DAHIL BAOG SI KUMPARE SA AKIN SUMAMA SI MARE

DILAW NG KUMPADRE SA AKIN SUMAMA SI MARE
Hello at magandang araw sa lahat ng tagapakinig ng channel na ito. Pakinggan natin ang isa pang kwento na ibinahagi sa atin ni Carlo. Mahal na Miss K, sa edad na 32, sanay na akong mamuhay nang mag-isa sa probinsya. Paki-tago na lang ang pangalan ko sa Carlo. Wala pang asawa at walang girlfriend. Hindi pa ako kailanman nagkaroon ng seryosong relasyon dahil masyado akong abala sa pag-aalaga ng aking maliit na negosyo sa kopra at palay na iniwan ng aking mga magulang, na pareho nang pumanaw.
Pero inamin ko na may mga gabing sadyang malungkot ang mag-isa sa isang malaking bahay. Ang kwentong ibabahagi ko ngayon ay tungkol sa relasyon na namagitan sa amin ng aking kumari na si Iza. Si Rey K ang nag-iisa kong matalik na kaibigan sa buhay. Mula elementarya hanggang high school, para kaming kambal. Pero nagkahiwalay ang aming landas nang mag-kolehiyo siya sa Maynila at nakahanap doon ng trabaho bilang sales manager sa isang kumpanya ng sasakyan.
Nagkapamilya rin siya doon. Halos pitong taon na kaming hindi nagkikita nang personal. Bagamat paminsan-minsan kaming nag-a-update sa tawag kapag may okasyon. Kaya nang tumawag siya isang gabi ng Martes, talagang na-excite ako sa kanyang balita. “Pare, kumusta na dyan sa probinsya?” masayang bati ni Rey sa kabilang linya. Oy pare, tahimik pa rin.
Kumusta ka naman? Balita ko napakaabala mo raw diyan sa Maynila. Sagot ko habang nakaupo sa loob ng bahay ko. Oo, medyo nakakapagod ang buhay dito sa syudad. Naisip namin ni Iza na magbakasyon din diyan sa inyo kung ayos lang sa iyo. Dalawang linggo kaming mamamalagi dyan. Gusto ko ring lumayo sa amoy ng usok dito sa Maynila.
Siyempre naman, pare. Naku. Napakalaki ng bahay na ito. Para sa akin, napakalugod kayong tinatanggap dito. Kailan kayo pupunta? Biyernes ng hapon, pare. Maraming salamat. Ililibre kita ng inumin pagdating ko dyan. Biro pa ni Rey bago ibaba ang telepono. Pagdating ng Biyernes ng hapon, Miss K, maaga kong inihanda ang kwarto sa ikalawang palatasan ng bahay.
Mula sa bintana, malinaw na makikita ang malalawak na bukirin at mga puno ng niyong sa bakuran. Alas-tres ng hapon ay narinig ko ang busina ng itim na sasakyan sa tapat ng gate. Mabilis akong bumaba para buksan sila. Si Rey ang unang bumaba. Medyo tumaba siya kumpara noong huling pagkikita namin.
At halata rin na may mga puting buhok na sa gilid ng kanyang ulo. Pero ang kanyang malakas na tawa at ngiti ay hindi pa rin nagbago. Agad niya akong niyakap nang mahigpit at tinapik sa balikat. Pare, ang tagal nating hindi nagkita. Maganda itong bahay mo ah. Sabi ni Rey habang lumilibot ang tingin sa malawak na bakuran.
Oo nga, pare. Maligayang pagbabalik sa probinsya. Sagot ko habang nakangiti. Pagkatapos ay unti-unting lumabas ang kanyang asawa sa kabilang pinto ng kotse. Si Iza. Nakilala ko si Iza pitong taon na ang nakararaan nang ikinasal sila ni Rey sa Maynila. Ako ang tumayong secondary sponsor sa kanilang kasal. Pero ang nakikita ko ngayon ay napakaiba noong nagpakasal sila. Nakasuot lang siya ng simpleng puting t-shirt at maong.
