GRABE SYA ibang klase kahit matanda na
Grabe sya ibang klase kahit matanda na
Sabihin pa nila na ang isang ina ay kayang gawin ang lahat para sa kanyang mga anak. Kahit pa ang sarili nitong dangal ang nakasalalay. Ito ang kuwento na ibabahagi namin sa inyong lahat ngayon. Ito ang kuwento ni Ma’am Laya, isang ina at asawang napilitang mag-akit ng isang matandang lalaki na kasing-edad ng kanyang ama. Magandang araw, Miss Love.
Magandang araw, Miss Love at sa lahat ng mga tagapakinig ng iyong channel. Itago mo lang ako sa pangalang Laica. 29 taong gulang, isang maybahay at ina. Siyam na taon na kaming kasal ng aking asawa. Siya ay 35 taong gulang. Isang tsuper ng traysikel na masipag at responsable. Ngunit habang tumatagal, ang alak ay mas naging mahalaga pa sa kanya kaysa sa sarili niyang pamilya.
Umuuwi siyang lasing halos gabi-gabi at kadalasan ay ako ang nag-iisip ng paraan para pagkasyahin ang aming mga pang-araw-araw na pangangailangan. Sa kabilang banda, Miss Love, may isang taong unti-unting napalapit sa aking puso. Si Mang Beto, siya ay 66 taong gulang. Isang biyudo na matagal nang mag-isang namumuhay.
Hindi ko akalain, Miss Love, na mapapalapit ako sa kanya hanggang sa nagkaroon kami ng relasyon at naibigay ko nang lubusan ang aking sarili sa kanya. Naging mahalaga siya sa akin. Kahit sa paningin ng iba, siya ay lolo na, mas matanda pa sa aking ama. May sarili siyang tindahan at shop sa bayan.
Nandoon din ang kanyang bahay, sa itaas na bahagi. Sa madaling salita, marami na siyang narating sa buhay. Kaso nga lang, wala na sa kanyang kasama sa bahay dahil ang dalawang anak niya ay nasa Maynila na at may kanya-kanya nang pamilya. Sa kabila ng kanyang edad, malusog pa rin siya at may malakas na pangangatawan. Kaya pa rin niyang alagaan ang kanyang negosyo. Hindi ko alam noon na ang aking simpleng pagpasok sa kanyang trabaho ang dahan-dahang babago sa takbo ng aking buhay.
Isang umaga habang naghahanda ako ng almusal para sa mga anak, nakita ko si Nestor na nakahiga pa rin sa sala. “Nestor, wala ka bang gagawin ngayon?” tanong ko. “Sumasakit ang ulo ko,” sagot niya habang nakapikit pa rin. Pero hindi ka umuwi kahapon. Wala na tayong pambili ng bigas ngayon. Tumayo siya at nagmura.
Alam mong hindi pa ako nagdedilat ng mga mata, binibigyan mo na ako ng problema. Sinasabi ko lang ang totoo. Bahala ka. Ikaw na ang bahalang dumiskarte. Hindi na ako nakipagtalo. Sanay na ako. Kapag ganyan siya, wala kaming mararating sa usapan. Kinagabihan, dumaan si Aling Susing. Ang aming kapitbahay na matagal nang kaibigan ng aking ina.
Naghahanap si Mang Beto ng magbabantay sa tindahan. Talaga? Oo. Kaso medyo may edad na. Baka masungit ang ugali. Ay, naku. Kahit masungit pa siya buong araw, okay lang. Alam mo naman ang sitwasyon ko, Aling Susing? Kailangan na kailangan ko ng pera kaya kailangan ko ng trabaho. Sige. Sinabi ko na sa kanya na papasukin ka. Subukan mo bukas.
Pero mabuti na rin ‘yon. Alam mo naman, tumatanda na ang mga tao. Kaya kung sakaling mainis ka, pabayaan mo na lang. Kinabukasan, Miss Love, maaga akong pumunta sa tindahan. Nakaupo si Mang Beto sa kahera at nagbabasa ng pahayagan nang lumingon siya sa akin. “Ikaw si La,” tanong niya nang may ngiti. Oo, ako nga. Ako si Bert.
