Misis ng Seaman May Lihim na Relasyon sa Boy | Mga Kwentong OFW

Dear admin, ako si Ren, 39 taong gulang at asawa ng isang seaman na si Josh sa loob ng mahigit 20 taon. Isang lalaki na nasa barko sa karamihan ng ating buhay may-asawa. Siya ay nasa barko sa loob ng siyam na buwan at minsan ay umuuwi lamang sa Pilipinas ng dalawa o tatlong buwan. Maraming tao ang nagsasabi na ako ay mapalad dahil maganda ang ating buhay. Totoo ‘yan. Mayroon kaming sariling bahay. Mayroon akong maliit na tindahan sa harap ng aking bahay at mayroon kaming isang anak na nag-aaral ngayon sa Maynila. Hindi kami mayaman pero hindi rin kami mahirap. Pero admin, gusto ko lang aminin na may mga bagay na hindi mapupuno ng pera, at iyon ay ang kalungkutan ng isang asawa na gumugol ng karamihan sa kanyang buhay sa pag-aaral na matulog mag-isa. Noong mga unang taon ng pagsasama namin ni Josh, magaling pa ako. Mas nae-excite pa ako sa bawat tawag niya mula sa barko. Kapag nagmemensahe siya, parang kumpleto na ang buong araw ko. Pero habang tumatagal, admin, parang naging routine na ang lahat. Gigising ako ng maaga para buksan ang tindahan, magluto, maglinis, magsilbi sa mga customer, at matulog mag-isa. Paulit-ulit. Tahimik. Nakakapagod kapag hindi ka nasasaktan. Pero pakiramdam mo ay dahan-dahan mong nawawala ang iyong kabiyak sa buhay. Minsan sa gabi at sarado na ang tindahan, naupo na lang ako sa counter habang nakatingin sa lansangan. Tahimik ang paligid. Yung tipong naririnig mo talaga ang electric fan at ang tahol ng aso sa malayo. Minsan pakiramdam ko ang haba ng bawat araw. Ang bigat ng bahay kapag mag-isa ka. Halos taun-taon. Isang araw, may inirekomenda sa akin ang kapitbahay naming si Aling Vicky. Sabi niya kilala niya ang isang binata na naghahanap ng trabaho. Sabi niya tutulong siya sa pagdala ng paninda at paglilinis ng bahay dahil napansin niya na nahihirapan akong mag-isa sa tindahan. Noong una nag-alinlangan ako. Ang kita ng tindahan ay hindi sapat para magbayad ng sahod. Pero naisip ko rin na tumatanda na ako. Hindi na tulad ng dati ang katawan ko, kaya pumayag ako. Kinabukasan doon ko unang nakita si Al John. 24 taong gulang lamang siya. Payat pero maskulado ang katawan. Moreno. Ang mukha niya ay tahimik ngunit ang kanyang pagsasalita ay magalang. Naka-faded t-shirt lamang siya at lumang shorts. Malinaw na simpleng tao lamang. Pagdating niya sa tindahan, agad si ikiniling nang bahagya. “Magandang umaga po.” “Ikaw ba si Al John?” tanong ko. “Opo.” Nahihiya pa siya noong una. Hirap akong makatingin nang diretso sa kanya habang kausap ko siya. Pero agad kong napansin, admin, na mabait siyang bata. Hindi reklamo kahit mabigat ang mga kahon ng softdrinks at mga de-lata. Ginawa niya ang lahat na parang walang problema. Mula noon, umuuwi na siya araw-araw. Maaga pa nang marinig ko ang tunog ng gate at ang kanyang mga yabang sa labas. Dinidilig niya ang mga halaman, nililinis ang harapan ng tindahan at tumutulong sa pagbuhat ng mga paninda. Habang tumatagal, nasanay na ako sa pag-iral niya. “Aldian, magpahinga ka muna. Nababad ka sa init kanina.” “Ayos lang po, Ate Ren. Sanay na po ako.” Laging nakangiti ang kanyang pagsagot. Hindi siya palasalita pero marunong siyang makinig. At admin, ewan ko kung bakit, pero habang tumatagal, parang mas masaya ang bahay kapag nandiyan siya. Noong nakaraan kong napakatahimik na araw, medyo may ingay minsan habang inaayos ko ang mga pansit sa estante, narinig ko siyang tumawag mula sa labas. Ate Ren, may bumibili. Paglabas ko, nakita ko siyang pawisan habang nakatayo sa gilid ng tindahan. Ngumiti lang siya