Nakatali ang buhok at halos walang make-up sa kanyang mukha. Pero nagtataglay siya ng kagandahang napakasimpleng tingnan pero mahirap iwasan. 30 anyos na siya pero mukhang nasa 20s pa rin. Kumusta, Carlo? Isang bahagi ng sarili ko ang ngumiti. Napakalambot at napakababa ng kanyang boses.
Mabuti naman at nakarating kayo. Siguradong pagod kayo sa biyahe. Sagot ko habang iniabot ang aking kamay upang makipagkamay. Inabot niya ang kanyang kamay.
Napakalambot ng kanyang kamay. Isang simpleng kamay at maikling pagbati lamang. Pero nakaramdam ako ng kaunting kaba sa aking dibdib. Agad kong binitawan ang kanyang kamay para kunin ang kanilang mga bagahe mula sa compartment ng sasakyan. Pumasok kami sa bahay. Dinala ko ang kanilang mga gamit sa kwarto sa itaas habang si Rey at Iza ay umupo sa sala para [music] magpahinga.
Pagbaba ko mula sa ikalawang palatasan, naabutan ko silang dalawa na nakaupo sa sofa. Naghanda ako ng dalawang baso ng malamig na juice at inihain o isinilbi ito sa mesa sa harap nila. Salamat, pare. Napakasariwa talaga ng hangin dito sa probinsya, ano? Napakaiba sa trapiko at dumi sa Maynila.
Sabi ni Rey habang inaabot ang baso at mabilis na ininom ang juice. Oo nga, pare. Napakatahimik talaga dito. Siguradong makakapag-relax kayo nang maayos dito. Sagot ko habang nakaupo sa kabilang silya. Habang nagkukuwentuhan kami ni Rey tungkol sa aming mga araw sa high school, tahimik lang si Iza sa tabi ng kanyang asawa. Paminsan-minsan ay umiinom siya ng juice at tinitingnan ang mga lumang litrato na nakasabit sa dingding ng aking sala.
Napansin ko na tuwing pinag-uusapan ni Rey ang kanyang trabaho o kung ano ang ginagawa niya sa Maynila, parang hindi masyadong nakikinig si Iza. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana o nakatitig sa mesa. Parang may malalim na iniisip ang isang tao. Mare, baka gusto muna naging magpahinga sa taas. Baka sumakit ang likod mo sa mahabang biyahe.
Kausap ko siya nang mapansin kong napakatahimik niya. Tumingin sa akin si Iza. Napakalinis ng kanyang mga mata pero may kaunting kalungkutan na hindi ko maipaliwanag kung bakit. Medyo napagod lang ako sa biyahe. Carlo, salamat.” sagot niya habang dahan-dahan na tumayo mula sa upuan. Ako na ang magdadala ng iba mong gamit mamaya. Dadagdagan ko ng [music].
Ako na ang magdadala ng mga bag namin sa itaas, ma’am. Senyas ni Rey habang tumatayo at hinawakan ang balikat ng kanyang asawa. Pero napansin kong mabilis na umabante nang kaunti si Iza, kaya nabitawan ang kamay ni Rey mula sa kanyang balikat. Ah, sige, mauuna na muna ako sa taas. Mahinang sabi ni Iza bago dahan-dahang umakyat sa hagdan.
Naiwan kami ni Rey sa sala. Tumingin sa akin si Rey at bumuntong-hininga nang kaunti habang kinakamot ang batok. Medyo masama lang ang pakiramdam niyan. Siguro dahil sa biyahe, pare. Hayaan mo na muna. Bulong sa akin ni Rey. Walang anuman, pare. Normal lang yan kapag galing sa mahabang biyahe. Magpahinga ka na rin para makakain tayo nang maayos mamaya. Sagot ko.
Umakyat din si Rey para samahan ang kanyang asawa. Naiwan akong mag-isa sa ibaba. Inilagay ko [music] ang baso at dinala sa kusina. Habang naghuhugas ako ng kamay, hindi ko maiwasang isipin ang mga kilos ni Iza. Bakit parang may lamat sa pagitan nila ng kanyang asawa? Umiling ako at nagfokus sa aking ginagawa.
