NAG-ABROAD PARA YUMAMAN,PERO 21 DAYS PA LAMANG SA CANADA,UMUWI NANG BANGKAY[ Tagalog Crime Story ]

Welcome or welcome back kabayan sa Tagalog Crime Stories kung saan ibinabahagi ko ang aking pagkahumaling sa mga totoong krimen at isinasalaysay ko ito sa Tagalog. Kung gusto mo ang ganitong uri ng nilalaman, siguraduhing mag-subscribe at i-on ang lahat ng mga notification para palagi kang updated sa aking mga bagong video. Kung gusto mong suportahan ang aking channel sa ibang paraan, magagawa mo ito sa pamamagitan ng pag-check sa mga opsyong ito.

Ngayon sa mga datos, bukod sa mga Tsino at Indiyan, kasama ang mga Pilipino sa nangungunang tatlo ng mga imigrasyon na lumilipat sa Canada. Libu-libong dumating sa kanilang bansa nang magkaroon ng caregiver boom. Ngunit nakatala rin ang pagdating ng ilang daang Pilipino noong 2011 at 2012. Ang dahilan ng pagpapadali ng visa ng Canada sa mga dayuhan ay para mapunan ang kakulangan ng tao sa iba’t ibang linya ng trabaho.

Dahil sa mga panahong iyon ay lumalabas na mas handang pumasok ang karamihan sa mga Canadians sa industriya ng langis para sa mas malaking sahod. Kaya para hindi bumagsak ang mga negosyo dahil sa kakulangan ng manggagawa, nagpasya ang mga mambabatas na ipahayag sa mundo na bubuksan nila ang programang tinatawag na Temporary Foreign Worker Program na magbibigay ng pagkakataon sa mga dayuhan na pumasok sa kanilang bansa upang magtrabaho sa hotel, ospital, industriya ng serbisyo at iba pa.

Ngunit pagkatapos ng higit sa isang dekada, ang mga Canadians na dating malugod na tumatanggap sa mga dayuhan ay tila nagbago na ang pakiramdam. Sa pagdami ng mga dayuhan, sinisi sila ng ibang Canadians sa pagtaas ng gastusin sa pamumuhay lalo na ang upa. Ngunit para sa ilang eksperto, ang mataas na upa ay hindi kasalanan ng mga dayuhan. Ngunit matatawag itong sistemang pagkabigo ng kanilang sariling pamahalaan dahil hindi nila naisip na babalikwas sa kanila ang dati nilang ipinatupad na patakaran.

Kaya para protektahan ang mga Canadians, binago ng kanilang pamahalaan ang ilan sa kanila ay sa mga pulis. Ang mga nagbago ay ang dahilan kung bakit maaari ka pa ring pumunta sa Canada para magtrabaho ngunit hindi na ganoon kadali. Ang posibilidad ng pagbabago sa patakaran sa imigrasyon ay agad na naisip ni Carlos na isang Pilipino. Batay sa ulat, ipinanganak at lumaki siya sa Manila at tulad ng iba nating mga kababayan na nais maginhawang buhay para sa kanyang pamilya ay buhay at maayos ang takbo ng kanilang kapalaran ay gumawa siya ng mga bagay na tumulong sa kanya na magkaroon ng magandang kinabukasan tulad ng pag-aaral nang mabuti, magandang rekord sa kanyang trabaho at siniguro niyang magkakaroon siya ng magandang koneksyon na magagamit niya.

Noong ipahayag ng Canada na tatanggap sila ng maraming pansamantalang manggagawa upang punan ang kakulangan ng mga manggagawa sa kanilang bansa, hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. Gamit ang kanyang karanasan sa kanyang kasalukuyang trabaho sa Manila, lumapit si Carlos sa ahensya.

Habang pinoproseso ang kanyang mga papeles, nakaramdam siya ng kalungkutan dahil iiwan niya ang lugar na kanyang tinitirhan, ang mga mahal niya sa buhay lalo na ang kanyang kasintahang si Teresa. Bagamat nalungkot na mahiwalay si Carlos sa kanila, sinuportahan nila ang pasya niyang pumunta sa Canada dahil sa sinumang tatanungin ay maayos naman ito na mas may kikitain at magkakaroon ng magandang buhay doon, magtiis lang sandali sa Manila.

