Pinay OFW Nagulat sa Sinabi ng Pakistani | Mga Kwentong OFW
Pinay OFW Nagulat sa Sinabi ng Pakistani | Mga Kwentong OFW
Mahal na admin, ako si Monica, 32 taong gulang, isang simpleng maybahay mula sa Pampanga. Hindi ko akalaing darating ang panahon na susulatin ko ang aking kwento dahil habang sinusulat ko ang liham na ito, hanggang ngayon ay hinuhusgahan ko pa rin ang aking sarili sa lahat ng nangyari sa aking buhay. Pitong taon na kaming kasal ng aking asawang si Ralph.
Noong una, masasabi kong masaya kami. Hindi man marangya ang aming buhay, kuntento na ako na kaya naming itaguyod iyon basta’t magkasama kami. Isang manggagawa sa konstruksyon si Ralph. Kapag may proyekto, maayos ang kanyang kita. Ngunit kapag wala na, ilang linggo o kung minsan ay mga buwan siyang tumatambay sa bahay. Habang tumatagal, unti-unti kong nakita ang mga bisyo niya na dati ay hindi ko masyadong binibigyan ng pansin.
Nagsimula ito sa simpleng inuman kasama ang mga kaibigan hanggang sa nasundan ng sugal, tong-its at sabong. Kapag natatalo siya, doon siya nagiging mainitin ang ulo. Hindi niya ako sinasaktan pero nararamdaman ko na unti-unti siyang nawawala bilang responsableng asawa. Masakit iyon. Ilang taon na kaming magkasama pero hindi pa rin kami magkaanak.
Nagpatingin kami sa doktor at sinabing may posibilidad na mahina raw ang pagbubuntis ko, kailangan pa ito ng paggagamot at malaking gastusin kung gusto naming magkaanak. Tinanggap ko kahit masakit. Naisip ko baka hindi pa iyon ang tamang panahon. Ngunit habang tumatagal, parang nawawalan na rin ng gana si Ralph sa aming buhay.
Kapag wala siya sa trabaho, mas matagal siyang nasa labas. Kung minsan ay umuuwi nang madaling araw na amoy alak pa. Naiwan ako sa bahay na puno ng pangamba. Umabot sa puntong napagod na ako sa sarili ko. Pagod na akong umasa. Pagod na akong maghintay. Pagod na akong kumapit sa aming dalawa na nag-aaway lang. Hanggang sa isang araw, may nakilala akong recruiter na nag-alok sa akin ng trabaho bilang domestic helper sa Pakistan. Noong una, natakot ako.
Pakistan, agad pumasok sa isip ko. Ibang kultura, ibang relihiyon, ibang bansa. Hindi rin ito karaniwang pinupuntahan ng mga babaeng OFW kumpara sa Hong Kong o Gitnang Silangan. Pero sabi ng recruiter, mabait daw ang magiging amo ko at maganda ang sahod. Libre rin ang tirahan at pagkain.
Noong sinabi kong mag-iipon ako ng dalawang tahun, baka sakaling makapagtayo kami ng maliit na tindahan at mabili ang lupang gusto namin. Noong una, hinimok pa ako ni Ralph. “Monica, sandali lang naman. Magtiis muna tayo sandali. Pagbalik mo, aalis na tayo sa hirap.” Gusto ko siyang paniwalaan. Kaya kahit mabigat sa dibdib, pumirma ako sa kontrata hanggang sa dumating ang araw ng aking pag-alis.
Hindi ko malilimutan ang pakiramdam habang nasa paliparan ako noon. Halo-halo ang aking emosyon. Takot, lungkot, kaba, at kaunting pag-asa. Niyakap ako ni Ralph bago ako pumasok sa immigration. “Mag-ingat ka roon. Ako na ang bahala rito.” Tumango lang ako habang pinipigilan ang aking mga luha. Hindi ko alam na ang mga salitang iyon ay isa sa pinakamalaking kasinungalingan na maririnig ko sa aking buhay.