Bata pa ako at mag-isa sa buhay. Pero alam ko na ang mag-asawang Rey at Iza ay magkatumbas sa akin. Ayol ko nang isipin ang anumang masama habang bumibisita sila sa aking sariling bahay. Napakatahimik ng buong bahay nang hapong iyon. Nagbabad ako sa bakuran para diligan ang mga halaman at ayusin din ang iba pang mga bagay. Gusto ko sanang alisin sa isip ko ang anumang kakaiba na napansin ko kina Kin at Ia pagdating nila.
Alas-sais ng gabi nang pumasok ako muli sa bahay para maghanda ng hapunan. Nagluto ako ng simpleng tinolang manok. Mga manok na inalagaan ko mismo sa bakuran at sariwang dahon ng sili na pinitas ko sa gilid ng aking bahay. Habang kumukulo ang sabaw sa kaldero, narinig ko ang dahan-dahang pagbaba sa hagdan.
Akala ko si Rey pero si Iza pala. Simple at relaxed na siya. T-shirt at maong shorts. Nakalugay ang kanyang buhok parang bagong ligo lang siya. May dala siyang baso habang dahan-dahang lumalapit sa kusina. “Gising na ba si Rey, Mare?” tanong ko habang hinahalo. “Natutulog pa, Carlo. Siguro napagod ako masyado sa pag-drive. Hindi na kita ginising.”
Sagot niya sa mahinang boses. Lumapit siya sa mesa at kumuha ng tubig mula sa pitsel. Napansin ko na medyo pula ang kanyang mga mata parang umiyak o kaya ay hindi nakatulog nang maayos sa kwarto. Mabuti ba siyang magpahinga sandali? Tumango lang si Iza at dahan-dahang umupo sa isa sa mga upuan sa hapag-kula. [music] Pinagmasdan niya ako habang pinupunasan ko ang aking mga kamay ng malinis na basahan.
Pasensya na, Carlo. Abala na naman kami sa inyo dito sa bahay mo. Sabi niya nang seryoso habang nakatitig sa basong tubig na hawak niya. Ano ka ba, mare? Walang abala dito. Sanay na akong mag-isa dito sa malaking bahay kaya napakasaya ko na may kasama dito at may kasama na ako kahit paano ngayon.
Sagot ko habang nakaupo sa silya sa tapat niya. Nanahimik kami nang ilang segundo. Ilang taon ka na bang mag-isa dito? Mula nang mawala ang mga magulang mo. Tanong niya ulit. Apat na taon na, mare. Noong una napakahirap dahil sanay akong may nag-aalaga sa akin at may nakakausap araw-araw.
Pero kalaunan ay nasanay na rin ako. Sanay na akong mag-luto nang mag-isa, maglinis at mag-isip ng mga bagay na walang ibang kasama. Tumayo nang tuwid si Iza, at tumingin sa aking mga mata. May kakaibang lalim at kalungkutan sa kanyang tingin na nagpakaba sa akin nang kaunti. Hindi ka ba nalulungkot dito, Carlo? Nalulungkot din ako, mare, lalo na kapag gabi at kapag tahimik ang paligid.
Pero anong magagawa ko? Wala akong asawa o girlfriend na makakasama dito. Sagot ko nang simpleng ngumiti para pagaanin ang aming usapan. Bumuntong-hininga si Iza at sumandal sa upuan. Nag-iwas siya ng tingin. Parang okay ang buhay mo. Minsan mas mabuti pang mag-isa kaysa may kasama.
‘Kapag kasal ka na pero pakiramdam mo ay mag-isa ka pa rin sa buhay.’ pabulong niyang sabi. Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Alam ko ang ibig niyang sabihin ay tungkol sa relasyon nila ni Rey. “Bakit mo nasabi yan, Mare? Maganda naman ang buhay niyo sa Maynila, diba?” tanong ko. Inayos niya ang kanyang upuan at yumuko. Dito ko napansin ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay sa mesa.
