ARAW ARAW SA SASAKYAN NG BYUDA
ARAW ARAW SA SASAKYAN NG BYUDA
Sinasabi nilang ang buhay ng isang driver ay nakatali sa manibela at sa kalsada. Ikaw ang nagpapatakbo ng biyahe, ngunit ang iyong amo ang laging nagdidikta kung saan pupunta. Hinawakan din ni Mang Bird ang manibela na iyon para sa kilalang pamilya sa loob ng ilang taon. Siya ay tapat. Naglingkod siya hanggang sa lumipas ang kanyang kabataan at sumuko ang kanyang katawan. At nang dumating ang oras para magretiro siya, ako ang pumalit sa kanyang puwesto.
Pumasok ako sa trabahong ito na may simpleng layunin. Ang kumita ng pera para sa pamilya at sundin ang kanyang utos na maging magalang sa ating amo. Ngunit mayroon pa ring mga biyahe na hindi mo inaasahan kasama ang aking minamahal na amo. At ito si Miss Love, ang kukuwento ko sa iyo ngayon. Ang kuwento ng aking biyahe. Mahal na Miss Love, isang mapagpalang araw sa inyong lahat.
Kumusta kayo? Mas espesyal ka pa, Miss Love. Ako si Isco, 27 taong gulang ako. Nang magretiro si Dad Bert dahil sa rayuma at katandaan, pumalit ako sa kanya bilang driver. Sabi ni Dad, masarap maglingkod sa pamilya ng mga Illustre. Si Ma’am Beatrice ay sinasabing mabait, ang kanyang biyudang amo na nagpapatakbo ng ilang negosyo sa probinsya at sa Maynila. “Uy, Isco, ayusin mo ang pagmamaneho mo.”
Ibinigay sa akin ni Dad iyon sa aking unang araw. Mabait si Madam ngunit ayaw niya ng gulo at maingay. At higit sa lahat, maging magalang sa bawat kilos na gagawin mo. Nanatili iyon sa isip ko. Respeto. Iyon ang mensaheng hinawakan ko. Ngunit hindi ako inihanda ni dad sa kung ano talaga ang pakiramdam na makaharap at makasama si Ma’am Beatrice. Si Ma’am Beatrice ay apatnapu’t pitong taong gulang, Miss Love.
Ngunit kung titingnan mo siya, mukhang nasa 30s lamang siya. Matangkad, maputi, at may kagandahang halatang inaalagaan nang mabuti. Palagi siyang amoy mamahaling bulaklak. Sa unang pagkakataon na binuksan ko ang pinto ng kotse para sa kanya, halos hindi ako makatingin nang direkta dahil sa lakas ng kanyang presensya. “Salamat, Isco,” sabi niya habang nakatingin sa akin.
Naroon din ang matamis na ngiti na umabot hanggang sa kanyang mga mata. Ikaw ang magpapatuloy sa naiwan ng tatay mo. Masipag talaga kayo ng ama mo. Pinuri pa niya ako. Opo, ma’am. Gagawin ko ang lahat at sisiguraduhin kong magtatrabaho ako rito nang maayos. Sagot ko habang yumuyuko at nakatayo nang pormal. Nang sumakay siya sa kotse, nagsimula ang aming biyahe patungo sa kanyang opisina sa rearview mirror.
Madalas kong mapansin na nakatingin siya sa akin habang nagmamaneho ako. Hindi ang pormal na tingin ng amo sa utusan kundi ang tingin na may kakaiba at nagpapahiwatig na tila sinusuri ang bawat galaw ko. Lumipas ang ilang linggo at buwan at ganoon ang aming rutina. Mga paghahatid sa umaga, pagsundo sa hapon, at paminsan-minsang biyahe sa gabi kapag dumadalo si Ma’am Beatrice sa isang hapunan sa negosyo.
