SA KUMBENTO NG KASALA

Sa isang mundong tayong lahat ay umiiwas at tumatakas sa mga paparating na panganib bilang panganay at nagsisilbing magulang. Paano protektahan ang iyong mga mahal sa buhay mula sa mga sakunang ito. Magandang araw ulit sa iyo at sa iyong mga tagapakinig. Bago tayo magsimula, mangyaring mag-like, mag-comment, at mag-subscribe sa ating channel upang lagi tayong maging updated sa ating mga bagong kwento.

Paki-panatilihin lamang ang aking pangalan na Maya. Hindi ito ang aking tunay na pangalan. Ang ikukwento ko sa inyo ngayon ay medyo sensitibo. At gusto ko ring protektahan ang ating mga pagkakakilanlan. Lalong-lalo na sa aking kapatid. Tawagin na lang natin siyang Lana. Mga bata pa kami nang mamatay ang aming mga magulang. Nagka-cancer si inay. Si Lana ay limang taong gulang lamang.

Samantala, ako ay walong taong gulang nang mamatay ang aking ina. Pagkatapos noon, nalulong sa alak si itay. Hanggang sa napagtanto namin na kahit sa aming itay, para kaming magkapatid na nabubuhay lamang para sa isa’t isa. Labintatlong taong gulang lamang ako nang ma-diagnose si itay na may kidney failure. Mabuti na lamang at mayroon kaming mga lolo’t lola na nagbibigay ng aming mga pangangailangan. Tapos ay nagtrabaho rin ako sa tindahan ng aking tiya bilang salesperson kapag wala akong klase.

Labinlimang taong gulang ako nang mawala sa amin si itay. Kaya mula noon, kaming dalawang magkapatid na lamang ang natira. Sobra akong nagpasalamat sa aming mga kamag-anak na kailanman ay hindi kami pinabayaan. Hindi tulad ng ibang mga kwento na naririnig ko o nababasa tungkol sa mga kamag-anak na may masasamang ugali. Siguro Miss Yen, kung nangyari iyon sa amin, matagal na sana kaming sumunod sa aming mga magulang.

Sa kasalukuyan, ako ay 28 taong gulang habang si Lana ay 25 taong gulang. Pareho kaming nagtatrabaho sa palengke. May sarili akong kainan doon habang siya ay nagtatrabaho para sa akin. Ibinaon na namin sa limot ang aming pangarap na maging guro. Naiinggit ako sa mga tulad namin na kapos sa buhay at wala nang mga magulang tapos parang wala silang karapatang mangarap.

Iyan ang matagal nang nakatatak sa aking dibdib. Ate, bilisan mo na. Male-late na tayo. Araw ngayon ng simba. Kailangan nating maagang magbukas para makapagluto ng almusal para sa mga taong simba. Oo. Ayan na. Maghintay ka lang. Inaantok pa ako nang sobra. Wala ka man lang ibinigay sa akin kahit limang minuto. Diyos ko.

Malakas niyang hinampas ang aking likod. Ayan. Gising ka na ba? Tama na ang reklamo. Tara na. Alam mo namang alipin tayo ng pera. Ngumiti lang ako sa kanyang kakulitan. Alas-tres pa lamang ng umaga ay nakasuot na kami ng aprons at nagluluto na sa loob ng kusina sa aming pwesto sa palengke. Isa sa mga pinagpapasalamat ko sa buhay ay ang pagkakaroon ng kapatid na tulad ni Lana.

Naiintindihan niya na hindi ito reklamo at hindi niya ako hinihingian ng bagay na hindi ko kayang ibigay sa kanya. Lagi akong tinutulungan, katulad ngayon. Hoy ate, mamaya punta tayo sa simbahan. Magdasal tayo kapag kaunti na lamang ang tao sa lugar na iyon. Bulong niya habang sumasalok ng arroz caldo. Siyempre. Palagi naman nating ginagawa iyon.

Bakit mo pa kailangang sabihin iyon? Gusto ko lang siguraduhin kasi narinig ko ang usapan ng mga babaeng kumakain doon. Itinuro niya ang isang lamesa sa loob ng aming pwesto. Oh bakit? Ano ang sinabi nila? May bago daw pari. Gwapo raw at bata pa. Talaga ba? Gaano ka-gwapo? Veneration ba? Si Dingdong Dantes ba? Baka naman masyadong malayo iyon.