Halika at umupo ka muna. Nabanggit ka sa akin ni Susing. Madali siyang kausapin. Hindi siya tulad ng ibang may-ari ng negosyo na masyadong seryoso. Hindi. Sinabi rin sa akin ni Susing na tatlo ang anak mo. Ay, oo. Alam mo, ayaw ko sa mga inang sumusuko. Ngumiti ako. Tinanggap niya ako agad. Kinabukasan, nagsimula na akong magtrabaho sa kanyang tindahan.
Lumipas ang mga araw at napansin ko na napakabait talaga ni Mang Beto. Tuwing tanghali, sabay kaming kumakain sa maliit na mesa sa likod ng tindahan. Isang araw, tinapay lang ang nasa bag ko. Napansin niya iyon. ‘Yan lang ang kakanin mo? Ay, oo. Busog pa ako. Sinabi ko lang iyon kahit hindi naman totoo. Ay, hindi pwede ‘yan. Ay, okay lang ako. Hindi pwede ‘yan.
Tumayo siya at kumuha ng ulam. Nakakahiya. Tumawa lang siya. Kapag gutom ang kasama ko, nakokonsensya ako. Ngumiti ako. Baka malugi ka sa akin kung lagi mo akong nililibre. Kung ngumiti ka bilang kapalit, hindi na ako malulugi. Pinatawa niya ako. Hindi naman bastos pakinggan. Para lang itong biro ng isang masayahing matanda.
Ngunit matagal na ring panahon mula nang may isang lalaki na panguha ng ngiti sa akin nang ganoon, Miss Love. Pag-uwi ko ng gabing iyon,abutan ko na naman ang aking asawa na lasing. “Saan ka galing?” tanong niya. Malamang sa trabaho, di ba? Anong oras na? Baka pinaghihintay ka ng amo mo. Hoy Nestor, trabaho lang ‘yon. Huwag mo akong gawing tanga.
Alam ko ang galaw ng mga babae. Huwag mo akong itulad diyan, ha? At kung sakaling ginawa ko man ang sinasabi mo, para sa mga anak ko ito. Hindi para sa sarili ko. Hindi na siya sumagot. Hindi na rin ako sumagot. Pagod na rin akong makipagtalo. Kinabukasan, tahimik kong inaayos ang mga paninda nang mapansin ako ni Mang Beto. Malalim ang iniisip mo ah.
Ay, wala naman. Huwag mo akong bolahin. Matanda na ako. Alam ko kapag may bumabagabag sa iyo. Ngumiti ako. Napansin mo pala? Syempre. Alam mo, huwag kang sumimangot. Kasi mas maganda ka kapag nakangiti. Tiningnan ko siya. Alam mo, matanda ka na pero bolero ka pa rin. Ngumiti siya. Aba, sa edad ko, sayang ang oras sa pagsisinungaling, kaya hindi na kita bobolahin.
Tumawa ako at umiling. Ewan ko ba, Miss Love. Pero buong araw kong dinala ang simpleng pahayag na iyon. Dahil sa loob ng maraming taon, ngayon lang ulit may nagsabi sa akin na maganda pa rin ako sa kabila ng aking anyo. Sa kabila ng pagiging ina ko. Mabilis na lumipas ang mga araw at buwan. Hindi ko namalayan na halos kalahating taon na akong nagtatrabaho kay Mang Beto.
Madali ang trabaho ko dahil bukod sa mabait na amo, para na rin kaming magkaibigan. Madalas kaming sabay kumakain ng tanghali at kung minsan kapag walang customer, nagkukuwentuhan lang kami tungkol sa buhay. Ngunit hindi ko kailanman ikinuwento sa kanya ang lahat ng problema ko kay Nestor. Hanggang sa isang gabi, pag-uwi ko, nadatnan ko na naman ang aking asawa na umiinom sa harap ng bahay.
May mga bote ng alak sa mesa at nag-aaberya pa sila. Hirap na hirap na akong maghanap ng paraan para pambayad sa kuryente. Tapos ganitoabutan ko. Nagtitiis kami nang halos isang linggo kung saan kukuha ng pambili ng bigas. Pagkatapos niyang uminom, kinausap ko siya. “Nestor, saan ka kumuha ng pera pambili ng alak?” Bakit ka nagtatanong, pera ko ‘to? Pera mo? Ilang araw ka nang walang kita rito.