Sa bawat araw na kasama ko siya, dahan-dahan kong napagtanto na mali ang aking akala tungkol sa kanya. Akala ko siya ay seryoso, masungit, at laging pormal sa buhay. Nagkamali ako. Siya ay isang masayahing babae at ang aking amo ay napakatamis. Isang hapon ng Biyernes, walang trapiko at magandang-maganda ang panahon. Ang araw ay nagniningning nang maliwanag.
Dinala niya ako sa isa sa kanyang mga rest house sa Tagaytay. Sabi niya gusto lang niyang magpahinga ng ilang araw at lumayo sa ingay ng lungsod. Habang nagmamaneho ako sa highway, bigla siyang nagsalita mula sa backseat. Nga pala, pasensya na, ma’am. Ilang taon ka na? 27 na po, ma’am. Bata pa. Tumawa siya nang mahina.
Isang tawa na puno ng lambing. May girlfriend ka na ba? Wala po, ma’am. Nakatutok po ako sa trabaho ngayon para tulungan ang aking ama. Talaga? Oh, sa malalapad na balikat na iyan at sa mukha mong iyan, wala kang girlfriend? Parang hindi ko ma-gets iyon. Biro niya habang nakangiti nang malawak. Naramdaman kong uminit ang aking mga pisngi. Seryoso po talaga ako, ma’am.
Bukod pa rito, abala siya sa bahay. Mabuti kang bata, sabi niya. Inilapit niya ang kanyang upuan malapit sa gitna ng kotse. Napakalapit niya kaya naaamoy ko ang kanyang mamahaling pabango na nahalo sa hangin sa loob ng kotse. Ngunit dapat alam mo rin ang magsaya. Huwag mong pagurin nang sobra ang iyong sarili. Kaya ko naman po, ma’am. Sagot ko ngunit medyo nauutal na ako.
Ang mga kamay ko sa manibela ay humigpit ang hawak dahil sa tensiyon. Pagdating namin sa rest house sa Tagaytay, malinis, tahimik, at napakaganda ng paligid. Pinagbuksan ko siya ng pinto at kinuha ang kanyang mga bagahe sa trunk. Pumasok kami sa loob ng bahay. Maganda at malawakang bahay-pahingahan. Ang magandang tanawin ng mga bundok ay makikita mula sa malaking bintana.
Isco, ilagay mo ang aking mga maleta sa silid sa itaas. Utos niya. Kinuha ko ang maleta at umakyat sa ikalawang palapag. Pumasok ako sa malaking master’s bedroom at inilagay ang bag sa tabi ng aparador. Pag-ikot ko para bumaba, nagulat ako dahil nakatayo na si Ma’am Beatrice sa pintuan.
Nakasandal siya sa rehas habang nakatingin sa akin. Malaya ang buhok niya at sariwa ang kanyang kasuotan. May hawak din siyang dalawang baso ng juice. “Ah, ma’am, may kailangan pa ba kayo?” tanong ko habang umatras. Iniabot niya sa akin ang isang baso at ngumiti nang napakatamis. “Uminom ka muna, malayo ang ipinagmaneho mo,” sabi niya. “Salamat po, ma’am.”
Kinuha ko ang baso ngunit habang inaabot ko ito, sinadya niyang tumingin nang direkta sa aking mga mata. Nang walang kurap. Alam mo, Isco, noong una ko silang nakita, agad kong naramdaman na magiging malapit tayo sa isa’t isa. Iba ka rin na tao, tulad ng iyong ama. Tumigil ako sa pag-inom. Si Tatay po? Oo. Sagot niya.
Ang iyong ama ay napakabuti rin sa akin noon at nararamdaman ko na pareho kayo. Ngunit iba ka dahil tila mayroon kang ibang karisma sa akin. Tumigil ako sa paghinga. Sa mga sandaling iyon, sa kabila ng pagiging amo namin at empleyado, naramdaman ko ang isang kakaibang akraksyon sa aming dalawa. Ang kanyang kakaibang titig at ang kanyang banayad na mga salita ay gumawa sa isang bagay na hindi ko kailanman inaasahan na maging totoo.