habang inaabot ang basket ng customer. Simple lang ang itsura niya, pero hindi ko maipaliwanag kung bakit may naramdaman akong kakaibang pakiramdam noong sandaling iyon. Matagal-tagal na rin akong hindi nakapansin ng lalaking tulad niyan. Pagdating ng tanghali, madalas kaming kumain nang sabay dahil wala namang ibang tao sa bahay. Doon kami mas nagkukuwentuhan. Talagang tahimik kang tao, ‘no? Biro ko minsan. Mahilig lang po akong makinig. Ano ba ang gusto mong pasinggan? Tumawa ako noong panahong iyon pero ewan ko kung ano iyon, admin. Simpleng sagot ‘yon pero parang may kumurot sa dibdib ko. Unti-unti, naging bahagi na siya ng aking araw-araw na buhay. Kapag wala siya, parang may kulang sa paligid. At doon na ako nagsimulang kabahan sa sarili ko. Dahil matagal na akong mag-isa, ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klase ng saya sa presensya ng ibang tao. Isang hapon habang umuulan nang mahina sa labas, kaming dalawa lamang ang nasa loob ng tindahan. Tahimik ang paligid habang inaayos niya ang mga kahon sa gilid. Al John, pasok ka muna dito. Basahin mo na ngayon. Lumapit siya sa counter habang pinupunasan ang kanyang buhok gamit ang kanyang damit. Nararamdaman ko ang lamig ng ulan pero hindi ko maintindihan ang init na nararamdaman ko habang nakatingin sa kanya. At doon ko unang naramdaman, admin, na maaaring nasa panganib ang lahat bago ko pa man mapigilan ang sarili ko. Mula sa araw na iyon, pakiramdam ko nagbago na ang aking nararamdaman kay Al John. Hindi ito dumarating bigla, hindi ito dumarating agad bilang pagnanasa o anupaman. Pero napansin ko na mas inaabangan ko na ang pagdating niya araw-araw. Kapag umaga at hindi ko pa narinig ang tunog ng gate, sumisilip na ako sa bintana. At kapag naroon na siya, parang nagliliwanag ang bahay. Minsan tinatanong ko ang sarili ko, mali ba ‘to? Maliban sa maging masaya sa simpleng presensya ng ibang tao. Pero habang tumatagal, admin, mas nararamdaman ko na ang nararamdaman ko para kay Aljon ay hindi lamang simpleng awa o pasasalamat. Naging komportable na rin siya sa akin. Kung dati ay tahimik siya habang nagtatrabaho, ngayon ay marunong na siyang sumagot sa mga biro at kung minsan siya pa ang unang nagkukuwentuhan tungkol sa kanyang buhay. Isang hapon habang kumakain kami sa kusina, tinanong ko siya. Bakit hindi ka nagtuloy magtrabaho sa Maynila? Ngumiti lang siya habang hawak ang baso ng tubig. Hindi para sa akin ‘yon. Bukod pa rito, mas gusto ko ang katahimikan. Tahimik ba rito? Opo. Lalo na kung ikaw ang kasama nila. Tumawa ako, pero naramdaman ko pa rin ang kakaibang tensyon sa aking dibdib. Ang kanyang mga simpleng salita, ewan ko kung bakit tumama sa akin nang hapon na ‘yon. Hindi siya bastos kausap. Hindi rin siya mapilit. Pero habang tumatagal, parang bawat tingin niya ay may dalang kahulugan. Isang hapon habang inaayos namin ang mga paninda, bigla siyang lumapit sa tabi ko para ilagay ang mga de-lata sa estante. Naglapat ang aming mga braso. Admin, simpleng haplos lang iyon pero parang kuryente ang dumaan sa aking katawan. Tiningnan ko siya pero ngumiti lamang siya nang bahagya. Ayos lang po, Ate Ren. Sige. Mabilis akong sumagot kahit mabilis ang tibok ng aking puso. Mula noon naging mas conscious na ako sa kanyang presensya. Kapag nasa likod ko siya habang nag-aayos ako ng mga paninda, nakakaramdam ako ng hindi mapalagay. Kapag naririnig ko ang kanyang boses, sumasaya ako kahit pagod na pagod ako buong araw. Minsan, admin, nahuhuli ko na lang ang sarili ko na nakatitig sa kanya. Habang nagdadala siya ng mga kahon ng softdrinks, nakikita ko ang pawis