Mahaba ang naging biyahe ko papuntang Pakistan. At nang makarating ako roon, ibang mundo agad ang sumalubong sa akin. Mainit ang hangin, tahimik ang paligid. Halos lahat ay mukhang istrikto. Kinakabahan ako habang naghihintay sa paliparan hanggang sa may lumapit na lalaki. Matangkad, may balbas, nakaputi at tahimik ang aura. “Monica!” Tumango ako nang mahina. Siya si Amir, ang magiging amo ko. Hindi naman siya mukhang nakakatakot pero may kakaiba sa kanyang mga mata. Parang matagal na siyang nagtataglay ng malalim na kalungkutan.
Habang nasa sasakyan kami, halos wala siyang sinasabi. Paminsan-minsan lang niyang itinanong kung maayos lang ba ako o kung nagugutom ako. Pagdating namin sa kanyang bahay, lalo akong namangha. Malaki ang bahay pero napakatahimik. Parang walang nakatira, walang mga bata, walang ibang tao kundi kaming dalawa. Doon ko nalaman na biyudo si Amir. Apat na taon nang patay ang kanyang asawa at wala silang naging anak. May negosyo siyang mga muwebles at madalas ay nasa bahay lang habang minamatipuan ang kanyang mga tauhan sa workshop at showroom.
Mula noon, nagsimula ang aking buhay bilang OFW sa Pakistan. Maaga akong nagigising para maglinis ng buong bahay, magluto ng alagahan, mag-laba, mamalantsa at kung minsan ay tinutulungan ko rin siya sa pag-aayos ng ilang dokumento para sa kanyang negosyo. Tahimik si Amir. Hindi siya tulad ng iba na narinig ko sa mga kwento ng mga OFW.
Hindi siya sumisigaw, hindi bastos. Hindi rin siya mahilig mag-utos nang sobra. Pero kahit mabait siya, nararamdaman kong malungkot pa rin sa bahay na iyon. At bago matulog gabi-gabi, tinatawagan ko si Ralph. Noong una, sweet pa siya. “Miss na kita, mag-ipon na tayo ha. Pag-uwi mo, mag-negosyo na tayo.”
Ngunit habang lumilipas ang mga linggo, napansin ko na parang nagbabago na siya. Minsan ay hindi agad nag-re-reply, minsan ay lasing kapag nakikipag-video call. At minsan ay parang wala na siyang ganang kausapin ako. Pero pinipilit ko ang sarili ko na huwag magduda. Iniisip ko na baka mahirap din para sa kanya habang wala ako. Hanggang sa isang gabi, matapos kong ihain ang hapunan ni Amir, tahimik siyang nakaupo habang umiinom ng tsaa.
Bigla niya akong tiningnan. “Monica.” “Yes sir.” Tumahimik muna siya ng ilang segundo bago nagsalita. “Napakasipag mo.” “Salamat po sir.” Pero hindi roon natapos ang usapan. Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa ng tsaa sa mesa bago muling tumingin sa akin. At sa kauna-unahang pagkakataon mula nang makarating ako sa Pakistan, may naramdaman akong kakaiba sa paraan ng pagtingin niya sa akin.
“Monica, kailangan mo pa ba ng pera?” Hindi ako agad nakasagot sa tanong ni Amir nang gabing iyon. Natigilan ako habang nakatayo sa gilid ng mesa. Tahimik ang buong bahay at tanging ang tunog lamang ng aircon ang naririnig ko. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. “Monica, kailangan mo pa ba ng pera?” Lunok ko nang hapon bago sumagot. “Para sa pamilya ko po.”
Tumahimik siya habang nakatitig sa akin. Hindi mukhang bastos. Wala ring bakas ng pagnanasa sa kanyang mga mata. Mas mukha siyang seryoso. Para bang matagal niya na itong pinag-iisipan. “Nakikita ko kung paano ka magpakahirap. Gusto kitang tulungan.” Hindi ako agad nakasagot. Nararamdaman ko na may ibang ibig sabihin ang mga salitang iyon.