Sabi mo wala kang pera. Bakit? Minsan nagpapakalibog lang. Minsan halos gabi-gabi kang umiinom. Bigla siyang tumayo. Pagod na ako sa bunganga mo. Pagod ka? Ako halos magpakamatay sa trabaho rito. Ako ang bumibili ng pangangailangan ng mga anak natin. Akala mo kung sino ka na may trabaho ka na. Nagmamayabang ka na.
Kasi makapal ang mukha mo. Wala nang makain ang mga anak mo. Nakakapag-lasing ka pa at nakakapaglakwatsa. Nakita ko ang galit sa kanyang mukha. At bago pa ako makaiwas, dumapo ang palad niya sa aking pisngi. Sa lakas ng pwersa, Miss Love, natumba ako at tumama ang mukha ko sa sulok ng mesa. Hinawakan ko ang aking mukha.
Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko akalain na magagawa niya iyon. Hindi ako nag-atubili. Sobrang galit ko, sinagot ko siya. Makapal ang mukha mo, Stor. Pigilan mo ako, Laya. Baka hindi lang ‘to ang abutin mo. Matagal ko nang tinitiis ang ugali mo. Nagulat siya nang makita akong biglang umiiyak.
Ikaw ang walang silbi. Ikaw ang dapat saktan. Dahil sa katahimikan ng gabi at ingay ng aming away, nagising ang aming bunso at umiiyak. Doon lang natauhan si Nestor. Hindi siya nagsalita. Lumayas siya ng bahay at iniwan akong umiiyak. Kinabukasan, hindi ako pumasok sa trabaho. Namamaga ang pisngi ko at wala akong ganang kumain.
Ngunit pagsapit ng tanghali, napilitan din akong pumasok. Wala kaming kakainin kung hindi ako magtatrabaho. Pagdating ko sa tindahan, agad akong nakita ni Mang Beto. Laya, pasensya ka na. Hindi ako pumasok ngayong umaga. May problema lang. Agad niyang napansin ang pisngi ko. Ayos ka lang ba? Ah, oo.
Medio sumama lang ang pakiramdam ko. Sinuri niya akong mabuti. Pagkatapos ay hindi na siya nagsalita. Ngunit kitang-kita ko ang pag-alala sa kanyang mukha. Bandang alas-singko ng hapon, kakaunti na lamang ang customer. Tahimik kong inaayos ang mga paninda nang maramdaman kong may lumapit. Paglingong ko, may hawak siyang bote at yelo.
Ngumiti ako. Ano ‘yan? Para diyan sa gilid ng labi mo. Napayuko na lang ako. Ah, wala ‘to. Iba ka talaga. Narinig ko ang boses niyang naging seryoso. Huwag mo akong bolahin. Ewan ko ba, pero parang gusto kong umiyak sa sandaling iyon. Anong nangyari sa iyo? Umiling ako. Nagkabunggo lang ako, Mang Beto. Hindi siya sumagad sa pagtanong ngunit marahan niyang inilapat ang yelo sa gilid ng labi ko. Ipinikit ko ang aking mga mata.
Masakit ba? Medyo. Alam mo, hindi mo dapat hinahayaan na sinasaktan ka niya. Hindi ko namalayan na biglang tumulo ang luha ko nang sabihin niya iyon. Dahil sa kauna-unahang pagkakataon, may nakakita sa sakit na matagal ko nang pinipigilang itago. Hindi ko mapigilang umiyak, Miss Love, ngunit hindi siya nagsalita. Hinayaan niya lang akong ilabas ang lahat hanggang sa kusa niyang hinawakan ang aking kamay.
Nandito lang ako. Ewan ko ba. Ngunit doon ko naramdaman na hindi ako nag-iisa. Hindi namin namalayan na gabi na pala. Isasara ko na. Sabi ko. Ngumiti siya. Mabigat ‘yan. Mahihirapan ka. Tutulungan na kita. Pagpasok sa tindahan, nauuna muna siyang umupo. Naupo ako sa tabi niya at tiningnan ang kanyang mukha.
Sa totoo lang, Miss Love, mukha siyang matanda dahil matanda na nga siya. Nang gabing iyon, hindi ko namalayan na nakasandal na ako sa kanyang balikat. Hindi siya gumalaw. Pagkatapos ay marahan niyang hinaplos ang aking buhok. Huwag mong kimkimin lahat sa sarili mo, Laya. Mas mabuting ilabas mo ang hinanakit mo. Tiningnan ko siya at sa mga mata niya, nakita ko rin ang kalungkutan. Matagal na rin siyang mag-isa sa buhay.