Oh, manahimik kayo rito sa pwesto ko. Manipis ang balat. Gwapo daw, tingin ko. Tingnan mo iyong tatlong babae doon. Kanina pa nagpapakwarentas. Sige silipin na natin. Gusto mo yatang magising ang gwapo, huwag magdasal, magpanggap ka na lang. Syempre, ang uunahin ay magdasal. Side quest lang ang pagtingin. Lalo pa siyang kumindat kaya mas lalo akong natawa.

Oh sige, bilisan na natin itong tapusin para makapunta na tayo roon. Ayon sa napag-usapan namin, hinintay naming maubos ang mga kostumer na kumain sa aming maliit na pwesto, tapos ay isinara na namin ito at nagtungo sa simbahan. Iyon ang aming routine tuwing Linggo o tuwing gabi kapag may misa. Kahit gaano pa kami kaabala, kahit gaano pa karumi ang kostumer, hahanap at hahanap kami ng oras at pagkakataon para magdasal.

Oh, ano sabi mo, gwapo? Oo, gwapo diba? Nagdadasal ako kanina, ikaw naman ay nakatingin sa siko. Tingnan mo iyan, ate. Grabe ang ngiti. Saktong-sakto ang pagkain. Parang ang daming pera. Ngayon lang ako nakakita ng dentista sa totoong buhay. Muntik na akong mapahagalpakt ng tawa sa gitna ng aking pagdadasal dahil sa mga sinasabi niya. “Hindi ka pa ba nakakita ng dentista?” “Hindi pa.” “Bakit? May manananggal ba?” “Tingnan mo ako, ate. Nakatingin sa atin.” “Talagang titingin sa atin iyan. Ang ingay mo kasi.” Nahihiya akong ngumiti kay father sabihin ko sa kapatid ko na manahimik.

Talaga ngang nakatingin sa amin at hindi ko na kailangan, halos hindi ako makahinga nang magtagpo ang aming mga mata. Totoong napakaggwapo niya. At bukod doon, iba rin ang dating niya. Pagkatapos ng misa, pumunta kami sa likod ng simbahan. Paano makikilala ni Lana ang ama? Nandoon na siya at nakikipag-kilala na sa ibang mga nagsimba.

Magandang araw, Father. Ako si Maya at ito ang aking kapatid na si Lana. Ah oo, ang madaldal sa loob ng simbahan kanina. Napapalo ako sa noo nang sabihin niya iyon. Ay, pasensya na po, Father. Ganyan talaga ang kapatid ko. Walang preno ang bunganga. Pasensya na po, Father. Ito na naman ang nagtatanong ng marami ang kapatid ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang sabihin niya iyon. Anong nagtatanong? Nagdadasal ako. Ikaw ang daldal nang daldal riyan. Ha? Ang cute ninyong magkapatid. Ako si Father Gabriel pala. Si Father Gab na lang. Nice to meet you, Lana. Maya. Nag-shake hands pa kami sa kanya. Bago umalis, inanyayahan ko si Father Gabriel na kumain sa aking kainan.

Sinabi ko sa kanya na pumunta na lamang doon kapag gusto niyang kumain o magmeryenda. Sinagot niya na kakain daw siya. Miss Yen, simula nang makita ng kapatid ko si Father Gabriel, naging inspired na siyang pumasok palagi sa trabaho, habang ako naman ay nakatutok lang sa paghahanapbuhay dahil nag-iipon kami ng kapatid ko para sa isang bagay. Sana ay makabili kami ng bahay, kahit maliit lang, para naman may matirhan kami at hindi na kami makitira sa iba.

Iyon ang pangmatagalang layunin namin ng aking kapatid. Ngunit hindi inaasahan, ang 150,000 na matagal naming inipon ay biglang nawala dahil sa sakit ng aming lola. Ang sakit ni lola. Siya ang nagpalaki sa amin. Pinagdaanan niya ang lahat ng hirap para lang mapalaki kami. Tapos nang ma-diagnose siya na may chronic kidney disease, naubos ang lahat dahil ginastos niya ang sarili para sa aming mga apo.

Kaya napagkasunduan namin ni Lana na i-let go na muna ang perang inipon namin para sa pagpapagamot ni Lola. Isang araw pagkatapos ng misa, tinawag ako ni father. Hindi ko kasama si Lana dahil naiwan siya sa kainan. Napakaraming kostumer kasi kapag ganoon, naghahalinhinan kami sa pagsisimba. Um Maya, okay ka lang ba? Napansin ko kasing lutang na lutang ka ngayon.