Makalipas ang ilang sandali, tumulo ang mga luha mula sa kanyang mga mata patungo sa kahoy na mesa. Akala ng ibang tao ay maayos lang kami, Carlo. Simula niya habang sinubukang pahiran ang mga luha sa kanyang mga mata. Pitong taon na kaming kasal. Matagal kaming nagtangka na magkaanak. Bawat buwan at taon na lumilipas, umaasa ako.
Pero nang mag-checkup kami noong nakaraang taon, nalaman namin na may problema si Rey. Hindi na siya kailanman magkakaroon ng anak. Nagulat ako sa narinig ko. Nanahimik ako sandali dahil hindi ko akalain na ganun kalaki ang dala nilang pasanin. “Naintindihan ko yun, Carlo.” Patuloy ni Iza, nanginginig ang boses. Tinanggap ko yun. Sinabi ko sa kanya na walang problema kung wala kaming dalawang anak.
Ang mahalaga ay magkasama kami hanggang sa tumanda kami. Nangako kami na magtutulungan. Pero hindi ko alam kung bakit nagawa niya akong lokohin nang paulit-ulit. Tumingin ulit sa akin si Iza. Puno ng galit at sakit ang kanyang mga mata. Akala ko tapat siya sa akin. Hindi sumagi sa isip ko na lolokohin ako ng aking asawa. At tatlong buwan na lang ang nakalipas. Nalaman ko ang lahat.
May ibang babae si Rey sa Maynila matagal na. Mas batang katrabaho sa kanilang kumpanya. Ano? Mahina kong sigaw sa gulat. May ibang babae si Rey. Oo. Nakita ko ang mga mensahe nila sa telepono habang natutulog siya. At alam mo ba kung ano ang mas masakit, Carlo? Nang komprontahin ko siya, nang harapin ko siya. Hindi man lang siya nagsabi ng sorry, hindi siya humingi ng tawad. Isinisisi niya sa akin.
Sinabi niya na parang hindi na siya tunay na lalaki dahil baog siya. At ang babaeng iyon, siya ang nagpaparamdam sa kanya na may halaga siya. Yumuko si Iza at sa wakas ay tahimik na umiyak sa harap ko. Sobrang sakit, Carlo. Tinanggap ko ang mga pagkukulang niya bilang lalaki. Pero nagawa pa niya akong lokohin at ipagpalit sa iba.
Pumunta lang ako sa bakasyon na ito para subukang ayusin ang lahat. Pero tuwing tinitingnan ko siya, wala na akong nararamdamang pagmamahal. Galit at sakit na lang. Nalungkot at nagalit din ako para sa kanya. Hindi ko akalain na gagawin ng aking kaibigan iyon sa isang tapat at mabait na asawa. Dahil sa matinding awa, dahan-dahang inabot ko ang aking kamay sa kabila ng mesa at tinapik ang tuktok ng kanyang kamay. “Pasensya na, Iza.
Hindi ko alam na dumadaan ka sa napakahirap na sitwasyon.” Mahina kong sabi. Hinawakan niya ito nang mahigpit na para bang kumukuha siya ng lakas dito. Tumayo siya mula sa upuan at lumapit sa kinauupuan ko. Nakatayo siya sa tabi ko. Napakalapit kaya naamoy ko ulit ang mabango niyang buhok. Inggit na inggit ako sa magiging asawa mo, Carlo.
Sa totoo lang, “Sa nakikita ko, napakaswerte niya.” Dagdag niya sa bulong habang nakatitig sa akin. Pakiramdam ko ay mabilis na tumitibok ang puso ko. Bago pa ako makapagsalita ulit, narinig namin ang kaluskos ng mga yapak sa hagdan mula sa taas. Gising na si Rey. Mabilis na lumayo si Iza sa akin at bumalik sa kanyang upuan. Agad akong tumayo at nagpanggap na inaayos ang mga plato sa mesa.