Doon nagsimula ang isang lihim na pagkakaunawaan sa aming dalawa. Nang hapon na iyon sa Tagaytay, naramdaman ko na hindi lang ako simpleng driver. Hindi ako tiningnan ni Ma’am Beatrice bilang isang driver lamang at hindi ko siya tiningnan bilang isang amo lamang. Habang nakatayo kami sa balkonahe at nakatitig sa tanawin, dahan-dahan niyang isinandal ang kanyang ulo sa aking balikat.
Tumingin ako sa ibang direksyon habang mabilis na tumitibok ang aking puso. Habang nakatayo kami sa balkonahe at nakatitig sa tanawin, dahan-dahan niyang isinandal ang kanyang ulo sa aking balikat. Tumingin ako sa ibang direksyon habang mabilis na tumitibok ang aking puso. Naramdaman ko ang kasiyahan ngunit pati na rin ang kaunting kaba sa aking dibdib. Hindi ko pa alam kung saan patungo ang relasyong ito at wala pa akong alam tungkol sa mas malaking lihim na nakatago sa nakaraan nina tatay at Ma’am Beatrice.
Pagkatapos ng araw na iyon sa Tagaytay, hinding-hindi na bumalik sa dati ang lahat. Biglang nagkaroon ng misteryo at lihim na katamisan ang bawat araw ko sa trabaho. Sa harap ng ibang tao, pormal kami. Nang umalis kami sa rest house kinabukasan, bumalik si Ma’am Beatrice bilang isang seryosong negosyante.
Nakausot ng mamahaling damit pang-negosyo. May suot na salamin sa kanyang mga mata at abala sa kanyang tablet. Isco, dumaan muna tayo sa bangko bago pumunta sa opisina. Utos niya nang malamig habang sumasakay sa backseat. Opo, ma’am. Sagot ko habang pormal na binubuksan ang pinto para sa kanya. Ngunit nang isara ko ang pinto at naupo sa upuan ng driver, nakita ko siyang nakatitig sa akin sa rearview mirror. Bahagya siyang ngumiti.
Tanging kaming dalawa lamang ang nakakaalam sa kahulugan ng ngiting iyon. Kamot-batok na lang ako habang dahan-dahang pinapaandar ang kotse. Mabilis na lumipas ang mga linggo at buwan, Miss Love. Tuwing hapon ng Biyernes, kapag natapos na ang kanyang trabaho sa opisina, lagi siyang may dahilan para ibaba ako para sa mga out-of-town meetings. Minsan sa Subic, minsan sa Batangas, at madalas ay babalik kami sa rest house sa Tagaytay.
Sa bawat biyahe na ginawa ng dalawa, unti-unting nawala ang pormalidad sa pagitan ng isang amo at ng kanyang driver. “Isco, iparada mo ang kotse sa tabi ng dagat,” sabi niya sa akin isang hapon habang pabalik kami mula sa isang resort sa Batangas. Maliwanag pa ang araw at sariwa ang simoy ng hangin mula sa baybayin. Ipinarada ko ang kotse sa isang overlooking spot na may magandang tanawin ng dagat at ng paglubog ng araw.
“Bakit po, ma’am? May kailangan po ba kayo?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot. Sa halip, lumipat siya mula sa backseat patungo sa passenger seat sa tabi ko. Tinanggal niya ang kanyang tali sa buhok at tumingin sa akin na may ngiti sa kanyang mga labi. “Beatrice,” pagtatama niya sa akin sa mahinang boses. “Sinabi ko sa iyo, kapag tayong dalawa lang ang magkasama, tatawagin mo lang akong Beatrice, tama? Beatrice?”
Nauutal ako. Medyo nahihiya pa ako dahil itinuro sa akin ng aking ama na igalang ang mga Illustre paglaki ko. Dahan-dahan niyang abot sa aking kamay na hawak pa rin ang manibela. Hinawakan niya ito nang mahigpit at isinandal ang kanyang ulo sa aking balikat. Ganoon na nga. Bulong niya habang nakatitig sa tanawin ng dagat. Alam mo, Isco, noong nabubuhay pa ang aking asawa, halos wala akong oras para sa kanya.