Nag-alala rin sila na baka maghiwalay sina Carlos at Teresa dahil ilang taon na rin silang magkaugnay at dinaanan ang napakaraming pagsubok. Nang maiproseso na ng ahensya ang mga papeles, naging emosyonal si Carlos sa pagpaalam sa kanyang pamilya pati na rin sa nobya at dumating ito sa Canada noong 2011. Batay sa mga ulat, ang kanyang employer ay nakabase sa Okotox na isang bayan sa rehiyon ng Calgary na bahagi ng Alberta.

Bagamat halos lahat ng tao sa lugar na iyon ay mga Canadians, buti na lang at hindi siya ang tanging Pilipinos na naitalaga doon. Kaya hindi naramdaman ni Carlos ang matinding pangungulila. Tumulong din sa mga bagong dumating na tulad niya ang organisasyon ng Okotox Filcan Society na naitayo noong 2008 para magpatuloy ang pagtutulungan.

Kung noon ay napakaraming aplikasyon at paraan para makausap ang mga tao sa ibang lugar kahit sa ibang kontinente pa, ay kaya mo ring gawin iyon. Ngunit limitado at may kamahalan nga lang. Ibinahagi ng mga kamag-anak na kahit paano ay okay ang time difference sa Pilipinas. Kung hindi abala sa kanyang trabaho, madalas mag-usap sina Carlos gamit ang Skype at Yahoo Messenger.

Kahit libu-libong milya ang layo, ang mga magkasintahan sa isa’t isa ay parang hindi nagkakalayo sina Teresa dahil pinanatili nilang masaya ang kanilang relasyon sa pamamagitan ng naka-iskedyul na video call. Sa loob lamang ng ilang buwan mula nang dumating si Carlos sa Canada ay masaya ito sa kanyang mga kamag-anak dahil bukod sa maayos na trabaho at magandang pagganap nito ay naibalita niya na nakumbinsi niya ang kanyang employer na i-hire rin si Teresa.

Hindi tinanggihan ang alok. Tuwang-tuwa ang mga kamag-anak ni Teresa sa Makati dahil aabot na rin ito sa Canada. Ngunit sa lahat, ang talagang tuwang-tuwa ay ang magkasintahan dahil sa nakuhang kontrata ay nangangahulugan lamang ito na okay na maipagpatuloy nila ang kanilang pangarap sa Canada. Sa ilang oras na pag-uusap sa video call ay marami silang binuong plano.

Tulad ng magtrabaho nang magkasama para makaipon, bumili ng bahay, maging Canadian citizen. Pagkatapos ay gusto rin nilang magkaroon ng sarili nilang pamilya. Tulad ng nangyari sa kanyang visa, agad na naaprubahan ang mga papeles ni Teresa. At noong Marso 2012, masaya siyang sinalubong ni Carlos sa paliparan.

Bagamat medyo malamig ang klima ay hindi na iyon napansin ni Teresa dahil mas excited siya sa bagong lugar na pinuntahan niya. Ang mga kamag-anak nito ay walang mapagsidlan ng kaluwalhatian na marinig na dumating si Teresa nang maayos sa Okotox. Pagkatapos ay personal na maipakilala ng kanyang nobyo sa kanyang manager. Naging abala sila sa pagbisita sa mga kalapit na destinasyon ng turista roon.

At kahit hindi pa sila sa Canada ay ganoon na iyon dahil palagi silang nagbabahagi ng kanilang mga larawan. Sa kanyang mga post sa social media, inilarawan pa ni Teresa na napakaganda ng Canada ngunit napakalamig din. Ang ilan sa kanila ay ibinahagi na sa tuwing nag-uusap sila ay binabanggit ni Teresa kung gaano siya ka-excited magtrabaho.

Laging ipinagmamalaki ni G. Carlos na gagawin niya ang lahat para maibigay sa kanyang nobya ang lahat ng gusto nito. Kaya ito na nga kayo. Noong Abril 17, 2012, napakalamig ng klima. Halos lahat ng tao ay nasa loob ng kanilang bahay dahil sa tindi ng lamig na hindi natutunaw ang yelo. Napakatahimik sa lugar na maririnig mo ang pag-ihip ng hangin.

Ngunit ang katahimikan na iyon ay masisira nang may kumatok nang malakas sa pintuan ng isang residente. Nang buksan nito ang pinto, isang lalaki ang humihingi ng tulong. Ang residente na nagbukas ng pinto ay nakilala bilang Constable Eugene L Granch na isang off-duty na pulis. Habang nagsasalita ang lalaki sa kanyang pintuan ay napansin niya na bukod sa dugo, ang mga damit ay may hawak ding sugat sa kanyang tiyan.