Naglalakad kami sa compound ng simbahan habang kinakausap ako ni father. Ayos lang po ako, Father. May konting problema lang po, pero manageable naman. Sinubukan ko siyang ngitian. Paano mo naman napansin na may problema ako? Busy kang nagdiriwang ng misa kanina. Talagang napansin ko. Nakatitig kasi ako sa iyo. Nararamdaman kong namumula ang aking pisngi dahil sa kanyang sinabi.

Kaya paano ba iyan, kayo ng kapatid mo ay laging nakangiti at laging masayahin. Nakapagtataka na kanina ay umiiyak na umiiyak ka habang nagdadasal. Namumaga pa ang iyong mga mata. Ay, Father, salamat sa pag-aalala. Pero okay lang talaga ako. Kaya ko po ito, kaya huwag po kayong mag-alala. Just in case na kailangan mo ng something o may kailangan kang makausap, pumunta ka lang sa akin. Nandito lang ako.

Nagulat ako, Miss Yen, nang haplusin niya ang aking balikat. Simpleng gesture lamang iyon. Pero hindi ako sanay na may humahaplos sa katawan ng ibang tao, lalo na kung babae. Ang alam ko ay mahigpit ang kanilang mga patakaran pagdating sa ganoong mga bagay. Kaya hindi ko naiwasang bigyan ng kulay ang paraan ng paghaplos niya sa aking balikat.

Gaya ng napag-usapan namin, parang nasanay na akong palaging pumunta kay Father Gabriel kapag may mga problema ako. Lalo na kung ito ay mga bagay na hindi ko masabi sa aking kapatid. Kasi Father, parang hanggang dito na lang kami. Parang kahit gaano namin subukan sa buhay, hindi na kami aasenso. Hindi na kami aabante pa.

Ang perang iyon, matagal naming inipon ng aking kapatid. Isang problema lang ang dumating sa aming buhay. Parang bula na biglang naglaho. Tapos malalaman namin na kulang na kulang pa rin. Kailangan pa ni lola ng maintenance. Tapos kailangan pa namin siyang ipa-dialysis. Hindi ko alam kung normal iyon, Miss Yen.

Pero habang isinasalaysay ko sa kanya ang kwento, kami ay nasa likod ng simbahan kung saan walang makakita sa amin. Sumandal ako sa kanyang balikat habang umiiyak. Maya, alam ko na sa kasalukuyan mong sitwasyon ay mahirap maniwala. Pero ang Diyos ay hindi nagbibigay ng mga pagsubok na hindi natin kayang lampasan. At hinahangaan ko ang iyong magkapatid, lalo na ikaw dahil napakaresponsableng ate mo.

Napakaresponsableng apo mo. Kahit alam mong mahirap, hindi mo pa rin pinabayaan ang pagpapagamot ng iyong lola. Maniwala ka, nakikita ng Diyos ang lahat ng sakripisyo na ginagawa mo. At hindi ka niya pababayaan. Humampas nang malakas ang aking dibdib nang yakapin niya ako nang mahigpit. Si Father Gabriel ang nagsilbing kanlungan ko sa lahat ng problemang dumating sa aking buhay.

Sa kanya ako nag-aulat. Sa kanya ako humihingi ng payo at siya rin ang pinupuntahan ko kapag may magandang nangyayari sa akin, Miss Yen. Sa edad na 28, hindi ko alam kung paano maglagay ng lipstick, pero nang makita ko si Father Gabriel na naka-sandals, natuto akong mag-make-up. Isang araw, gaya ng dati, pupuntahan ko sana siya sa likod ng simbahan pagkatapos ng misa.

Sinuot ko ang pink na damit na kakabili ko pa lang sa tindahan. Noong panahong iyon, gusto ko lang makipag-usap sa kanya. Ang kwentuhan na hindi tungkol sa aking mga problema. Ang kwentuhan bilang isang babae at bilang isang lalaki. Pero Miss Yen, pagdating ko sa likod ng simbahan, parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Nakita ko silang dalawa ni Lana sa parehong lugar kung saan kami dati.