Laging negosyo, laging may ginagawa. Ngayon wala na siya. Mas gusto ko ang mga simpleng sandali na tulad nito. Mas gusto ko kapag may kasama ako. Ewan ko. Pero sa tuwing magsisimula siyang magsalita nang ganoon at magpakita ng pagmamahal, nawawala ang lahat ng pagdududa sa aking isip. Tumingin ako sa kanyang magandang mukha. Kahit na siya ay 47 taong gulang na, hindi ko maikakaila na mayroon pa rin siyang sariling kagandahan.
“Hindi ka ba natatakot na may makakita sa atin dito?” tanong ko sa kanya habang hinahaplos ang kanyang buhok. Tumawa siya nang mahina. Sino pa ang makakita? Ang pintura ng kotse ay may tint. At isa pa, gusto ko lang makasama ka nang tahimik. Masama ba iyon? Lumingon siya sa akin at hinawakan ang aking pisngi, sabay dampi ng banayad na halik sa aking mga labi.
Isang simpleng haliko na puno ng lambing. Pakiramdam ko ay tuluyan na akong nahuhulog sa aking amo. Pagkatapos ng araw na iyon, mas naging madalas ang aming mga espesyal na sandali. Minsan sa kanyang opisina kapag gabi na at wala nang mga empleyado. Habang naghihintay ako sa lounge, tatawagin niya ako sa loob ng kanyang executive office gamit ang Intercom.
“Isco, pumasok ka muna. Pwede kitang pagtrabahuhin,” utos niya sa linya. Nang pumasok ako sa kanyang opisina, wala naman talaga siyang ipagagawa. Ang gusto niya lang ay mapalapit sa akin sa sopa habang nagpapahinga siya mula sa mahabang araw ng trabaho. Sabay kaming kumakain ng hapunan at nag-uusap tungkol sa buhay.
Ngunit sa kabila ng lahat ng tamis at kasingyahan, may maliit na boses sa loob ng aking isip na nag-aalala. Paano kung malaman ng iba? Paano kung malaman ni tatay? Ano pa kaya ang sasabihin nila? Isang gabi, umuwi ako. Si Mang Bird ay nakaupo sa isang lumang silyang tumba sa beranda.
May hawak siyang isang baso ng mainit na kape. “Tay, gising ka pa po,” bati ko sa kanya habang tinatanggal ang aking mga sapatos sa pintuan. “Oh, Isco, late ka na namang umuwi. Marami bang ginawa si Ma’am Beatrice sa opisina?” tanong ni tatay habang sumisimsim ng kape. Medyo nag-alinlangan ako.
Medyo kinabahan ako ngunit sinubukan kong panatilihing normal ang boses ko. Opo, tay. Maraming mga papeles na kailangang tapusin sa opisina. Ipinadala pa nga nila sa iba noong isang araw. Tumingin sa akin si tatay. May kakaiba sa kanyang mga mata na hindi ko malaman kung kagalakan o kalungkutan. Naglakad siya pabalik sa loob ng bahay at naupo sa hapag-kainan.
“Kaya pala, kumusta si Ma’am Beatrice?” tanong ulit ni tatay habang nakatitig sa kanyang tasa. Mabait pa rin po. Mabait naman po si ma’am, tay. Maayos po ako. Palagi nila akong pinapakain ng masasarap na pagkain at binibigyan ng tip. Sagot ko habang kumukuha ng malamig na tubig mula sa ref.
Ngumiti nang tahimik si tatay, isang ngiti na sinamahan ng buntong-hininga na hindi ko gaanong naintindihan noon. “Si Beatrice ay napakabuting tao,” sabi niya nang mahina. Medyo mapili lang siya kung minsan pagdating sa mga taong gusto niya, ngunit siya ay maalalahanin at marunong magpahalaga sa isang tao. Siguraduhin mo lang na aayusin mo ang paglilingkod sa kanya. Ano po? Huwag mo siyang pababayaan.