Pero pinilit kong iwasan sa isip ko. “Paano po, sir?” Doon siya medyo sumandal sa upuan bago nagsalita nang mahina. “Kung papayag ka, maaari kang lumapit sa akin. Hindi lang bilang domestic helper.” Parang malamig na tubig ang ibinuhos sa akin. Biglang nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ko masabi nang tuwiran ang narinig kong nais niyang sabihin.
Alam ko ang malinaw na ibig niyang ipahiwatig. Nakatitig ako sa sahig habang nag-iisip. Sa isang banda, gusto kong tumanggi agad. May asawa ako. Kasal ako kay Ralph. Kahit maraming problema ang aming pagsasama, alam kong papasok ako sa maling landas. Pero sabay ding pumasok sa isip ko ang mga gastusin sa Pilipinas.
Ang lupang gusto namin. Ang mga gabing halos hindi ako makatulog sa kaiisip kung paano kami kakain sa hirap. At higit sa lahat, ang pagod ko sa pagiging matatag nang mag-isa. “Sir, may asawa po ako,” mahina kong sambit. Tumango lang siya. “Alam ko, pero alam ko rin na nag-iisa ka.” Parang may tumusok sa dibdib ko nang marinig ko iyon.
Hindi ko alam kung paano niya nabasa ang kalungkutan na pinipilit kong itago. Pareho kaming natahimik ng ilang segundo hanggang sa muli siyang nagsalita. “Hindi kita pipilitin Monica, pero kung mananatili ka sa akin, aalagaan kita. Bibigyan kita ng karagdagang pera buwan-buwan.” Doon na ako tuluyang nalito. Hindi ko alam kung dahil ba sa pera o dahil sa paraan ng kanyang pagsasalita. Walang kayabangan, walang pamimilit.
Parang mas mahalaga sa kanya na maramdaman kong ligtas ako kaysa sa anupaman. Pero habang nakatayo ako roon, patuloy kong naalala si Ralph. Ang asawang iniwan ko sa Pilipinas, ang mga munting pangarap namin na tindahan, ang bahay na gusto kong maipatayo namin. Pero kasabay nito ang mga gabing kausap ko siya na lasing sa video call.
Ang mga panahong parang wala na siyang pakialam sa akin. At sa unang pagkakataon simula nang umalis ako sa Pilipinas, naisip ko, “Paano naman ako? Paano ang pagod ko? Paano ang kalungkutan ko?” Hindi ko napansin na tumutulo na pala ang aking mga luha. Tumayo si Amir at dahan-dahang lumapit sa akin. “Monica!” Hindi niya ako agad hinawakan.
Nakatayo lamang siya sa harap ko nang sandali habang naghihintay ng aking sagot. At sa huli, mahina akong tumango. “Tanggap ko po,” halos pabulong kong sambit. Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko noon. Ang alam ko lang, pagod na pagod na akong maging matatag. Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking kamay. Mainit ang kanyang palad, magaang, hindi nakakatakot.
At doon nagsimula ang kasunduan na akala ko ay babago sa buong buhay ko. Ang una naming gabi ay hindi marahas. Lalo pang nakakagulat dahil napakatahimik niya. Para bang inaalagaan niya ako. Naupo lang kaming dalawa sa sala habang magkatabi. Paminsan-minsan ay hinahaplos niya ang aking buhok habang nakasandal ako sa kanyang balikat. Hindi ko maintindihan ang aking naramdaman noon. May kasalanan, may kaba. Pero may kakaibang ginhawa rin. Parang pagkatapos ng mahabang panahon, may gustong makiramay sa pagod ko.