Doon ay hindi ko na napigilang yakapin siya. Nagulat siya pero niyakap niya rin ako. Walang nagsalita sa amin. Dalawang tao lamang kami na matagal nang naghanap ng taong makikinig at mag-aalaga. At bago kami tuluyang umuwi, marahan niyang hinagikan ang aking noo. Mag-ingat ka.
Kahit alam kong mali ang aking nararamdaman, Miss Love, hindi ko na ito maikaila. Habang lumilipas ang mga buwan, unti-unti akong nahulog sa matandang matagal nang nag-iisa sa buhay. Pagkatapos ng gabing iyon sa tindahan, hindi na kailanman naging pareho ang aming pagkakaibigan. Hindi na siya basta amo at hindi na rin ako basta empleyado.
Unti-unti kaming naging espesyal sa isa’t isa. Bagamat hindi ko ito inaamin noon, alam kong nahuhulog na ako sa kanya. Si Mang Beto ay hindi kailanman naging mapilit. Hindi rin siya bastos, ngunit naramdaman ko ang kanyang malasakit at pag-alaga. Kapag hindi ako nakakapag-almusal, siya pa ang naghahanda ng pagkain ko. Kapag napapansin niyang pagod na ako, pinapahinga niya muna ako.
Minsan natawa pa siya kapag nakikita akong naiinis sa mga supplier. Sungit mo talaga kapag nagagalit ka, biro niya. Pero mas maganda ka kapag galit. Umiling na lang ako kapag binibiro niya ako nang ganoon. Samantala, si Nestor naman ay mas lalong nalulong sa alak. Minsan hindi na umuuwi buong gabi.
Kapag may pera, sa alak lang nauubos. Kapag wala, natutulog lang sa bahay o kaya ay naglalakad-lakad kasama ang mga kaibigan. Isang gabi, malapit na akong umuwi dahil isinara na ang tindahan. Umulan buong araw at hanggang gabi ay hindi pa tumitigil ang ulan. “Huwag ka nang maglakad. Ihahatid na kita. Maghintay ka,” sabi niya. “Pero nakakahiya sa iyo.” “Lagi kang nahihiya parang hindi tayo magkaibigan.” Ngumiti ako sa sinabi niya.
Magkaibigan lang ba? Tiningnan niya ako at ngumiti rin. Alam mo, kung gusto mo higit pa sa magkaibigan, di ba? Hindi ko napigilang matawa. Pagdating sa bahay, tulog na ang mga anak. Malakas pa rin ang ulan. “Pasok ka muna. Hintayin nating tumigil ang ulan bago ka umalis,” sabi ko. Nagtimpla ako ng kape para sa aming dalawa. Naupo kami sa maliit na mesa at nag-usap nang saglit.
Alam mo, Alay, sabi niya. Akala ko mag-isang mamamatay ako na naghihintay lang matapos ang mainip na mga araw. Pero mula nang dumating ka, parang lumakas ulit ang loob ko dahil sa iyo. Ngumiti ako. Binobola mo naman ako. Pero alam mo, akala ko iiyak na ako magpakailanman. Tumahimik siya. Lahat ay may karapatang maging masaya kahit may pamilya na.
Hindi agad siya sumagot sa sinabi ko hanggang sa marahan niyang hinawakan ang aking kamay. Syempre. Kahit may asawa ka, pwede ka pa ring maging masaya. Hindi ko hinihiling na hiwalayan mo ang asawa mo, pero gusto ko lang malaman mo na mahalaga ka. Hindi ka lang basta babae. Dapat kang alagaan bilang isang babae.
Hindi ko namalayan na may mga luhang bumabagsak sa aking mga mata. Nang tumigil na ang ulan, tumayo na siya. Sige, uuwi na ako at gabi na. Ngunit bago siya umalis, Miss Love, ewan ko ba kung bakit ko ginawa, niyakap ko siya at hinila niya ako pabalik. Matagal kaming hindi nagsalita.