Tumigil ako sa pag-inom ng tubig. Natigilan ako sa paraan ng kanyang pagtawag sa kanya. Beatrice? Hindi po ba Ma’am Beatrice? Tay, kayo ba ni Ma’am Beatrice ay naging malapit din sa isa’t isa nang kayo pa ang nagmamaneho sa kanya? tanong ko habang nakatitig sa kanya.
Bahagyang natigilan si tatay. Ininom niya ang kanyang kape at medyo yumuko. Tila iniiwasan ang aking mga mata. “Oh, siyempre!” sagot ni tatay pagkatapos ng ilang sandali ng katahimikan. Nagmaneho rin ako sa kanya ng ilang taon noong nagsisimula pa lamang siyang mag-asawa. At noong nabubuhay pa ang kanyang asawa, marami kaming ginawa nang magkasama at pinuntahan sa maraming lugar.
Hindi ko masyadong inisip ang sinabi ng aking ama nang gabi na iyon. Ang akala ko lang ay baka ang pamilyang Illustre ay sadyang napakabait sa kanilang mga tapat na kasambahay at driver kaya ganoon na lamang ang pagiging bukas ni tatay sa kanya. Sumunod na linggo, mas lalo pang naging matamis at maalaga si Beatrice sa akin. Binitawan niya ang ilang mga hangganan bilang isang amo.
Minsan ay binigyan niya pa ako ng mamahaling regalo, isang relo, at pagkatapos ay ilang mga sapatos. Para mas maging guwapo at presentable ka kapag kasama kita. Sinabi niya iyon sa akin habang isinusuot ang mamahaling relo sa aking kamay habang nakaupo kami sa balkonahe ng rest house sa Tagaytay. Beatrice, sa palagay ko ay sobra na ito dahil driver mo lang naman ako.
Sabi ko nang may pagka-hiya habang tinitingnan ang aking relo. Lumingon siya sa akin. Hinawakan niya ang aking baba at kinurot ang aking ilong bago ako hinalikan sa pisngi. Ano ka ba? Hindi ka lang basta driver ko, Isco. Napakaespesyal mo sa akin. Kaya tanggapin mo iyon. Yakap ko siya nang mahigpit habang tinitingnan ang magandang tanawin. Sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko ay ako ang pinakamaswerteng lalaki sa mundo.
At doon, Miss Love, may nangyari sa amin, mga biyuda. Lumipas ang ilang buwan at ang aking relasyon kay Ma’am Beatrice ay lumalim sa bawat biyahe, bawat lihim na pag-uusap, at bawat bagay na nangyayari sa aming dalawa kapag kaming dalawa lamang ang magkasama. Pakiramdam ko ay hindi na lamang ako ang kanyang driver. Ako ang kasintahan ng isang mamahaling biyuda.
Isang hapon ng Biyernes habang nagmamaneho ako pabalik mula sa isang pulong sa Makati, may nakita akong lumang sobreng balat sa loob ng glove compartment ng kotse. Naghahanap ako ng basahan dahil may alikabok sa dashboard habang naghihintay kay Beatrice na lumabas sa isang restawran. Dahil sa pag-usisa, binuksan ko ang sobre.
Sa loob, may ilang mga lumang larawan at napakalumang mga resibo na mukhang galing sa mga biyahe noon. Ngunit ang nakakuha ng aking pansin ay isang lumang larawan. Ang kulay ay kupas na at ang mga gilid ay medyo burado. Sa larawan, nakatayo si Beatrice noong siya ay medyo bata pa. Marahil ay nasa 30s pa lamang. Ang taong kasama niya sa larawan na nakasandal sa isang medyo lumang kotse ay walang iba kundi si Mang Bird.
Napakabata pa ni Tatay. Maskulado pa siya at malawak ang ngiti habang nakasuot ng suit. Sa likod ng larawan, may sulat gamit ang bolpen. Tagaytay 2010 kasama ang aking paboritong driver at kaibigan. Mayroong maliit na pusong iginuhit sa tabi ng pangalan ni tatay. Nakatitig ako sa larawan. Biglang bumilis ang tibok ng aking puso.