Noong una ay hinagkan niya ako nang minsan, ipinikit ko ang aking mga mata. Hindi dahil gusto kong kalimutan si Ralph kundi dahil ayokong isipin kung gaano ako ka-lungkot bago dumating si Amir. At nang gabing iyon, tuluyan na akong sumuko. Pagkatapos noon ay tahimik kaming magkatabi habang nakahiga sa sala. Nakatitig ako sa kisame habang pinipilit na sumbatan ang aking konsensya.
Ano ang ginagawa ko? Ano ang nangyayari sa akin? Pero habang nag-iisip ako, doon naman ako hinagkan nang banayad ni Amir mula sa likuran. “Ligtas ka dito, Monica.” Simpleng salita lang iyon pero ewan ko kung bakit halos mapaiyak ako nang marinig ko iyon. Ilang buwan na akong OFW pero iyon ang kauna-unahang pagkakataon na may nagsabi sa aking ligtas ako.
Kinabukasan, mabigat ang pakiramdam ko habang naglilinis ng bahay. Pakiramdam ko ay nakasulat sa mukha ko ang nangyari sa amin kagabi. Pero laking gulat ko nang maging normal ang kilos ni Amir. Hindi siya bastos, hindi nagyayabang. Hindi rin niya ako trinato na parang gamit. Sa halip, mas naging maalalahanin pa siya.
Kapag napapagod ako sa paglalaba, tinutulungan niya akong bitbitin ang basket. Kapag gabi at alam niyang gising pa ako, ipinaghahanda niya ako ng tsaa. Unti-unti akong lalong nalito dahil habang tumatagal, nararamdaman kong mas nagmamalasakit pa sa akin si Amir kaysa sa sarili kong asawa. Samantalang si Ralph ay lalong lumalamig ang pakikipag-usap. Minsan ay hindi sumasagot.
Minsan ay puro ingay ng inuman sa background at kung minsan ay naiinis pa kapag tumatawag ako. Pero kay Amir, nararamdaman kong nakikita niya ako hindi bilang domestic helper, hindi bilang OFW, kundi bilang isang babae. At iyon ang pinakakinatatakutan ko dahil habang lumilipas ang mga gabi sa bahay na iyon, unti-unti kong nararamdaman na hindi na lang pera ang tanging dahilan kung bakit ako nananatili sa kanyang tabi. May mas mapanganib na tumutubo sa aking puso para kay Amir.
Lumipas ang mga linggo matapos ang gabi ng unang nangyari sa amin ni Amir. Akala ko pagkatapos noon ay magiging awkward na ang lahat sa bahay pero kabaligtaran ang nangyari. Mas naging malapit kami sa isa’t isa at habang tumatagal ay parang hindi na lang basta kasunduan ang namamagitan sa amin.
Tuwing umaga, sabay kaming nagkakahape sa kusina bago siya magsimula sa kanyang trabaho online. Kapag gabi, madalas niya akong yain sa beranda para uminom ng tsaa habang nag-uusap tungkol sa buhay. Unti-unti kong nakilala ang tunay na Amir. Tahimik siya pero maalalahanin, malambot magsalita at higit sa lahat, marunong makinig. Hindi tulad ni Ralph na madalas ay sarili lang ang iniisip. Minsan habang magkatabi kaming nakaupo sa beranda, bigla siyang nagtanong, “Monica, masaya ka ba sa Pilipinas noon?” Hindi ako agad sumagot. Matagal akong nag-isip bago ngumiti nang mapait. “Akala ko noon, masaya ako.” Tahimik lang siyang tumingin sa akin. “Mahal mo pa ba ang asawa mo?” Parang may tumusok sa dibdib ko nang itanong niya iyon. Mahal ko pa ba si Ralph? Hindi ko alam. Siguro mahal ko pa rin ang alaala ng lalaking pinakasalan ko noon. Pero habang tumatagal, nararamdaman kong ibang tao na ang iniwan ko sa Pilipinas. Mahina ang naging sagot ko.