Pareho kaming naghahanap ng pagmamahal at pag-alaga. Nang gabing iyon, mas naging malapit kami sa isa’t isa. Mas matagal ang naging yakap namin at naramdaman namin ang kakaibang init. Init na matagal na naming hindi naramdaman sa aming mga sarili. Walang binigkas na salita, ngunit alam namin sa aming mga sarili na nagbago na ang lahat. Ewan ko ba kung bakit ko ginawa iyon, Miss Love.
Ang tanging naaalala ko, nakaramdam ako ng kakaibang uhaw. Uhaw na alam kong tanging ang matandang lalaki lamang ang makakapawi. Oo, Miss Love. Ako ang unang humalik sa kanyang mga labi. Nagulat siya sa una ngunit kalaunan ay tumugon din. Hanggang sa may nangyari sa aming dalawa. Isang pangyayari na hinding-hindi ko malilimutan.
Halos isang oras ang lumipas nang marinig namin ang tunog ng traysikel sa labas. Nagulat kami. Tumayo agad si Mang Beto. Sige, aalis na ako. Si Nestor ay kakarating lang at halatang lasing na naman. Mabuti na lang at lumabas si Mang Beto sa likod ng bahay kaya hindi sila nagpang-abot. Pagpasok ni Nestor, dumiretso siyang humiga sa kwarto.
May pagkain ba? tanong niya. Wala. Kumain na ang mga anak. Bukain na lang bukas, sagot ko. At nakatulog agad siya. Habang lumilipas ang mga araw, naging mas madali ang buhay namin ng aking mga anak. Hindi ko hiningi, ngunit madalas akong bigyan ni Mang Beto ng groceries. Madami pa kasing stocks si Mang Beto.
Nakakahiya naman. Sige na. Minsan bigas, minsan gatas para sa mga bata. Minsan biskwit, at sa unang pagkakataon ay nakita ko ang mga anak ko na napakasaya tuwing ibinibigay ko ang mga iyon. “Corned beef na naman ang ulam natin,” masayang sabi ng bunso ko. Ngumiti lang ako, ngunit habang gumagaan ang buhay ko, unti-unting bumibigat ang aking konsensya dahil sa bawat ngiti na ibinibigay ko kay Mang Beto.
Araw-araw may namamagitan sa aming dalawa. Alam kong may katotohanan pa rin na may asawa ako. At habang lumalakas ang nararamdaman namin sa isa’t isa, hindi ko alam kung hanggang kailan namin maitatago ang sikretong ito. Lumipas ang mga araw at buwan at nagpatuloy ang ganitong buhay ko. Sa araw ay nagtatrabaho ako sa tindahan ni Mang Beto.
At sa mga sandaling kaming dalawa lang, hindi ko maikaila na kami ay nasa isang relasyon. Kahit hindi halata sa labas, naramdaman ko na natagpuan namin sa isa’t isa ang pagmamahal at pag-alaga na matagal naming hinahanap. Naging mas madali ang buhay namin mag-asawa. Hindi na kami nagugutom. Hindi na ako nag-aalala kung saan kukuha ng gatas o pagkain para sa mga bata.
Hindi ako humihingi, ngunit nagpapadala si Mang Beto ng groceries halos linggu-linggo. Minsan bigas, minsan mga pangangailangan ng mga bata sa eskwela. Ngunit habang umuunlad ang aming pamumuhay, hindi ko namalayan na unti-unti na kaming napapansin ng ibang tao. May mga kapitbahay na nakakita sa amin na sabay kumakain. May nakakita rin sa kanya minsan na inihatid ako at yakap ko siya.
At gaya ng inaasahan, mabilis na kumalat ang tsismis hanggang sa umabot kay Nestor. Isang gabi, tahimik kaming nakaupo ni Nestor sa sala. Pag-uwi ko, bigla siyang nagsalita. “Gusto ko lang magtanong,” sabi niya. Nagkibit-balikat ako. “Ano ‘yun?” tanong ko. Totoo ba ang tsismis? Anong tsismis? Totoo bang kayo ni Mang Beto? Ang dating amo mo?
Ah, totoo ba ‘yon? Hindi ako agad nakasagot. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag. Manahimik ka na lang. Para siyang naghihintay na may sabihin ako. Pagkaraan ng ilang sandali, huminga ako nang malalim at tinitigan siya. Totoo. Sabi ko, mahirap ang buhay. Ako ang nagpapagal. Alam mo namang wala na akong pakialam sa sarili ko.