Bakit ganoon ang suot ni tatay? Bakit hindi siya mukhang driver sa larawang ito? Mukha siyang asawa ni Ma’am Beatrice. Ang kanilang mga kamay sa larawan ay halos maghawakan na. Narinig ko ang pag-uga ng pinto kaya mabilis kong ibinalik ang larawan sa sobre at isinara ang glove compartment. Pumasok na si Ma’am Beatrice. Ang mukha niya ay medyo pagod ngunit agad siyang ngumiti nang makita ako.
Isco, dumaan muna tayo sa condo ko. Pagod na ako ngayon, sabi niya habang inilalagay ang bag sa tabi niya. Alam ko agad kung ano ang mangyayari. “Ah, sige po, Beatrice,” sagot ko, pilit na pinapanatili ang kalmado kong boses kahit na ang aking kamay sa manibela ay tila nanginginig dahil sa aking nakita. Habang nagmamaneho ako, hindi ko matanggal sa isip ko ang larawang nakita ko.
Tinitingnan ko ang rearview mirror at nakita ko siyang nakapikit ang mga mata. Nararamdaman ang malamig na hangin ng aircon. Pagdating namin sa kanyang condominium suite, pumasok kami sa loob. Malaki at malinis ang loob. Ipinagtimpla ko siya ng mainit na tsaa habang nakaupo siya sa malambot na sopa. “Isco, halika rito. Umupo ka sa tabi ko.”
Tawag niya sa akin nang matamis. Umupo ako sa tabi niya. Hinawakan niya ang aking kamay at isinandal ang kanyang ulo sa akin. Iyon ang aming normal na gawain kapag kaming dalawa lamang ang magkasama. “Beatrice!” panimula ko habang hinahaplos ang kanyang buhok. Hmmm. Tanong niya habang nakatitig sa tanawin. May gusto akong itanong sa iyo. Ngunit sana ay maging tapat ka lamang. Hindi na kailangan. Sabi ko.
Tumingin siya sa akin. May bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. Ano iyon, Isco? Parang seryoso ka na ngayon. Nakita ko lang ang lumang larawan ninyo ni Dad Bird sa kotse. At nang tinanong ko si tatay, medyo naging sabik siyang magsalita. Direkta ko nang sasabihin. Magtatanong lang ako. May naging kaugnayan ba kayo noon?
Bahagyang tumigil si Beatrice. Binitawan niya ang isang simpleng buntong-hininga bago bahagyang lumayo at tumingin nang direkta sa akin. “Oh, nakita mo iyon.” Tumawa siya nang mahina ngunit hinaluan ng kaunting gulat. Nagtaka ako kung ano iyon. “Well, totoo naman.” Opo.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko habang nakatitig sa kanya. Noong mga unang taon pagkatapos mamatay ng aking asawa, ang aking buhay ay napakalungkot. At alam mo naman na si Bert ang palaging kasama ko sa bawat biyahe. Simple lang ang kuwento. Naging malapit kami sa isa’t isa hanggang sa nagkaroon kami ng lihim na relasyon.
Medyo nagulat ako sa aking narinig. Naramdaman ko ang kaunting pagkabigla ngunit pinanatili kong kalmado ang aking sarili. Kayo at ang iyong ama ay naging magkaibigan? Oo. Ang iyong ama at ako ay nagkaroon ng relasyon. Inamin niya. Ngunit sandali lang iyon. Hindi nagtagal. Napagtanto naming dalawa na ang ganoong uri ng setup ay hindi gagana dahil sa kanyang trabaho at sa aking sitwasyon noon, lalo na’t ako ay naiwan ng aking asawa. Kaya pinag-usapan namin ito at nagdesisyon kaming dalawa na maghiwalay na agad.