Tumango lang si Amir pero naramdaman ko ang kalungkutan sa kanyang mga mata. Nang gabing iyon, habang papasok ako sa aking silid, bigla niyang hinawakan ang aking kamay. Mainit ang kanyang palad. Dahan-dahan niya akong hinapit palapit sa kanya hanggang sa magdikit halos ang aming mga mukha. “Samahan mo ako ngayong gabi.” Mahina ang kanyang boses pero parang dumiretso sa puso ko.
Hindi ako agad sumagot. Pero nang haplusin niya ang aking pisngi nang banayad, doon ko naramdaman ang tindi ng matagal nang itinatagong pananabik. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang labi sa aking noo bago bumaba sa aking mga pisngi. Nararamdaman ko ang mabagal niyang paghinga habang niyayakap ang aking baywang. At nang tuluyan na niyang halikan ang aking mga labi, ipinikit ko ang aking mga mata roon.
Mas nagtagal ang halikan namin nang gabing iyon. Mas mainit, mas malalim. Mas emosyonal kaysa noong una na puno ng kaba at konsensya. Sa pagkakataong iyon, nararamdaman kong gusto ko rin siyang maramdaman. Niyakap niya ako nang mahigpit habang dahan-dahan akong sumasandal sa kanyang dibdib. Nararamdaman ko ang tibok ng kanyang puso habang banayad niyang hinahaplos ang aking likod. “Monica,” bulong niya sa aking tainga. Parang nanghihina ang mga tuhod ko sa paraan ng pagbigkas niya sa aking pangalan.
Dinala niya ako sa kanyang silid nang walang pagmamadali. Hindi siya naging agresibo; ang bawat haplos niya ay may kasamang pag-iingat. Habang magkatabi kami sa kama, hindi niya ako agad hinalikan ulit. Sa halip, banayad niyang inayos ang aking buhok habang nakatitig lang sa akin. “Magaganda ka.” Hindi ko na maalala kung kailan huling may nagsabi sa akin ng ganoon. At sa totoo lang, halos mapaiyak ako sa narinig ko. Dahan-dahan niya akong hinalikan ulit. Mas mabagal, mas malambot ang pagdulas ng kanyang mga kamay sa aking braso hanggang baywang habang papalapit ako sa kanya.
Kinabukasan, habang nagluluto ako ng almusal, hindi ko mapigilang mapangiti nang mag-isa habang inaalala ang nangyari sa amin ni Amir. Pero kasabay ng saya ay naroon pa rin ang takot at konsensya. Hindi ko alam kung tama pa ba ang ginagawa ko. Hindi ko alam kung may karapatan pa ba akong maging masaya? Pero bago pa ako tuluyang lamunin ng aking pag-iisip, biglang tumunog ang cellphone ko. Si Ralph.
Pagkasagot ko pa lang, galit agad ang mukha niya sa screen. “Monica, bakit hindi ka pa nagpapadala? Isang buwan na akong walang natatanggap dito.” Pumikit ako habang pinapakalma ang aking sarili. “Ralph, saan ba napupunta ang ipinapadala ko? Ni minsan ba ay nakita mong napunta sa lupa?” Mas Itinaas niya ang kanyang boses. “Kahit ano pang palabasin mo, naghihirap na ako rito sa pag-aalaga.”
“Talaga? Ang pagsusugal mo, ang pag-inom mo, iyon ba ang pag-aalaga?” Tumahimik siya sandali pero kalaunan ay narinig ko ang boses ng isang babae sa kabilang linya. “Hon, bilisan mo na.” Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko. Hinawakan ko ang mesa nang may panginginig. “Ralph, sino iyon?” Naguluhan siya. “Wala. Kapitbahay lang iyon.” Pero alam kong nagsisinungaling siya, naramdaman ko agad na hindi ganoon magsalita ang simpleng kapitbahay at doon tuluyang nabasag ang natitirang pagmamahal ko sa aking asawa. Habang nagpapakahirap ako rito para sa aming dalawa, may iba na pala siyang kasama.