Ang lalaki ay si Carlos na nagpakilala at kumbinsido na pumunta siya sa kanilang tinutuluyang apartment. Pagdating sa unit ay nakita ng pulisya na ang duguan na si Teresa ay hindi na humihinga. Matapos matiyak na walang iba sa loob ng apartment ay agad siyang tumawag sa emergency services team at wala pang ilang minuto ay dumating ang Okotox RCMP at Paramedics sa unit ng magkasintahan.

Ayon sa kanilang salaysay, nagmakaawa si Carlos sa kanila na iligtas si Teresa. Ginamit din ang helicopter para dalhin ang kanyang nobya sa pinakamalapit na ospital upang maisalba pa ito. Sa pahayag ng mga medic, ang magkasintahan ay kapagkuwan ay nawalan ng maraming dugo dahil sa pagkasaksak sa kanilang katawan. Inilarawan nila ang tindi ng nangyari na maputla at madilaw ang kulay ni Carlos.

Ngunit sa medikal na eksaminasyon ng transport team, mas malala ang mga sugat ni Teresa. Kaya nagpasya silang dalhin ito sa ambulansya sa pagkaalam na mas madali nila itong matutulungan sa ospital. Ngunit sa tindi ng kondisyon nito, sa loob lamang ng maikling sandali ay binawian na ito ng buhay. Ang kanyang nobyo na si Carlos na may mga sugat ay medyo kaunti lamang at malakas pa rin para makapaghintay sa helikopter na nagdala sa kanya sa ospital kung saan siya ginagamot at kasalukuyang nagpapagaling.

Nagulat ang mga tao sa Okotox sa nangyari dahil tulad ng sinabi ko kanina, ang buhay doon ay tahimik at noong 2012 hanggang ngayon ay ang lugar na iyon ang isa sa mga pinakaligtas na lugar sa Alberta. Sa katunayan, wala pang tatlong linggo na si Teresa sa Canada habang naghihintay ng balita mula sa mga awtoridad, ang mga residente sa tulong ng lokal na komunidad ng mga Pilipino roon ay nagpahayag na sila ay may isinagawang fundraising event para makalikom ng pondo dahil alam nila na ang pamilya nito sa Pilipinas ay kakailanganin ang kanilang tulong para maiwiwi ang mga labi nito sa Manila. Ngunit hindi man lang nila matanggap na nangyari ito kay Teresa.

Ang isa pang balita ay talagang umabot sa kanila na ikinagulat ng lahat. Ayon sa ulat, nang mapagod ang mga doktor kay Carlos at pirmahan ang mga dokumento sa paglabas ng ospital ay dumiretso ito sa morgue para makita ang patay na katawan ng kanyang nobyo. Sa halip na ito ay hindi pa nailalabas sa ospital dahil sa silid kung saan siya nagpapagaling ay pinuntahan at inaresto siya ng mga awtoridad. Dumiretso mula sa ospital patungo sa istasyon ng pulisya kung saan siya sinampahan ng kasong pagpatay.

Ang pag-aresto rito ay ikinagulat ng lahat ngunit mas nalungkot kaysa nagalit at nalito ang pamilya Enrique dahil ipinangako ni Carlos na aalagaan at iingatan niya si Teresa. Nang magsimula ang preliminary hearing dahil ang tanging prosekusyon ay may sapat na ebidensya na magpapatunay na ang nangyari ay pinlano. Ang kaso ay ibinaba sa second degree murder.

At hindi ako nagulat na nagpahayag si Carlos na hindi guilty. Hiniling din ng prosekusyon sa hukom na huwag itong payagang magpiyansa dahil ito ay flight risk. Paalala nito sa hukom na si Carlos ay isang dayuhan. Hawak na nito ang pasaporte ng Pilipinas at ang pansamantalang work permit. Sinabi ng prosekusyon na kung bibigyan ito ng pagkakataong lumaya, si Carlos ay lalabas ng Canada at magtatago sa Pilipinas upang hindi malitis.