Pakiramdam ko ay lalabas ang puso ko sa aking dibdib dahil sa matinding kaba. Bumaba si Rey sa hagdan. Hawak pa rin niya ang kanyang leeg habang naglalakad patungo sa kusina. Pare, parang napahaba ang tulog ko. Bati ni Rey habang nag-uunat. Medyo sumakit ang ulo ko sa biyahe kanina.
Mabuti at nakapagpahinga ka, pare. Sagot ko habang pinipilit na panatilihin ang normal kong boses. Nagluto ako ng tinolang manok. Baka magustuhan mo. Kumain na tayo habang mainit pa ang sabaw. Umupo si Rey sa tabi ni Iza. Inabutan siya ni Iza ng kanin at pagkain nang walang sinasabing anuman. Napansin ko na hindi man lang tumingin si Iza sa kanyang asawa. Parang walang napapansin si Rey.
Agad siyang kumain at nagsimulang magkwento tungkol sa kanyang trabaho sa Maynila. Habang kumakain kami, patuloy sa pagkuwento si Rey. Pero sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting inis. Dahil sa mga sinabi ni Iza kanina tungkol sa pambababae nito. Nabawasan ang respeto ko sa kanya bilang aking kumpadre.
Sa kabila nito, pinilit ko pa ring pakinggan at sagutin ang kanyang mga kwento para hindi halata na may alam ako. Pagkalipas ng dalawang araw, naging maayos ang pagsasama namin nang magkita kami ni Rey. Pasyal sa bukid sa umaga, simpleng kainan sa tanghali, at kwentuhan sa hapon. Pero sa tuwing nagkakatagpo ang mga mata namin ni Iza, may nabubuong kakaibang tensiyon sa pagitan namin.
Walang nagsasalita tungkol sa nangyari sa kusina noong unang gabi. Pero pareho naming naramdaman na may nagbago sa pagitan namin. Noong nasa isang linggo na ang kanilang bakasyon, nagpaalam si Rey at bumalik sa bayan. “Pare, pupunta muna ako sa bayan.
Kailangan ko lang bumili ng piyesa ng sasakyan sa auto shop at may akayusin din ako sa bangko.” Pagpaalam ni Rey habang isinusuot ang kanyang sapatos sa pinto. “Sige, pare, mag-ingat ka sa pagmamaneho. Medyo mabilis ang mga sasakyan sa highway.” Sabi ko sa kanya, “Salamat, pare. Iiwan ko muna si Iza dito. Baka makabalik ako mamayang hapon.” Dagdag pa niya bago sumakay sa kotse at umalis.
Nang makaalis na ang kotse ni Rey, lumabas ako sa malaking beranda sa likod ng bahay para magpahinga. Sariwa ang hangin doon at malinaw na makikita ang malalawak na bukirin. Pagkalipas ng ilang minuto, narinig ko ang mahihinang yapak ng tsinelas mula sa loob. Lumabas si Iza at tumayo sa tabi ko.
Sumandal sa kahoy na barandilya, maganda. Nakasuot siya ng puting shirt at maong shorts. Naaamoy ko ang mabango niyang sabon na humahalo sa sariwang hangin. “Umalis na ba siya?” tanong ni Iza nang mahina habang nakatitig sa bukid. “Oo, medyo malayo-layo lang ang byahe niya.” sagot ko habang nakatingin din sa malayo. Nanahimik kami sandali.
Parang pareho kaming nag-iisip ng mga bagay na hindi namin masabi noong nandito si Rey. “Iza,” simula ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. Iniisip ko pa rin ang mga kwento na sinabi mo sa akin noong gabing iyon sa kusina. Huminga siya nang malalim at tumingin sa akin. Puno ng kalungkutan at takot ang kanyang mga mata. Nababawasan ang respeto ko kay Rey, Iza.
Siya ang matalik ko kong kaibigan mula pa noong bata kami. Pero hindi ko akalain na magagawa niya iyon sa iyo pagkatapos mong ibigay ang buong sarili mo. Seryoso ako. Yun ang masakit, Carlo. Pabulong niyang sagot. Inalay ko ang ilang taon ng aking buhay para maging mabuting asawa.