Biglang umubo si Ralph. “Eh ikaw, anong ginawa mo nang umalis ka? Mag-isa lang ako rito. Ano, aasahan mo bang maghihintay ako sa iyo magpakailanman?” Parang piniga ang puso ko sa narinig ko. Hindi ko na maalala kung paano naputol ang tawag. Ang alam ko na lamang, napaupo ako sa sahig habang umiiyak. Narinig ni Amir ang lahat mula sa may pinto. Mabilis siyang lumapit at niyakap ako. Mahigpit, mainit.
Para bang hindi niya ako hinayaang malaglag. “Sinabi ko sa iyo, hindi ka niya karapat-dapat.” Umiyak ako nang sumandig sa kanyang damit. “Amir, pagod na pagod na ako.” Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking mukha at pinilit na tumingin sa kanya. “Huwag mo nang saktan ang sarili mo para sa taong matagal ka nang iniwan.” Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata bago nagsalita nang mahina. “Nariyan na ako para sa iyo.”
At sa mga sandaling iyon, doon ko unang naisantabi ang takot at inamin sa sarili ko. Mas naramdaman ko ang pagmamahal kay Amir kaysa sa sarili kong asawa. Mula nang gabing iyon, naramdaman kong tuluyang nagbago ang aking buong buhay. Hindi na ako nakakaramdam ng parehong emosyon kay Ralph at mas lalo ko nang hindi iniisip si Amir bilang simpleng amo lamang. Sa bawat lumilipas na araw, mas nararamdaman ko na ang lalaki sa Pilipinas ay asawa ko na lamang sa papel.
At si Amir naman ay unti-unting nagiging tahanan ko rito sa Pakistan. Mas naging maalalahanin si Amir sa akin matapos niyang marinig ang lahat tungkol kay Ralph. Kapag pagod ako, siya na mismo ang nagsasabi na magpahinga muna ako. Kapag gabi at hindi ako makatulog, sasamahan niya akong uminom ng tsaa sa beranda habang tahimik naming pinapanood ang liwanag ng lungsod.
Nasasanay na ako sa presensya niya. Nasasanay na akong may nag-aalaga sa akin, may yumayakap kapag umiiyak ako. At iyon ang pinakakinatatakutan ko dahil alam ko na habang mas sumasandig ako kay Amir, mas lalo ko nang tatalikuran ang aking buhay sa Pilipinas. Pero hindi roon nagtapos ang lahat. Ilang linggo matapos ang huli naming pag-uusap ni Ralph, nagsimula akong makaramdam ng kakaiba sa aking katawan.
Madalas akong nahihilo paggising sa umaga. Minsan ay nawawalan ako ng ganang kumain at pagkatapos ay biglang magugutom. Noong una, inisip ko na baka dahil lang iyon sa stress at pagod. Pero habang tumatagal, may napansin ako. Naantala ang buwanang dalaw ko. Bigla akong kinabahan. Habang nag-iisa ako sa aking silid, hawak ko ang aking tiyan habang may bumubulong sa isip ko na sana ay hindi.
Dahil sa totoo lang, matagal kong tinanggap na baka hindi talaga kami magkaanak ni Ralph noon nang sabihin ng doktor na may posibilidad na mahina raw ang pagbubuntis ko. Pero bakit parang iba ang nararamdaman ko ngayon? Kinabukasan, nagpaalam ako kay Amir nabibili lang ako sa parmasya. Hindi ko agad sinabi ang dahilan dahil natatakot din ako sa sarili ko na malaman ang totoo.
Pag-uwi ko sa bahay, nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang pregnancy test sa loob ng banyo. Parang hindi ako makahinga habang naghihintay ng resulta. Ilang segundo lang ang lumipas pero parang isang oras sa sobrang kaba. At nang makita ko ang dalawang malinaw na guhit, parang biglang tumigil ang mundo ko. Buntis ako. Napaupo ako sa sahig habang nanginginig. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o umiyak. Matagal ko nang pinapangarap na magkaanak pero hindi ko akalaing mangyayari ito sa ganitong sitwasyon. At higit sa lahat, hindi si Ralph ang ama.