Gusto ko lang maging masaya ang mga anak ko. Naibibigay ko ang mga pangangailangan nila na kailanman ay hindi natin naibigay bilang mga magulang. Naintindihan mo ba ako, Stor, o hindi? Ang mga dinala kong groceries sa bahay mula sa matandang iyon, ang gatas na iniinom ng mga bata, ang mga biskwit na kinakain nila, galing sa matandang iyon.
Alam mo ba, Nor, kung anong problema ang kinakaharap ko sa bahay na ito? Pambayad lang ng kuryente. ‘Yun lang. Alam mo ba na mula nang maging karelasyon ko siya, naging maganda ang buhay ko. Hindi ako istress. Wala akong problema. May karesbak ako. Hindi ka tulad mo, minsan hindi na ako masaya sa iyo.
Malayong-malayo. Bakit ka asawa sa papel pero nagpakasal ka ba para maging ama sa mga anak mo? Hindi, diba? Kaya hindi mo ako masisisi sa ginawa ko. Akala ko, Miss Love, sisigaw siya. Akala ko magwawala siya. Akala ko sasaktan niya ako. Ngunit tumahimik siya ng ilang segundo. Wala siyang sinabi. Hanggang sa bumuntong-hininga siya.
Kung makikipaghiwalay ka sa kanya, babalik ba tayo sa dati? Tinitigan ko siya. Wala nang makain ang mga anak natin kung gagawin ko ‘yun. Babalik tayo sa dati kung magbabago ka. Hindi siya tumingin sa akin. Hindi na siya nagsalita pagkatapos noon. At hindi na rin ako nagsalita.
Sa unang pagkakataon, Miss Love, nakita ko na parang nawalan siya ng lakas para magalit. Hindi niya ako sinaktan. Humiga lang siya nang tahimik sa sahig ng sala at parang malalim ang iniisip. At hindi ako natulog buong gabi. Lumipas ang mga araw, ngunit may napansin akong kakaiba kay Nestor.
Alas-singko pa lang ng umaga ay gising na siya. Maaga na rin siyang natutulog at pag-uwi ay hindi na siya lasing. Minsan may dala pa siyang pagkain para sa mga bata. “Ma, may dalang pasalubong si Papa,” masayang sabi ng aming bunso habang may dalang laruan.
Hindi ko alam ang nangyari, Miss Love. Hindi ko alam kung bakit siya biglang nagbago. Minsan nahuli ko siyang tahimik na pinapanood ang mga anak naming natutulog. At minsan narinig ko siyang sinasabi sa sarili na napabayaan niya kami nang husto. Ngunit hindi niya alam na narinig ko iyon. Hindi na siya nagtanong o nag-ungkat tungkol kay Mang Beto.
Para bang tinanggap na lang niya ang lahat. Samantala, nagpatuloy pa rin ang relasyon namin ng matanda. Tuwing magkasama kami sa tindahan, ganoon pa rin siya kabait. Ganoon pa rin ang pag-aalaga niya sa akin. “Pagod ka ba?” tanong niya minsan. Ngunit umiling lang ako. Hindi ako pagod kundi takot ako na baka dumating ang araw na may masaktan.
Tumingin siya sa akin nang tahimik. Alam mo, matanda na ako. Kaunting panahon na lang ang natitira ko sa mundong ito. Hindi ko alam kung gaano pa ako katagal mabubuhay. Ngunit habang nandito pa ako, gusto kong maramdaman mo na mahal kita. Ngumiti ako ngunit hindi nawala ang bigat sa aking puso dahil habang nakikita ko siyang unti-unting nagiging ama sa aming mga anak, hindi ko rin maikaila na unti-unti ko na ring minamahal si Mang Beto.
Hanggang ngayon, Miss Love, hindi ko alam kung ano ang tamang gawin. Dapat ko bang bigyan ng pagkakataon ang asawa ko na nagsisimula nang magbago o dapat ko bang ipagpatuloy ang pagmamahal na natagpuan ko sa isang matanda na tumulong sa akin noong mga panahong pakiramdam ko ay nag-iisa lang ako? Kaya tinatanong ko kayo, mga tagapakinig ng programang ito.