Isinuko ko ang aking trabaho para sa kanya. Pero nang malaman niyang may kakulangan siya, sa halip na alagaan ako, kumuha siya ng iba para lamang itaas ang sarili niyang pamantayan bilang lalaki. Lumapit siya nang kaunti sa kinaroroonan ko. Nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan. Pero alam mo ba kung ano ang mas masakit, Carlo? Nang sabihin niya sa akin na magbabakasyon kami dito sa inyo, akala ko gusto niyang bumawi, akala ko gusto niyang itama dahil sinabi niyang tinapos na niya ang relasyon sa pagitan nila ng kanyang girlfriend.
Pero isang araw, nakita ko sa kanyang telepono na nagpapadala pa rin siya ng mga mensahe sa babaeng iyon habang nandito kami sa bahay mo. Ikinuyom ko ang aking kamao sa aking narinig. Nakaramdam ako ng galit para kay Iza. Hindi tama na ang isang mabait at magandang babae na tulad niya ay tratuhin nang ganon. Bakit hindi mo siya hiwalayan? Tanong ko.
Hindi madali iyon, Carlo. Natatakot ako sa sasabihin ng pamilya ko, sa sasabihin ng ibang tao, at higit sa lahat, natatakot akong mag-isa. Sabi niya habang dahan-dahang inabot ang aking kamay, “Hindi ko alam kung paano magsimula ulit.” Hindi ko alam. Nang magdikit ang aming mga kamay, naramdaman ko ang paginig ng kanyang mga daliri.
Hinawakan ko nang mahigpit ang kanyang kamay para ipaalam na narito ako para suportahan siya. Hindi ka nag-iisa, Iza. Nandito ako dahil may sinabi ako nang hindi nag-isip. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. May mga luhang kumikinang sa kanyang mga mata pero mayroon ding kakaibang init at pananabik. Carlo, simula nang pumunta ako dito sa bahay mo, naramdaman ko ulit kung paano alagaan at the respect ng isang lalaki.
Sa tuwing nakikita kitang nag-aalaga sa akin, sa tuwing kinakausap mo ako nang may pagpapahalaga, napagtanto ko na ikaw ang klase ng lalaki na pinapangarap ko noon pa man. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin hanggang sa magkalapit kami. Naaamoy ko ang kanyang hininga at ang amoy ng kanyang buhok. Iza, pabulong kong paalala, wala akong lakas para lumayo sa kanya, Reya wala dito, malayo siya at mamaya, bumulong siya pabalik habang inilalagay ang parehong mga kamay sa aking mga balikat.
Gusto ko na namang maramdaman na mahalaga ako. Gusto ko na namang maramdaman na may lalaking nagpahalaga pa rin sa akin. Nawala ang lahat ng pagdududa sa aking isipan. Ang awa, ang galit kay Rey, at ang matinding uhaw na matagal kong sinikil bilang isang binatang nag-iisa sa buhay ay tuluyang kumawala sa aking dibdib. Doon sa beranda sa likod ng bahay, natatakpan ng malalaking puno at malayo sa paningin ng sinuman.
Nagdikit ang aming mga labi. Walang pumipigil sa amin. Bawat halik ay puno ng matagal na inimbak na emosyon. Ang kanya ay nagmula sa sakit at paghihiganti. Habang ang akin ay nagmula sa pananabik sa isang babae na nakita ko lamang sa aking mga pangarap. At pagkatapos ay may nangyari sa aming dalawa. Walang nag-isip sa amin kung ano ang tama o mali.
Tuluyan naming tinawid ang linyang nag-uugnay sa amin bilang magkaibigan. Ipinaramdam ko sa kanya ang lahat ng pagpapahalaga na matagal niyang hindi naramdaman habang ibinigay niya sa akin ang lahat ng init at emosyon na matagal niyang kinimkim nang matapos iyon. Anong mangyayari sa atin ngayon, Carlo? tanong niya sa isang bulong. Halo-halo ang kanyang boses ng ginhawa, pero may kaunti ring takot.