Yakap-yakap niya ang aking kapatid habang umiiyak si Lana sa kanyang balikat. Tumalikod lang ako at mabilis na tumakbo palayo. Hindi ko akalain na ang inaakala ko ay espesyal sa amin ni Father Gabriel ay ginagawa rin pala niya sa iba at pati na rin sa aking kapatid. Pagdating ko sa bahay, mabilis akong nagpalit ng damit. Sinuot ko ang maluwag na t-shirt at pagkatapos ay pantalon. Tinanggal ko rin ang lipstick na inilagay ko sa aking mukha na para sana sa kanya.

Ang bobo ko para umasa. Nag-aassume masyado ako. Akala ko espesyal ang pagtingin niya sa akin. Sa mga sumunod na araw, madalas silang napapabalitang pumupunta sa simbahan. Well, wala naman akong tutol, Miss Ken. Nandoon siya sa simbahan, pumupunta siya, kaya walang masamang mangyayari sa kanya, at alam ko kung sino ang pinaglilingkuran niya.

Anumang damdamin ang mayroon ako kay Father Gabriel, tuluyan ko nang kinalimutan. Ayokong sirain ang kaligayahan ng aking kapatid at ayokong mag-away kami dahil lang sa iisang lalaki. Isang araw pagkatapos ng misa, nagulat ako nang pumunta si father sa aming mismong pwesto. Maya, pwede ba tayong mag-usap? Father, kayo po pala.

Bakit po kayo napunta sa pwesto ko? Muntik na akong mautal nang bigla siyang sumulpot sa aking harapan. Oo nga. Pasensya na. Napansin ko lang kasi na ilang linggo ka nang hindi sumisimba. Gusto ko lang tanungin kung okay lang ba ang lahat sa iyo. Ayos lang po, Father, wala namang problema. Nagpatuloy ako sa pagliligpit ng pagkain ng mga kostumer habang nakikipag-usap sa kanya.

Ayokong tumingin sa kanya, baka mahuli niya akong nagsisinungaling. At isa pa, ang pagsisinungaling sa mga pari ay isa ring malaking kasalanan. Kaya hindi ko siya matingnan. Sigurado ka ba? Parang hindi maganda. Baka may problema ka. Wala po, Father. Susunod na linggo ay magsisimba na ulit ako. Sumama lang po ang pakiramdam ko nitong mga nakaraang linggo kaya hindi ako nakasimba.

O kaya ay puntahan mo ako sa likod ng simbahan pagkatapos ng misa, ha? Mag-usap tayo. Bigla akong kinabahan sa mga sinabi niya, lalo na nang lumabas sila mula sa kusina. Ay, Father, huwag na po. Gusto ko na rin kasing magpahinga pagkatapos ng simbahan. Pero hayaan mo akong makausap ka ulit. Mas nagulat ako sa ginawa ni Father Gabriel nang bigla niya akong lapitan at bulungan.

Sige na, Maya. Kailangan nating pag-usapan ang isang bagay. Hintayin kita sa likod ng simbahan sa susunod na linggo. Sinundan ko siya ng tingin habang umaalis siya sa kainan. Aba, parang malapit na kayo ni father ah. Ano iyon? May pabulong-bulong pa sa tenga mo. Tinaasan niya ako ng kilay kaya mas lalo akong kinabahan. Ay naku, wala.

Sinabihan lang niya ako na magsimba na kasi matagal na akong hindi nakasimba. Parang hindi naman iyon ang ibinulong niya. Bakit kailangan pang lumapit nang ganoon kung iyon lang ang sinabi niya? Aba, ewan ko sa iyo. Baka tinatanong ka kung magkano ang ipinagawa niya sa tuli niya. Natawa siya sa sinabi ko kaya nakahinga ako ng maluwag.

Sa mga sumunod na araw, hindi mapalagay ang isip ko sa mga sinabi ni Father Gabriel. Kaya nang sumapit ang Linggo, naghintay siya sa likod ng simbahan. Mabuti naman at dumating ka. Akala ko hindi ka na magpapakita. Kayo naman po, Father, kinabahan ako sa mga sinabi niyo. Talaga bang napakahalaga noon? Maya, napakahalaga para sa kapatid mo.

Nilunok ko nang buo ang aking laway nang sabihin niya iyon. Aaminin ba niyang may relasyon sila? Ito na ba ang sandali na kailangan kong tanggapin na hindi talaga kami para sa isa’t isa? Buntis kaya si Lana? Ano po iyon, Father? Ano tungkol kay Lana? Maya, huwag kang magulat. Pero nagtatago ng malaking sikreto ang iyong kapatid. Muntik na akong mabingi.