Iyon ang dahilan kung bakit hindi na pinayagan ng hukom na magpiyansa ito. Napakasaya kung minsan na ang pumatay sa isang kamag-anak ay nasa kustodiya ng mga awtoridad, ngunit ang mga nagmamahal kay Teresa ay hindi pa rin nasiyahan dahil gusto nila ng hustisya ngunit ang paglilitis ay hindi agad nangyari. At para maibsan ang kanilang kalungkutan, taon-taon sa anibersaryo ng kamatayan ni Teresa ay laging binibisita ng mga ito ang kanyang libingan at sa katahimikan ay nagdarasal sila na makamit nila ang hustisya.

Noong 2024, dalawang taon ang lumipas, opisyal na nagsimula ang paglilitis sa Court of Queen’s Bench sa Calgary. Nang magsimula ang paglilitis ay ibinunyag na ang iritable at nakakalason na relasyon ng dalawa. Sa pambungad na pahayag, sinabi ng abogado ni Carlos na self-defense ang ginawa ng kanyang kliyente. Ibig sabihin, pinalalabas nilang si Teresa ang unang nagtangkang saksakin ang kanyang nobyo. Ngunit para sa prosekusyon, ang biktima sa sitwasyon ay hindi si Carlos kundi si Teresa.

At para patunayan sa hurado, iniharap nila ang kanilang saksi na si Ronaldo Enrique na nagbiyahe pa mula sa California. Ang kinilalang kapatid na ito ay sinabing si Teresa na matagal nang naninirahan sa US. Ibinahagi niya na kahit matagal silang hindi nagkikita ng kanyang kapatid ay napakalapit nito sa kanya dahil ito ang kanyang nag-iisang kapatid. Alam niya na noong siya ay nasa Pilipinas pa ay masayahin si Teresa at kahit na boto siya sa nobyo nito.

Kaya nang malaman niyang pupunta ito sa Canada ay excited siya para rito. Sa korte ay ibinahagi ng prosekusyon ang mga chat kay Teresa at napatunayan na halos pareho ang lahat ng mga taong nakarating sa ibang bansa, si Teresa ay masaya, labis na nae-excite at positibo kahit na may problema siya dahil kasama niya ang kanyang nobyong si Carlos.

Palagi nitong ibinabahagi sa kanya na napakaganda ng Canada kahit malamig. Sa katunayan, tatlong beses sa isang araw ay nakakatanggap siya ng mensahe mula rito kasama ang mga larawan at video ng mga lugar na pinupuntahan nila. Ngunit pagkatapos lamang ng dalawang linggo ay unti-unting naramdaman ni Teresa ang realidad. Tulad ng nabanggit ko kanina, ang Okotox ay isa sa mga ligtas at tahimik na lugar sa Alberta.

Bagamat mas mababa ang gastusin sa pamumuhay doon kumpara sa Calgary, ang suweldo ni Carlos ay hindi sapat para magkaroon sila ng pamumuhay na mas mataas sa karaniwan. Ibig sabihin, ayon sa rekord ng korte, lumalabas na ang trabaho ni Carlos doon ay service crew sa McDonald’s. Noong 2012, kumikita ito ng $9.40 o Php420 bawat oras. Kaya sa loob ng isang buwan ay kulang ang suweldo na 1,600 Canadian dollars o 71,618 at hindi pa nababawasan ng buwis iyon.

Ang apartment sa lugar kung saan sila nakatira ay halos 1,100 Canadian dollars. Sa madaling salita, 70 porsyento ng suweldo nito ay mapupunta lamang sa apartment. Kaya para mabuhay doon ay kailangan nilang isakripisyo ang kanilang privacy at makisama sa ibang tao. Na karamihan ay mga Pilipino na nagtatrabaho rin sa mga fast food restaurant tulad nila.

Nagbabayad sila ng humigit-kumulang $400 bawat buwan sa upa. Kailangan din nila itong bilhin ng mga grocery, bayaran ang kanilang mga bayarin, cellphone at marami pang iba o ang pera na ipinapadala nito sa kanilang pamilya sa Pilipinas. Sa huli, nang bayaran ni Carlos ang lahat ay talagang wala nang natitira para sa pag-iimpok o pagbili ng kanyang sasakyan. Kaya kung may kakilala kang pupunta sa ibang bansa at hindi mo alam kung makakauwi sila sa Pilipinas o hindi ka makautang kung gusto mong mangutang ay baka talagang walang kuwenta at stress din sila.