sa kanyang leeg, ang paraan ng kanyang pagngiti kapag nahihiya, at ang simpleng paraan ng kanyang pag-aalaga sa akin. At doon na ako nagsimulang matakot dahil alam kong may asawa ako. Isang gabi tumawag si Josh mula sa barko. Dati admin. Kapag tumatawag siya, excited na excited akong marinig ang kanyang boses. Pero gabing iyon, habang kausap ko siya, iba ang mukha ang nasa isip ko. “Kumusta ka diyan?” tanong ni Josh. “Ayos lang,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng tindahan. “Parang tahimik ka.” “Baka pagod lang.” “Miss na miss na kita.” Nanahimik ako saglit bago sumagot. “Miss na rin kita, pero admin, nagsisinungaling ako noong panahong iyon dahil habang kausap ko ang asawa ko na si Alan, si Aljan ang nasa isip ko.” Bago tumawag si Josh, magkasama kami ni Aljan sa tindahan at hanggang ngayon naaalala ko pa rin ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Pagkatapos ng tawag hindi ako agad nakatulog. Humiga lang ako at nakatitig sa kisame. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Hindi ako masamang asawa noon. Hindi ko naisip kailanman na ipagpalit si Josh. Sa panahon ng pagsasama namin, tiniis ko ang kalungkutan, distansya, at pagiging mag-isa habang siya ay nasa barko. Pero bakit ngayon? Parang madali akong manghina sa presensya ng ibang lalaki. Kinabukasan, dumating si Aljan na parang normal ang lahat. Winalis niya ang harapan habang nag-aayos ako ng mga paninda. “Ate Ren, bubuhatin ko na po sa likod.” “Sige.” Medyo huli na nang sinundan ko siya sa storage room para mag-imbentaryo. Pagpasok ko, naabutan ko siyang nakatalikod. Habang nag-aayos ng mga kahon, mainit sa loob at maliit ang espasyo. Pagharap niya sa akin, halos magkalapit agad kami. “Ay, pasensya na,” sabi niya habang umatras nang bahagya. “Ako dapat ang humingi ng tawad.” Sumagot ako pero hindi ko agad naalis ang aking paningin. Admin, nanahimik kami doon nang ilang segundo. Tahimik pero parang ang lakas ng tibok ng dibdib ko. Tapos bigla siyang nagsalita. “Pwede ba akong magtanong?” “Ano ‘yun?” “Masaya ka ba?” Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid namin. “Bakit mo ntanong?” “Hindi ko alam. Minsan parang malungkot ka.” Pinayuhan ko. “Ewan ko pero parang gusto kong umiyak noong panahong iyon.” “Ganyan talaga kapag sanay kang mag-isa.” Mahina ang sagot ko. Nanahimik siya nang ilang sandali bago muling nagsalita. “Hindi mo deserve na laging mag-isa.” Admin. Doon ko unang naramdaman na baka hindi lang ako ang may kakaibang nararamdaman. Dahil sa pagtingin niya sa akin sa loob ng maliit na storage room na iyon, parang may gustong sabihin ang kanyang mga mata na parehonaming kinatatakutan. Pagkatapos ng nangyari sa storage room, parang nagbago talaga ang lahat sa pagitan namin ni Aljan. Hindi namin ito agad inamin sa isa’t isa, pero alam naming dalawa na may kakaiba sa pagitan namin. Naging mas kalmado ako pagkatapos noon. Kapag magkasama kami sa tindahan, iniiwasan ko kung minsan ang kanyang mga mata dahil natatakot akong mabasa niya ang aking tunong nararamdaman. Pero kahit anong iwas ko, admin, parang mas lalo lang akong nahuhulog. Si Aljan ay hindi bastos o mapilit, pero mas nagiging maalaga siya sa akin. Kapag napansin niyang pagod na ako, agad siyang kikilos. “Ate Ren, nandito na ako. Ako na ang magbubuhat.” “Kumain ka na ba?” Minsan mga simpleng salita lang, pero para sa panahong halos ako na lang ang nag-iisa sa bahay, malaki ang epekto nito sa akin. Isang gabi, umulan nang napakalakas. Halos walang tao sa labas kaya sinarhan ko nang maaga ang kalahati ng tindahan. Si Alja ay nasa gilid habang