Nang sumapit ang gabi, hindi ko alam kung paano sasabihin kay Amir. Tahimik akong naghain ng hapunan habang paulit-ulit kong hinahawakan ang maliit na kahon ng pregnancy test. Agad niyang napansin na may mali. “Monica, anong nangyari?” Hindi ako agad sumagot. Inilapag ko ang pregnancy test nang dahan-dahan sa mesa. Lumaki agad ang kanyang mga mata. “Buntis ka.”
Agad pumatak ang aking mga luha habang mabilis kong tinakpan ang aking mukha. “Amir, hindi ko alam ang gagawin ko.” Mabilis siyang lumapit sa akin at hinawakan ang aking mga balikat. “Hey, look at me.” Unti-unti akong tumingin sa kanya habang umiyak. “Magagalit ang asawa ko. Magagalit ang pamilya ko. Huhusgahan ako ng lahat.” Pero laking gulat ko nang yakapin niya ako nang banayad. Walang galit, walang takot, walang pagdududa. “Monica, pakinggan mo ako. Hindi ka nag-iisa.”
Lalo akong umiyak habang nakasangkot sa kanyang damit. “Ang batang ito ay atin at pananagutan ko.” Hinawakan ko ang kanyang dibdib habang umiyak dahil hindi ko akalaing iyon ang maririnig ko mula sa kanya. Sa gitna ng aking takot, si Amir ang kauna-unahang taong nagpapakita sa akin na may karapatan akong huwag matakot.
Kinabukasan, matagal akong natulala sa bintana ng aking silid habang iniisip ang lahat. Paano na ako? Paano ko ito sasabihin sa pamilya ko? Paano kung umuwi ako na buntis sa ibang lalaki? Paano kung husgahan ako ng buong barangay? Pero habang iniisip ko iyon, unti-unti ring pumasok sa isip ko ang isa pang katotohanan. Nasaan ba si Ralph sa lahat ng paghihirap ko? Noong umiiyak akong mag-isa rito sa Pakistan, wala siya.
Noong nilustay niya ang perang pinaghirapan ko, wala siyang konsensya. Noong naghanap siya ng ibang babae habang asawa niya ako, hindi niya naisip kung ano ang mararamdaman ko. Samantalang si Amir, kahit sa maling paraan kami nagsimula, hinding-hindi niya ako iniwan. Isang gabi habang magkatabi kaming nakaupo sa beranda, mahina niyang hinawakan ang aking tiyan bago ako tingnan. “Maaari kang manatili rito sa akin. Maaari tayong bumuo ng sarili nating pamilya.”
Hindi ako agad sumagot dahil sa totoo lang, gusto kong maniwala roon. Gusto kong piliin ang lalaking unang nagpadama sa akin na mahalaga ako bilang isang babae. Pero sa kabilang banda, alam kong maraming tao ang huhusgahan ako. Kaya ngayon, mahal na admin, humihingi ako ng payo. Ako ba ay masamang babae kung pipiliin ko ang tunay na nagmahal sa akin kahit hindi ko siya legal na asawa? Mali ba ang piliin ko si Amir kahit alam naming nagsimula kami sa kasalanan? May karapatan pa ba akong maging masaya pagkatapos ng lahat ng nangyari sa akin?
Iyon lamang po. Gumagalang, Monica.
Disclaimer: This story is fictional and created for entertainment purposes only.
Any names, characters, places, or events are fictitious or used fictitiously.
No real person or organization is intended to be portrayed.
![NAG-ABROAD PARA YUMAMAN,PERO 21 DAYS PA LAMANG SA CANADA,UMUWI NANG BANGKAY[ Tagalog Crime Story ]](https://family2.mperlabeautycenter.com/wp-content/uploads/2026/09/4.jpg)