Mali ba ako dahil nahulog ang loob ko sa taong nagbigay sa akin ng pag-alaga at respeto na matagal ko nang hinahanap? Mali ba ako dahil sa kabila ng lahat ay hindi ko pa rin hiwalayan si Mang Beto? At kung kayo ang nasa sitwasyon ko, ano ang pipiliin ninyo? Ang lalaking nakasama ko sa hirap at ang ama ng aking mga anak na ngayon pa lamang nagsisimula nang magbago?
O ang lalaking dumating noong ako ay wasak na wasak at nagpapadama sa akin ngayon na mahalaga ako hindi lamang bilang isang ina kundi bilang isang babae? Hanggang dito na lamang ang aking kuwento. Nagmamahal, Laya.
Tse, pangit ka ba Dave para gawing babae ka ng godfather mo? Sayang ka naman mas maganda ka pa sa mga nakaraang girlfriend niya. Akala ko noong una magkamag-anak lang kayo. Nagulat ako na girlfriend ka pala niya. Gosh. Niloko mo ako. Hindi. Dapat ako ang nililigaw mo. Pero sinabi sa akin ni Godfather na girlfriend ka niya.
Isang magandang araw sa inyong lahat. Ako si Debina. Kasalukuyan akong 32 taong gulang. Tatlong taon na kaming kasal ng aking asawang si Alfred—hindi ito ang kanyang totoong pangalan—41 taong gulang. Wala pa kaming mga anak. Ako ang ikalawang asawa ni Alfred. Matapos siyang mabalo, ilang taon na ang nakalipas.
Noong una, walang problema sa aming dalawa. Ngunit habang tumatagal, napansin ko ang malaking pagbabago sa kanyang kilos at pag-uugali. Hanggang sa malaman ko na abala na siya sa ibang babae. At dito pumasok ang godson ng aking asawa na si Dave. 20 taong gulang at estudyante sa kolehiyo.
Si Dave ay isang mabuting bata. Sa katunayan, inaasahan ko pa siya sa mga mabibigat na gawain sa bahay kaysa sa aking asawa. Lagi kong napapansin ang kanyang mga pagnanakaw ng tingin. Hanggang sa hindi ko inaasahan kung paano pumasok ang demonyo sa aking utak. Naibigay ko ang aking sarili sa kanya dahil nalaman ko rin na may ibang babae ang aking asawa.
Ipinagpapatuloy ang aking kuwento, laging gabi umuwi ang aking asawa na si Alfred at madalas lasing. Hindi kami nag-away ngunit nakakabagot, iyon ang laging nangyayari sa amin. Hangga’t maaari, kapag umuuwi siyang lasing, ayaw ko siyang awayin. Ginawa ko ang lahat para maging maayos ang aming pagsasama.
At dahil gusto ko ring magkaanak, minsan sinasamantala ko ang kanyang kalasingan. Ang kaso, nakakatulog siya sa loob ng wala pang isang minuto. Minsan hindi na umuuwi at trabaho ang laging dahilan. Paano kami magkakaanak? Hindi na ako bumabata. Magkaedad kami. Kaya kahit gusto ko, hindi pwede dahil sa kanya.
Hindi ko alam kung ako ba o baka baliw na siya sa ibang babae kaya nawawalan na siya ng interes sa akin. Isang gabi, naabala ako ng isang tawag. Dave, parang natawag ka yata? tanong ko nang may kaba nang mapansin ang tawag ng godson ng aking asawa alas-diyes ng gabi. Madalas siyang lumiban sa eskwela simula kahapon.
Mabuti na lang at naabala ako sa mga asong tahol nang sunod-sunod. Oh, godfather. Hindi pa niya natatapos ang gusto niyang sabihin ngunit nalilituhan na ako. Anong nangyari sa godfather mo? Napansin ko ang pagbuntong-hininga niya sa kabilang linya bago sumagot. Nakahiga siya rito sa waiting shed. Amoy alak.
Malamang lasing na naman. Mabuti na lang at napadaan ako ngayon, nakaparada rin dito ang motorsiklo na sinasakyan niya. Umiling na lang ako sa inis na akala ko naman ay may nangyaring masama. Wala talagang pag-asa ang godfather mo kahit saan. Hindi pa rin niya naiuuwi ang sarili niya sa ginagawa niya.