inaayos ang natitirang stock. Tahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig ay ang ulan sa bubong at ang ugong ng electric fan. “Uuwi ka na ba? Baka lumakas pa ang ulan,” sabi ko. “Parang hindi pa naman humuhupa,” sagot niya habang nakatingin sa labas. Pagkaraan ng ilang sandali, kumulog nang malakas kaya napahawak ako sa aking dibdib. “Natatakot ka ba sa kulog?” tanong niya habang nakangiti. “Hindi ‘no? Parang takot ka.” Ngumiti rin ako nang bahagya. Pero admin, hindi ko maintindihan kung bakit iba ang naramdaman ko gabing iyon. Bumigat ang hangin sa pagitan namin. Lumapit siya sa counter para kumuha ng beer. Basa na ang kanyang buhok dahil tumulong siya sa pagsasara ng tarpaulin sa labas. “Kasi hindi ka sumisilong.” “Ayos lang.” Habang pinupunasan niya ang kanyang buhok gamit ang tuwalya, hindi ko mapigilang tingnan siya. Ewan ko ba kung bakit bigla ko na lang napansin ang lahat ng detalye tungkol sa kanya. Ang kanyang mga mata, ang kanyang panga. Pati ang simpleng amoy ng sabon at ulan sa kanyang katawan ay nagpakaba sa akin. “Ate Ren, hm, pwede bang magsabi ng totoo?” Tiningnan ko siya. “Ano ‘yun?” Nanahimik siya saglit bago magsalita. “Minsan nahihirapan na akong iwasan ka.” Parang tumigil ang mundo ko nang marinig ko iyon. “Aljan, alam kong mali, Aljan, ayos lang, pero hindi na ako makapagsinungaling.” Admin, nanginginig ang dibdib ko habang nakatingin siya sa akin. Hindi siya nakangiti nang panahong iyon. Seryoso siya. At sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ko sa kanyang mga mata na ang nararamdaman niya ay hindi na simpleng paghanga. “Ate Ren, mahal kita.” Parang nauubusan ako ng hangin. Dapat sinabi ko sa kanya na tumigil na noong panahong iyon. Dapat pinagtabuyan ko siya. Dapat ipinaalala ko na may asawa ako at mali ang lahat ng nangyayari. Pero ang totoo, admin, hindi ko magawa dahil gusto rin ng bahagi ko na marinig ang mga salitang iyon. Nanahimik na lang ako habang nakaupo sa harap ng counter. Unti-unting lumapit si Aldjan, pero hindi sapat para matakot ako. Parang naghihintay siya kung lalayo ba ako o hindi? “Ate, pasensya na.” Hindi ako agad nakasagot. “Hindi mo dapat sabihin ‘yan.” “Alam kong may asawa ka. Opo. Bukod pa roon, mas matanda ako sa iyo.” “Wala akong pakialam doon, admin.” Doon ako halos sumuko dahil pagkatapos ng napakatagal na pag-iisa, ngayon lang may tumingin sa akin. Hindi bilang asawa o ina kundi bilang isang babae. Hindi ko namalayan na tumutulo ang ulan mula sa gilid ng bubong hanggang sa sahig. Parang lumabo ang buong paligid habang nakatingin lang ako kay Al John. “Hindi natin dapat ginagawa ito,” sabi ko nang mahina. “Dapat ba akong tumigil?” Hindi ako makasagot. At ang pananahimik ko ang naging sagot. Unti-unti siyang lumapit sa akin. Naramdaman ko agad ang init ng katawan niya kahit hindi pa kami naglalapat. Nanginginig ako pero hindi dahil sa lamig ng ulan. “Ate Ren,” bulong niya. Pumikit ako saglit. Admin, hindi ko alam kung kalungkutan, kahinaan, o matagal na uhaw sa malambing na atensyon. Ang alam ko lang, gabing iyon, hindi ko na naiwasan. Nang walang mabibigat na salita o marahas na aksyon, alam naming dalawa na may nagbago sa pagitan namin. At mamaya sa gabing iyon, habang tahimik kaming magkatabi sa loob ng tindahan, naramdaman ko ang bigat ng aming nagawa. “Pasensya na,” mahina niyang sabi. Umiling lang ako habang nakatingin sa ulan. Hindi ko alam kung dapat ba akong magsisi o matakot. Dahil admin, sa kabila ng konsensya na nararamdaman ko, may bahagi ng puso ko na ayaw matapos ang gabing iyon. Pagkatapos ng gabing iyon, halos sumuko na kami