang, hindi naging maayos ang trabaho. Ngunit nakauwi ako nang ligtas. Ilang linggo ang lumipas bago ko binuksan ang mga sobre. Hindi ko na sasabihin kung magkano ngunit sapat para magsimula.
Hindi naman sobrang laki para yumaman agad ngunit sapat para makabangon. Nagtayo ako ng maliit na grocery sa harap ng bahay. Kaunting bigas, de-lata, itlog, load, softdrinks. Ako ang nagbabantay. Unti-unti itong lumago. Dumami ang namimili. Nagdagdag kami ng mga frozen products hanggang sa nakapagtayo kami ng mas maayos na pamilya. Tapos lumipas ang ilang taon, nakapagpatayo kami ng maliit na water refilling station.
Hindi kami mayaman, admin, ngunit kumikita nang maayos. Natulungan ko ang pamilya ko. Nakatapos ang mga kapatid ko. Ngunit hanggang ngayon ay hindi na ako bumalik bilang OFW. Marami ang nagsasabi na sayang dahil mas malaki ang kita sa ibang bansa. Ngumiti na lang ako dahil may mga lugar sa buhay na kahit kaya mong balikan, pinipili mo nang huwag na.
Ako si Maya at ito ang kumplikado kong kwento ng OFW. Mga kaibigan, kung umabot kayo rito sa dulo ng kwento ni Maya, sana ay magsilbi itong paalala na huwag nating husgahan ang isang OFW na nakikita natin sa kamera, sa litrato o sa mga post sa social media. Minsan habang nakangiti sila sa video call, mayroon na silang mga bagay na ikinapagod, ikinakatakot at mga bagay na hindi na nila masabi maging sa sarili nilang pamilya.
At para sa lahat ng OFW na nanonood ngayon, gusto naming sabihin na sana ay huwag ninyong iisipin na kailangan ninyong dalhin ang lahat nang mag-isa. At bago natin tapusin mga kaibigan, gusto naming malaman kung saan ninyo pinapanood ang mga video? Kayo ba ay nasa Saudi, UAE, Qatar, Kuwait, Hong Kong, Singapore, Europe, barko o dito sa Pilipinas?
Mag-comment kung saan kayo nanonood para ma-congratulate namin kayo sa ating mga susunod na video. At kung gusto ninyo ng isa pang kwento na siguradong magpapasatiwala at magpapatanong kung hanggang saan ang kayang tiisin ng isang OFW, panoorin din ang susunod naming video na may pamagat na Pinay OFW na hindi kinaya ang Pakistani boss.
Maraming salamat sa pananatili hanggang sa dulo ng kwentong ito. Kung may kwento ka rin na gusto mong ilabas sa mga liham ng sakripisyo, kalungkutan, tagumpay o pagkatalo bilang isang OFW, bukas ang channel na ito para sa iyo. Maaari mong isumite ang iyong kwento at irerespeto namin ang iyong katahimikan at pagkatao. Salamat sa panonood at magkita tayo sa susunod!
Disclaimer: This story is fictional and created for entertainment purposes only.
Any names, characters, places, or events are fictitious or used fictitiously.
No real person or organization is intended to be portrayed.
![NAG-ABROAD PARA YUMAMAN,PERO 21 DAYS PA LAMANG SA CANADA,UMUWI NANG BANGKAY[ Tagalog Crime Story ]](https://family2.mperlabeautycenter.com/wp-content/uploads/2026/09/4.jpg)