Ayon sa prosekusyon, kahit mahirap at nabubuhay si Carlos mula sa paycheck hanggang sa paycheck, naisip niya na kung makakarating doon si Teresa ay maaari silang magtrabaho nang magkasama para sa kanilang mga gastusin. Kaya kinausap niya ang manager ng kanyang McDonald’s para mapabilis ang pagproseso ng mga papeles nito. Nang dumating si Teresa sa Okotox, alam nito ang kondisyon at sitwasyon ni Carlos na hindi ganoon kalaki ang suweldo at may mga kasama sila sa bahay.

Ngunit nagkasundo ang dalawa na magtulungan. Plano nito na makalipas ang ilang buwan ay mag-iimpok sila at pagkatapos ay lilipat sa ibang trabaho para magkaroon ng mas malaking suweldo. Doon ay didisiplinahin nila ang kanilang sarili na mag-iimpok para bumili ng bahay, lupa at sasakyan pagkatapos ay magbuo ng sarili nilang pamilya. Napakagandang plano niyon. Ngunit makalipas lamang ang dalawang linggo ayon kay Ronaldo, ang dating masayahing kapatid ay nag-text sa kanya na sinasabing parang bilanggo siya at ang kanilang silid-tulugan ay isang kulungan. Ipinaliwanag ni Ronaldo na naramdaman niya si Teresa na ang bawat galaw ay kinokontrol ni Carlos at wala siyang kalayaan.

Ibinahagi ni Teresa na kailangan niyang sundin ang curfew na ipinatau. Dahil bago siya sa Okotox, hindi siya pamilyar sa lugar at wala silang sasakyan. Kahit gustong pumunta ni Teresa sa ibang lugar ay ipinagbabawal ito ni Carlos at maaari lamang siyang lumabas kapag kasama siya nito pauwi mula sa kanyang shift sa McDonald’s. Ang isyung iyon ang nagpalala kay Teresa na nagsabing ayaw na niyang magtrabaho sa McDonald’s at gusto niyang magtrabaho para sa ibang employer.

Ngunit dahil sa nakasaad sa kanyang work permit ay maaari lamang siyang magtrabaho doon, kaya mas lalo niyang naramdaman na na-trap siya sa sitwasyon. Lalo pang lumala ang kanilang pagtatalo dahil ayaw nitong makasama ang ibang tao, ipinaliwanag ni Ronaldo na hindi naman masama ang ugali ng kanyang kapatid. Ngunit hindi ito sanay na makisama sa ibang tao sa bahay. Ayon sa prosekusyon, nang hindi na makontrol ni Carlos ang pag-uugali ni Teresa, naging agresibo, marahas at abusado ito.

Para rito ay hindi niya tatanggapin na kung gaano kalaki ang sakripisyo ni Teresa para makarating sa Canada ay itatapon lamang nila ang kanilang mga pangarap na magkasama nilang binuo. Kaya nang walang malinaw na paliwanag ay pinuna at sinigawan niya ito. Ngunit kung aakalaing magbabago ang isip ni Teresa sa ganoong paraan ay nagkakamali siya. Ang kalungkutan na naramdaman ng kanyang kapatid ay nararanasan din sa kamay ni Carlos, ayon kay Ronaldo.

Kaya nang lalo pang lumala ang kanilang pagtatalo at sinabi nitong gusto na nitong bumalik sa Pilipinas, hindi nagdalawang-isip si Ronaldo na tulungan ang kanyang kapatid. Sa kanilang pag-uusap, ibinahagi ni Teresa na mas gusto pa niyang manirahan sa Pilipinas kasama ang kanilang pamilya kaysa manirahan sa malamig na Canada. Para rito, kahit hindi ganoon kalaki ang suweldo sa Manila kumpara sa Okotox, hindi niya ipagpapalit ang mainit, magulo at masayang pamumuhay sa Pilipinas sa malamig at mas kontroladong buhay sa Canada.

Naawa si Ronaldo sa kanyang kapatid kaya naisip niya na mabuti ito para rito. Binigyan niya ito ng plane ticket pabalik sa Pilipinas at lihim na nakipagtulungan si Teresa sa isang tao para ihatid siya sa paliparan. Lihim din itong nag-impake at noong Abril 17, 2012, isang araw bago ang kanyang flight, sinabi ni Ronaldo na matapos kumain ni Carlos nang hindi pumasok sa McDonald’s ay pupunta siya sa Walmart para i-print ang plane ticket.