Bumalik kami sa pagiging amo at driver at naging magkaibigan na lamang kami pagkatapos noon. Ang alam ko lang ay ang iyong ama ay isa ring biyuda. Tumango ako habang pinoproseso sa aking utak ang kanyang sinabi. Kunsabagay, malinaw at walang pagtatago. Kaya pumasok ang aking ibang driver. Ipinagpatuloy ni Beatrice habang inaabot muli ang aking kamay at nakatitig sa aking mga mata sa pamamagitan ng kanyang magandang ngiti.
Akala ko noong una na kayo ng iyong ama ay pareho. Ngunit habang kasama kita, napagtanto ko na iba ka. Ang iyong nakaraan ay napakaiba, Isco. Ang nakaraan sa pagitan namin at ng iyong ama, iyon ay matagal nang lumipas at ibinaon sa limot. Ngunit sa iyo, nagsisimula pa lang tayo. Lumapit siya nang kaunti sa akin habang hinahawakan ang aking pisngi.
Ngayon, ikaw ang gusto ko. Sabi niya sa mahinang boses. Ikaw ang gusto kong makasama ngayon. Ikaw ang gusto kong mapasa tabi ko. Ang nakaraan ay walang kinalaman sa kung ano ang mayroon tayo ngayon. Hinalikan niya ako nang banayad sa mga labi. Isang simpleng halik na puno ng lambing at katiyakan.
Nang gabing iyon, pabalik na kami sa Maynila. Tahimik ang biyahe. Nakasandal si Beatrice sa backseat. Nakapikit nang bahagya ang kanyang mga mata at nagpapahinga habang hawak ko ang manibela, nakatitig sa kalsada. Maliwanag ang mga ilaw sa daan at maayos ang pagtakbo ng kotse. Ngunit sa loob ng aking utak, ang aking mga iniisip ay nasa kaguluhan.
Iniisip ko ang aking ama na naghihintay sa bahay. Ang aking ama na dati ring humawak sa manibela na ito at nakaupo sa parehong lugar kung saan ako nakaupo ngayon. Iniisip ko si Beatrice. Ang aking magandang amo na ngayon ay nagugustuhan ako at pinaparamdam sa akin ang kakaiba. Mahal ko si Ma’am Beatrice. Totoo iyon. Siya ay napakagandang kasama at mayroon akong ibang uri ng akraksyon sa kanya.
Ngunit sa tuwing naiisip ko na ang babaeng katabi ko at hinahalikan ko ngayon ay ang parehong babae na dating naging bahagi ng buhay ng aking sariling ama, hindi ko mapigilan na makaramdam ng matinding pagdududa. Dumating kami sa harap ng kanyang bahay. Binuksan ko ang pinto para sa kanya at kinuha ang kanyang mga bag.
“Salamat sa iyong pasensya,” sabi niya na may ngiti bago pumasok sa kanyang condo. “Mag-ingat ka sa pag-uwi. Magkita tayong muli.” “Ah, sige po, Beatrice, mag-ingat din kayo,” sagot ko. Sumakay akong muli sa kotse. Isinara ko ang pinto at sumandal sa upuan. Tumingin ako sa salamin at tiningnan ang aking sariling mukha sa rearview mirror.
Habang isinusulat ko ang kuwentong ito ko, patuloy kong tinatanong ang aking sarili, “Normal ba ito?” Ayos lang ba na kaming mag-ama ay dumaan sa buhay ng isang biyuda? Iyan ang lahat ng ibinahagi ng ating tagapadala na si Sir Isco sa ating kuwento. Maraming salamat sa pagpili ng ating programa upang ibahagi ang iyong kuwento ng buhay dito. Muli, ako ang iyong tagapagsaysay sa programang ito. Maraming salamat at pagpalain kayong lahat ng Diyos.
Disclaimer: This story is fictional and created for entertainment purposes only.
Any names, characters, places, or events are fictitious or used fictitiously.
No real person or organization is intended to be portrayed.
![NAG-ABROAD PARA YUMAMAN,PERO 21 DAYS PA LAMANG SA CANADA,UMUWI NANG BANGKAY[ Tagalog Crime Story ]](https://family2.mperlabeautycenter.com/wp-content/uploads/2026/09/4.jpg)