Tinitigan ko siya at hinawakan ang kanyang mukha. Hindi ko alam. Pero ang sigurado ako, ayokong makita kang masaktan ulit at wala akong pagsisihan sa nangyari sa amin ngayon. Ngumiti siya nang kaunti. Salamat, Carlo. Ngayon lang ulit ako nakaramdam na buhay ako at may halaga bilang isang babae. Mabilis kaming nag-ayos bago mag-alas-kuwatro ng hapon. Bumalik siya sa ikalawang palatasan para magpahinga habang lumabas ako sa bakuran para magpanggap na inaalagaan ang aking mga halaman.
Alas-singko ng hapon nang huminto ang sasakyan ni Rey sa tapat ng gate. Bumaba siya na may dalang plastic bag mula sa bayan at nakangiting pumasok sa bakuran. Pare, medyo natagalan ako sa bayan dahil sa trapiko sa highway at medyo matagal din nakuha ang piyesa sa auto shop. Masayang sabi ni Rey habang lumalapit sa akin. Tumingin ako sa kanya.
Biglang pumasok ang matinding kaba at konsensya sa aking puso. Nalingon ako sa aking kaibigan. Ang taong niloko ko ilang oras lamang ang nakalipas. Pero nang maalala ko ang ginawa niya kay Iza, ang pambababae niya at ang kawalan ng respeto sa kanyang asawa, ang konsensya ko ay mabilis na lumamig. Nakuha mo ba nang maayos ang piyesa, pare? Tanong ko nang malamig habang pinupunasan ang aking mga kamay.
Oo pare, maayos naman ang lahat. Nasaan si Iza? tanong niya habang tumitingin sa loob ng bahay. Nasa taas siya nagpapahinga. Sabi niya medyo sumakit ang ulo niya ngayong hapon. Sagot ko nang walang halong kaba. Ganun ba? Sige pare, aakyat muna ako sa taas at magdadala ng pagkain. Sabi ni Rey bago mabilis na pumasok sa bahay. Naiwan ako sa labas.
Huminga ako nang malalim. Doon ko napagtanto na hindi na ako ang tahimik na Carlo na nakilala nila noon. May nagbago sa aking buhay at wala akong balak bumalik sa kung ano ito dati. Mas mabilis na lumipas ang mga araw sa natitirang bahagi ng kanilang bakasyon. Nang kami ay magkaharap ni Rey, umasta kami ni Iza na parang walang nangyari.
Nag-uusap at nagkukuwentuhan kami ni Rey tungkol sa buhay at sa aming nakaraan. Pero kapag may pagkakataon na umalis si Rey o pumunta sa bayan, bumili ng inumin o matulog nang maaga, nagkikita kami ni Iza. Sa bawat pagkakataon na magkasama kami, mas lumalim ang aming relasyon. Hindi lamang ito basta-basta. Naramdaman ko ang tunay na pagmamahal at pagaaruga sa kanya at ganoon din ang naramdaman niya para sa akin. Nang dumating ang huling araw ng kanyang bakasyon, abala sila sa pag-impake ng kanilang mga gamit sa sasakyan.
Maaga pa noon at malamig ang hangin sa probinsya. Abala si Rey sa pag-ayos ng mga bagahe sa compartment ng kanilang sasakyan. Naiwan kami ni Iza sa may pintuan ng beranda habang nagpapatay-malisya na nagpaalam nang normal. Salamat ulit sa patuloy na pagtanggap sa amin dito, pare. Napakaganda ng bakasyon namin dito. Sabi ni Rey na may ngiti habang lumalapit sa akin para makipagkamay at yakapin ako ulit. Walang anuman, pare.
Malugod kayong tinatanggap dito kahit kailan. Sagot ko habang nakikipagkamay. Pagkatapos ay lumingon ako para harapin si Iza. Tumingin siya sa akin at sa ilalim ng kanyang mga mata. Alam ko na marami siyang gustong sabihin na hindi kayang marinig ni Rey. Mag-ingat kayo sa pagbiyahe pabalik sa Maynila, Mare. Sabi ko nang pormal habang inaabot ang aking kamay. Inabot niya ang aking kamay.