Ngunit bago pa man sila makakain nang maayos sa tanghalian ay nag-aaway na naman sila. Nakita ni Carlos sa kompyuter ang sinabi ni Teresa na babalik na ito sa Pilipinas. Ang kanyang oryentasyon sa McDonald’s ay malapit na ring magsimula, na nangangahulugang iiwan niya ito at ang kanilang pangarap. Mabilis na lumala ang pagtatalo na ito. Dahil sa dahilang iyon na walang nakasaksi bago nangyari ang krimen, ginamit ng prosekusyon ang mga detalye na mismo si Carlos ang umamin sa loob ng korte.

Para sa kanyang kampo, nangyari ang krimen dahil pinipigilan lamang niya si Carlos na sinaksak ni Teresa ang sarili nito dahil gusto nitong magpakamatay. Nang maupo siya sa witness stand, sinabi ni Carlos na dahil sa matinding lungkot at pangungulila ay ilang beses sinabi ni Teresa na gusto na niyang mamatay. At para mapigilan ito sa halip na makipag-usap ay si Carlos mismo ang pumasok sa kanilang silid na may hawak na kutsilyo at ibinigay ito sa kanyang nobya.

Noong una ay nagulat si Teresa ngunit kalaunan ay kumalma rin kaya iyon ang ginawa niya noong Abril 12. Ngunit ayon kay Carlos, sa halip na tumigil ay nagulat siya nang saksakin siya ni Teresa sa tiyan. Ayon sa kanyang kampo, ipinagtanggol lamang niya ang kanyang sarili kaya nasaksak din niya si Teresa. Ngunit ayon sa prosekusyon, sa mga medic at forensic team na tumugon, malinaw na ilang beses itong sinaksak ni Teresa at hindi ito self-defense.

Ang mga saksak ay tumama sa dibdib, leeg, likod at iba pa na nagpapakita ng tindi ng pananaksak ni Carlos. Ang doktor na sumuri sa mga labi ni Teresa ay nagpatotoo na ang biktima ay sinaksak habang sinasalag ang kutsilyo kaya ang ilan sa mga daliri nito ay halos maputol na sa kanyang mga kamay. Sa dami ng mga saksak, ang tumama sa dibdib ang ikinamatay ni Teresa.

Dahil sa lalim nito ay tinamaan din ang mga baga. Matapos ang paglilitis, walang nahirapan ang hurado sa deliberasyon. Hindi sila naniwala na self-defense ang nangyari. Mas pinaniwalaan nila ang eksperto na iniharap ng prosekusyon na nagsabing ang dalawa ay nagtalo gamit ang kutsilyo. Sa tindi ng galit ni Carlos dahil iiwan siya ni Teresa ay itinulak siya nitong saksakin nang paulit-ulit.

Napatunayan din mamaya na matapos saksakin ang kanyang nobyo ay sinubukan din ni Carlos na patayin ang sarili. Ngunit nagising siya kaya hindi na niya itinuloy at sa halip ay humingi siya ng tulong. Sa araw ng pagpatay, hindi nakumbinsi ang hurado na planong patayin ni Teresa kaya napatunayang nagkasala sa kasong manslaughter. Sa kabila nito ay nakita ang pagsisisi na naramdaman ni Carlos matapos saksakin si Teresa dahil humingi ito ng tulong sa kanyang kapitbahay.

Binigyan ng CPR ang kanyang nobyo at tumawag sa 911. Nakita rin ng mga medic sandali si Carlos na nagpupumilit na mabuhay at umiiyak habang hinahagkan pa rin ang mukha ni Teresa. Noong Mayo 6, 2016, hinatulan siya ng anim na taong pagkakakulong. Ngunit ibinawas dito ang mga panahong nakulong siya kaya dalawang taon na lamang ang hihintayin bago siya tuluyang lumaya.

Nalungkot ang mga kamag-anak ni Teresa dahil mabilis itong pinalaya mula sa bilangguan dahil sa statutory release na mayroon sa Canada. Ibig sabihin, kahit dalawang-trato lamang ang nakulong o isang taon at ilang buwan ay maaari na itong palayain mula sa Federal Prison Facility. Ngunit mula sa Okotox ay ibinigay si Carlos sa mga awtoridad na nagproseso ng kanyang deportasyon pabalik sa Pilipinas.

Kung nakinig ka hanggang sa dulo ng videong ito, maraming salamat sa panonood sa episode na ito. Mangyaring mag-iwan ng komento o i-like ang videong ito. At kung may kaso kang gustong gawan ko, mangyaring ipaalam sa akin. Magandang araw sa inyo, mga kabayan.