ni Aljan. Akala ko magiging iba ang lahat. Akala ko baka iiwasan niya ako o baka mawalan ako ng lakas ng loob na harapin siya. Pero kinabukasan, pumasok siya na parang normal ang lahat. Winalis niya nang maaga ang harapan habang tahimik kong inaayos ang mga paninda. Hindi kami masyadong nag-uusap pero admin, ramdam na ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa. Yung tipong kahit sa pagtingin lang, parang may init na bumabalot agad sa aking katawan. At mula noon, naging mas delikado ang lahat. Kapag magkasama kami sa loob ng tindahan at walang mga customer, parang iba ang hangin sa paligid namin. Minsan habang nagde-deliver ako ng mga paninda, sinasadya niyang bahagyang hawakan ang aking kamay. Hindi mahigpit, hindi bastos. Pero sapat para manghina ako. “Ate Ren.” Mahina niyang tinawag minsan nang lumapit kami sa counter. “Hmm. Hindi na talaga kita maialis sa isip ko.” Nahiya ako habang sinisikap kong ilihis ang aking paningin. “Al John, alam kong mali, pero hindi ka na rin umaalis.” Admin, masakit aminin pero totoo ang sinabi niya. Hindi na ako umaalis. Isang gabi, napakatahimik ng buong paligid. Walang mga mamimili at malapit nang mag-umaga. Kakatapos lang naming mag-ayos ng mga paninda. Mainit ang panahon, kaya pawisan si Aljan habang nakaupo sa upuan sa loob ng tindahan. Nakatitig lang ako sa kanya habang umiinom siya ng tubig. Basa ng pawis ang kanyang leeg. Bahagyang nakabukas ang kanyang faded t-shirt at ewan ko kung bakit parang nahihirapan akong pigilan ang sarili ko. Napansin niya sigurong nakatingin ako. “Bakit?” tanong niya habang nakangiti. “Wala.” Parang walang anuman. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa counter kung saan ako nakaupo. Sa bawat hakbang niya, pakiramdam ko naririnig ko ang pag-beat ng aking dibdib. “Al John,” mahina kong sabi. “Hmm.” “Huwag kang lumapit.” “Bakit?” “Baka may makita.” “Kaming dalawa lang naman.” Admin. Doon na ako tuluyang nanghina. Dahil sa totoo lang, hindi takot ang nanaig sa akin nang panahong iyon, kundi ang pagnanais na maramdaman muli ang init at lambing na matagal ko nang nawala. Huminto siya sa harap ko. Magkalapit na kami. Nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan at ang amoy ng pawis at sabon sa kanyang balat. “Ate ko.” Bulong niya habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata. Hindi ako makasagot. Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking kamay sa ibabaw ng counter. Mainit ang kanyang palad at parang nawawala ang aking lakas. “Itigil na natin ito,” mahina kong sabi kahit alam ko na kabaligtaran ang gusto ng aking katawan. “Gusto mo ba talaga na tumigil ako?” Hindi ako agad makasagot. At muli ang aking pananahimik ang naging sagot. Dahan-dahan niya akong itinayo mula sa upuan. Nanginginig ako habang lumalapit kami. Nararamdaman ko ang aming mabibigat na paghinga sa maliit at mainit na espasyo ng tindahan. Hindi siya nagmamadali. Parang gusto niyang lasapin ang bawat segundo na magkasama kami. Yinakap niya ang aking baywang habang nakatingin lang sa akin. Ako rin. Hindi ko mapigilang hawakan ang kanyang dibdib habang pinilit kong pakalmahin ang mabilis kong paghinga. “Matagal ko na itong gusto gawin,” bulong niya. At admin, gabing iyon ay tuluyan na akong sumuko. Halo-halong kaba, konsensya at excitement habang niyakap niya ako sa loob ng tindahan. Naramdaman ko iyon. Matagal-tagal na rin akong hindi nahawakan nang ganoon. Hindi bilang asawa, hindi bilang ina, kundi bilang isang babae na gustong maramdaman na ginusto pa rin. Tahimik ang buong paligid habang magkadikit ang aming mga katawan. Ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng electric fan at ang aming mabibigat na paghinga. At sa bawat yakap at bawat haplos niya, parang dahan-dahang nawawala si Josh sa isip ko. Pagkatapos ng gabing iyon, hindi na naging pareho ang lahat. Tuwing gabi kapag walang tao at sarado na ang tindahan. Doon kami may sariling mundo. Mas naging matapang si Aljan pero maalaga pa rin. Parang alam na alam niya kung gaano katagal akong naghintay. At habang tumatagal, mas lalo akong lumulubog sa aming lihim na relasyon. Pero sabay niyon, nararamdaman ko ang saya at init sa kanyang nararamdaman. Ang takot ko ay dahan-dahan ding lumalaki dahil admin, habang lumalalim ang relasyon ko kay Aljon John, mas papalapit nang papalapit ang pag-uwi ni Josh mula sa barko. Habang papalapit ang pag-uwi ni Josh, mas bumibigat ang pakiramdam ko araw-araw. Hindi ko na alam kung ano ba talaga ang dapat kong maramdaman. Konsensya? Takot o kalungkutan? Dahil alam ko na ang lahat sa pagitan namin ni Al John ay magtatapos. Pero admin, totoo lang, habang papalapit ang pagtatapos, mas nahihirapan akong pakawalan siya. Parang nasanay na ako sa kanyang presensya. Bawat umaga na naririnig ko ang gate, bawat pagkakataon na tumitingin siya sa akin habang nagkukuwentuhan kami sa tindahan, at bawat gabi na magkasama kami kapag tahimik ang paligid. Hindi ko namalayan na hinahanap ko na pala siya. Isang gabi bago umuwi si Josh, umulan ulit. Tahimik ang buong nayon at walang tao sa labas. Kakatapos lang naming isara ang tindahan ni Al John pero hindi siya agad umalis. Nakatitig lang siya sa pintuan habang nakatingin sa akin. “Ano pa ang ginagawa mo? Gabi na.” Mahina kong sabi. Hindi siya agad sumagot. “Ayw ko pang umuwi, admin.” Biglang bumigat ang dibdib ko nang marinig ko iyon. “Al Jojon.” “Dahil bukas, baka hindi na ito mangyari.” Hindi ako agad nakasagot dahil alam ko na totoo ang sinabi niya. Pagdating ni Josh, tapos na ang lahat. Wala nang mga gabi na magkasama kami sa tindahan. Wala nang mga lihim na sulyap at yakap kapag walang tao. Hindi na si Aljan ang kasama ko araw-araw. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin habang tahimik ang lahat sa paligid. Nararamdaman ko agad ang init ng katawan niya kahit ilang hakbang na lang ang layo niya. “Ate Ren,” bulong niya. Biglang nanginginig ang aking dibdib. “Baka ito na ang huling gabi natin.” Admin, hindi ko napigilan ang sarili ko noong panahong iyon. Sa lahat ng panahong inilihim natin, sa lahat ng panahong pinigilan ko ang aking emosyon, parang bumuhos ang lahat nang sabay-sabay gabing iyon. Hinigpitan ko ang yakap sa kanya habang itinago ang mukha ko sa kanyang dibdib. Naramdaman ko ang malakas na tibok ng kanyang puso habang hinahaplos niya ang aking likod. “Hindi kita makakalimutan,” bulong niya. At admin, doon na ako tuluyang umiyak, hindi dahil sa pagsisisi kundi dahil alam kong may bahagi sa akin na ayaw siyang pakawalan. Mas matindi ang gabing iyon kaysa sa mga nauna. Parang gusto naming dalawa na lasapin ang natitirang oras na magkasama kami. Mainit ang paligid kahit umuulan sa labas. Naghalo ang kaba, kalungkutan, at saya habang yakap-yakap namin ang isa’t isa sa loob ng madilim na tindahan. Nararamdaman ko ang higpit ng kanyang yakap at ang pag-iingat niya sa bawat galaw, parang ayaw niya akong masaktan kahit alam naming pareho na masasaktan kami. Pagkatapos ng gabing iyon, admin, doon ko unang naramdaman kung gaano ko na-miss ang kanyang lambing at init. Hindi lang dahil bata siya o malakas ang pangangatawan kundi dahil sa paraan ng paghawak niya na parang mahalaga ako. Sa bawat