Sa maikling pagdikit ng aming mga palad, naramdaman ko ang mabilis na pagpiga ng kanyang mga daliri sa akin. Isang nakakagulat at lihim na mensahe ng aming relasyon. Salamat sa lahat, Carlo. Hindi ko malilimutan ang mga araw ko dito sa probinsya mo. Sabi niya sa isang bulong pero malinaw. Habang nakatitig sa aking mga labi. Sumakay sila sa kotse. Mula sa bintana ng sasakyan, kumaway si Rey habang unti-unting umusad ang sasakyan palabas ng gate.
Tinitigan lang ako ni Iza mula sa pampasaherong upuan hanggang sa tuluyang umalis at mawala ang sasakyan sa kalsada. Nang mawala ang sasakyan sa aking paningin, matagal akong tumayo sa tapat ng gate. Tahimik na muli ang buong palagid. Humihugong nang mahina ang hangin mula sa bukid.
Bumalik ako sa loob ng malaking bahay. Napakatahimik ulit ng kusina. Pero sa pagkakataong ito, hindi ko naramdaman ang pag-iisa. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa mesa. Makalipas ang ilang sandali, may dumating na text message mula sa hindi rehistradong numero. Iyon ang numerong ibinigay sa akin ni Iza bago sila umalis. Mag-ingat ka palagi diyan, Carlo. Babalikan kita diyan. Pag-uusapan namin ni Rey ang paghihiwalay namin.
Maghihintay ka ba sa akin? Ngumiti ako habang tinatype ang aking sagot. Maghihintay ako sa iyo, Iza. Hindi ako aalis dito kailanman. Inilagay ko ang cellphone sa aking bulsa at tiningnan ang malawak na bakuran. Alam ko na marami pang pagsubok at problema ang darating pero handa akong harapin kung ano man ang mangyari. Ang dati kong tahimik na buhay sa probinsya ay nagkaroon ng bagong layunin at simula lamang ito ng aming tunay na kwento.
Sa ngayon, Miss K, dalawang buwan na ang lumipas mula nang matapos ang kanilang bakasyon dito sa aming probinsya. Nang bumalik sila sa Maynila, kinausap niya si Rey at sinabi ang lahat ng sumakit tungkol sa pambababae nito at sa katotohanang wala na silang dahilan para magsama pa. Pormal at tahimik silang naghihiwalay ng dalawa.
Lumipat si Iza sa sarili niyang apartment at muling naghanap ng trabaho para tumayo sa sarili niyang mga paa. Sa ngayon, Miss K, alam ni Rey kung ano ang nangyari sa amin ni Iza noong nagbabakasyon sila rito sa bahay ko. Para sa kanya, naghihiwalay lang sila dahil sa sarili nilang mga problema. Hanggang ngayon, Miss K, hindi pa rin kami nagkikita nang personal ni Iza. Pareho kaming napagkasunduan na huwag muna sa ngayon.
Gusto naming pareho na pakalmahin muna ang lahat. Ang kanyang pamilya, ang kanilang mga kakilala at ang buong sitwasyon. Ayaw naming magdagdag ng ingay habang mainit pa ang kanilang hiwalayan. Sa ngayon, nag-uusap at nag-a-video call lang kami araw-araw. Gabi-gabi, pagkatapos ng aking trabaho sa bukid at sa kanyang trabaho, nag-uusap kami sa cellphone tungkol sa kung ano-ano. At sa totoo lang, sanay na kami sa set-up na iyon ngayon.
Nakakatulong din ito para mas makilala namin ang isa’t isa nang walang pagmamadali. Respeto sa tamang panahon. Walang nagmamadali, walang nagpopost sa social media at walang nakakaalam tungkol sa aming relasyon. Sapat na sa amin na pareho naming alam kung ano ang tunay naming nararamdaman habang unti-unti naming inaayos ang aming mga buhay para sa hinaharap. Hanggang dito na lamang ang kwento ko, Miss K.
Maraming salamat sa pagpapalabas dito sa iyong channel. Nagmamahal, Carlo