Napakalakas ng kabog ng aking dibdib. Ano po iyon, Father? Huwag niyo na akong pahirapan. Kinakabahan ako lalo. Buntis si Lana, Maya. Para bang kusa nang kumilos ang aking kamay at mabilis ko siyang sinampal. Sa pagkakataong ito, parang wala na akong pakialam kung pari siya o hindi. Nabuntis mo ang aking kapatid. Wala kang hiya. Wala na kayong hiya.

Nasa loob pa kayo ng simbahan. Diyos ko. Maya. Sandali lang. Sandali. Ano ba? Papatayin kita nang walang alinlangan. Hindi kita papalagpasin. Ilibing kita nang buhay. Hinampas ko siya ng aking mga palad. May mali ba? Hindi ko nabuntis ang kapatid mo. Ano? Sabi ko, hindi ko nabuntis ang kapatid mo. Ano ang iniisip mo at akala mo ay binuntis ko siya? Maya, may kasintahan siyang kagawad dito sa baryo natin.

Lumalapit siya sa akin dahil humihingi siya ng tulong tungkol dito. Ano? Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin? Bakit ngayon ko lang nalaman ito? Isa akong mabuting pari. Anuman ang ibintang sa akin ng mga tao ay hindi dapat lumabas sa aking bibig. Ang ginagawa ko ay sinasabi ko sa iyo na bawal ito. Pero alang-alang sa iyong kapatid, handa akong isuko ang aking pagkapari.

Maya, gusto niyang gumawa ng eskandalo. Gusto niyang hiwalayan at managot ang miyembro ng pamilya niya. Gusto niyang magsama sila. Parang umiikot ang aking mundo sa nalaman ko, nag-blangko ako. Hindi ko akalain na ganito kalala ang problema ni Lana. Paano nangyari ito? Well, hindi naman ganyan si Lana.

Paano niya nagawa ang kahindik-hindik na iyon? Hindi ko na alam ang sasabihin ko sa kanya. Ayaw niyang making sa aking payo at alam mo bang sinubukan niya rin akong halikan minsan. Miss Yen, nahihiya ako sa ginagawa ng aking kapatid. Habang ikinukuwento sa akin ni Father Gabriel ang nangyari, hindi ko alam kung saan ako nagkulang. Hindi ko alam kung ano ang nagawa kong mali sa buhay.

Bakit ko naranasan ang lahat ng ito? Hanggang ngayon, may mga problema pa rin kami sa aming magkapatid. Ayaw niyang making sa akin. Ayaw niyang bitawan ang kagawad. Mabuti na lang at sinusuportahan siya dahil may malaking negosyo rin ang taong iyon. Pero talagang hindi ko na alam kung paano ituwid ang pag-iisip ng aking kapatid. Tungkol naman sa amin ni Father Gabriel, alam ko na hindi lahat ay mauunawaan ito, pero narito kami.

Hanggang ngayon, kinikilig pa rin ako kapag naiisip ko na sa huli, kami pa rin. Ang araw ng aming pag-uusap tungkol kay Lana ay ang araw din ng pagtatapat niya sa akin. Sinabi niya na gusto niya ako at hindi ang aking kapatid. At nagsasalita lamang siya noon bilang pari at hindi tulad ng ipinakita niya sa akin. Hanggang ngayon, nananatiling lihim ang relasyon namin ni Gabriel, gayundin ang relasyon ng aking kapatid at ng kagawad.

Minsan sa buhay ay may mga plot twist na hindi natin inaasahan. At sa kaso namin, ito ang uri ng plot twist na kahit alam naming bawal, alam din namin na magiging miserable kami ni Gabriel kung wala kami sa piling ng isa’t isa. Walang masama sa pag-ibig, di ba? Marahil ay maiintindihan kami ng Diyos kung ang tanging kasalanan namin sa kanya ay ang magmahalan kami.

Maraming salamat sa pagbabasa ng aking kwento. Kung sakaling may part two ang aking kwento, asahan ninyong susulat akong muli sa inyo. Gumagalang, Maya. Narinig natin ang kwento ng kumpisal ni Maya. Sana ay may napulot kayong aral sa nangyari sa kanya. Maraming salamat sa pakikinig at hanggang sa susunod na kwento ng kumpisal, dito lamang sa Missen Live Stories.