yakap niya, pakiramdam ko buhay na buhay ako. At habang naglalapit kami gabing iyon, parang nakalimutan ko ang lahat. Ang konsensya, ang takot at maging ang katotohanan na may asawa akong umuuwi galing sa barko. Pero ang lahat ng sikreto ay may hangganan. Kinabukasan, dumating si Josh. Masaya ang buong bahay. Bumalik lang ang aming anak galing Maynila. Maingay ang paligid. Maraming nag-uusap at tumatawa. At ako. Nakangiti ako habang nagsisilbi ng pagkain, pero admin, sa loob ay parang may bumibigat na pumipigil sa aking dibdib. Tahimik si Aljan buong araw habang tumutulong sa labas. Halos hindi kami nagtitinginan. At ang gabi bago siya umalis, lumapit siya sa akin habang mag-isa ako sa tindahan. “Ate Ren, aalis na po ako.” Tiningnan ko siya. “Saan?” “May trabaho po sa Maynila.” Ewan ko kung ano ang mararamdaman ko noong panahong iyon. Pakiramdam ko gusto ko siyang pigilan pero wala akong karapatan. “Kailan?” “Maaga bukas ng umaga.” Nanahimik na lang ako habang nakatingin sa kanya. “Maraming salamat sa lahat, admin.” Gusto kong umiyak gabing iyon pero pinigilan ko. Tumango lang ako habang pilit na ngumiti. “Mag-ingat ka doon.” “Opo.” At bago tuluyang lumabas ng tindahan, huminto siya sa pintuan at huling tumingin sa akin. “Hindi ko kayo malilimutan, Ate Ren.” Pag-alis niya, naupo na lang ako sa likod ng counter, tahimik na umiiyak. Lumipas ang mga linggo pero hindi ko na nakita si Al Jojon. At hanggang ngayon, admin, kapag gabi at tahimik na ulit ang tindahan, minsan hindi ko mapigilang alalahanin siya. Ang kanyang mga tingin, ang kanyang mga yakap, ang pakiramdam na pagkatapos ng napakaraming taon, may isang lalaki na nagparamdam sa akin na isa ulit akong babae. Hindi ko alam kung pag-ibig ba ito o bunga lamang ng pangmatagalang kalungkutan. Pero sigurado ako sa isang bagay, admin. May mga gabi na kahit pilitin mong kalimutan, mananatili pa rin sa iyong alaala habambuhay. Maraming salamat, mga kababayan. Ang kwento ni Ren ay isa sa mga katotohanan na bihirang pag-usapan ngunit nangyayari talaga sa maraming relasyon sa pagitan ng mga OFW at Seaman. Habang ang isang tao ay nagsasakripisyo sa malayo para magbigay ng magandang buhay sa pamilya, may isa na naiwan dito sa Pilipinas na nakikipagbuno sa kalungkutan, katahimikan, at pag-iisa araw-araw. Ang relasyon nina Ren at Aljan John ay hindi tama. Pero minsan ang mga pagkakamaling ito ay hindi nagsisimula sa simpleng pagnanasa. Nagsisimula ito sa pakiramdam na wala ka nang nakasama sa mahabang panahon, walang kausap, at walang nagbibigay ng atensyon sa iyo bilang asawa at babae. Ano ang masasabi mo sa kwento ni Ren? Naintindihan mo ba kung bakit unti-unti siyang sumuko kay Aljan John o mali pa rin ito kahit gaano katagal ang kalungkutan at distansya sa relasyon? Mag-comment sa baba dahil gusto kong basahin ang iyong opinyon at gusto ko ring malaman kung saan mo pinapanood ang videong ito. I-comment ang iyong lokasyon at baka ikaw na ang ma-shout out sa susunod naming upload. At kung nagustuhan mo ang kwentong ito, panoorin ang iba naming mainit at madamdaming OFW story na pinamagatang Habang Wala si Madam. Ako ang asawa ni sir. Ang susunod na kwentong ito ay siguradong magpapasaya at magpapakomentong muli sa inyo. Maraming salamat sa pagtatapos hanggang sa dulo ng kwentong ito. Kung ikaw din ay may kwentong gustong ibahagi, mga liham ng sakripisyo, pagkawala, tagumpay o pagkatalo bilang isang OFW, bukas ang channel na ito para sa iyo. Maaari mong ipadala sa amin ang iyong kwento at igagalang namin ang iyong privacy at anonymity. Salamat sa panonood at kita tayo sa susunod.