Ang tanging lumabas sa aking bibig noon ay mura. Ang kaba at takot na naramdaman ko kanina ay nawala nang isipin na baka may masamang nangyari kay Alfred. Sumuko ka na ba, godmother? Pwede mo naman siyang palitan. Nagulat ako sa tanong ni Dave. Ngunit hindi nagtagal ang aking pagkabigla dahil parang nagbiro lamang ang binata.
Anong palitan? Sabi mo kailangan ko siyang sunduin diyan at anong oras na? Mabuti na lang at nandiyan ang godfather mo. Dagdag ko pa. Teka, alas-11 na ng gabi, dapat umuwi ka na sa inyo. Masasabi ko na si Dave ay lumapit sa amin ng aking asawa dahil bukod sa mabait, nakakatawa rin ang binata.
Hindi sa pagmamayabang, dahil wala pa akong anak, ang katawan ko ay parang dalaga pa rin. Maputi rin ako. Kaso nga lang, five-flat lang ang taas ko. Kaya madalas din akong napagkakamalang nasa edad 20s. Si Dave ay nasa edad na puno ng matinding kuryosidad sa mga bagay-bagay. Kaya ganoon na lamang ang aming ugnayan.
Wala pa akong magandang babaeng makasama habang gumagawa ng thesis ko. Ang sakit sa ulo. Tinaasan ko ng kilay ito. Paano naman nangyari ‘yun? Matanda na ang kinakausap mo. Umiling siya habang natawa ako sa kanyang reaksyon. Maganda ka naman. Mukha kang 25 taong gulang lang, sabi niya at natawa rin.
Naaalala mo ba noong unang ipinakilala ka sa amin ng godfather ko, akala ko magpinsan lang kayo? Nagtanong pa nga ako kung pwede kitang ligawan. Sinuntok ba naman ako ng malakas nang malaman na girlfriend ka niya. Lihim akong ngumuso nang alalahanin kung paano kami unang nagkakilala ni Dave sa banyo kung saan naliligo ako.
Bigla akong sumigaw nang buksan niya ang pinto. Kasalanan ko rin naman kung bakit. Kasi naging kampante ako na kami lang ni Alfred ang nasa bahay. Kaya hindi ko na inabala pang i-lock ang pinto. Napatitig lang kami sa isa’t isa habang nanlaki ang aming mga mata sa gulat. Si Debina ang girlfriend ko. O baka mas maguting kung sinabi niyang asawa ko dahil magpapakasal na kami sa Hunyo.
Tumatawa pa si Alfred nang ipakilala niya ako sa kanila. Nagawa ko pang pilitin ang sarili kong ngumiti sa harap ng nanay ni Dave. Ngunit nang magka-eye contact kami ni Dave, naramdaman ko ang matinding hiwa ng konsensya. Sino ba naman ang hindi? Hindi ko maitago ang nangyari. Kaya hanggang ngayon hindi ko malimutan ang insidenteng iyon.
Ngunit sa kabila nito, kailanman ay hindi ko nabanggit sa aking asawa na una kaming nagkakilala sa ganoong paraan. Habang malalim ang iniisip ko, naramdaman ko ang kanyang titig na para bang may gusto siyang sabihin. May gusto ka ba? Gusto mo bang magtanong tungkol sa godfather mo, Dave? tanong ko habang nakangiti.
Gusto ko lang malaman kung sino ang tinatawagan ng godfather sa daan pauwi. Hindi ako agad nakasagot dahil hindi iyon ang unang pagkakataon na narinig ko ang pangalang iyon. Hindi ko pinansin dahil minsan nagmamadali siyang sinagot ang tumatawag habang pauwi kami galing mall. Lumayo pa siya sa akin ng ilang metro kaya napamura tuloy ako.
At minsan nang naiwan niya ang cellphone niya sa kwarto, nabasa ko na ang pangalang tumatawag ay “Floor.” Hangga’t maaari, ayaw kong pabagsakin ang aking asawa, lalo na at masipag naman siya sa trabaho. Hindi rin siya nagkulang sa pagbibigay sa amin. Ilang linggo ang lumipas at paulit-ulit itong nangyari sa aming pagsasama.
Umuuwi pa rin siyang lasing na parang gustong ipasuko sa akin ang aming kasal. Dumating ako sa puntong gusto ko siyang komprontahin kung bakit ganoon ang kanyang kilos at kung sino ang babaeng laging tumatawag. Ngunit pinili ko munang maghintay ng tamang pagkakataon. Isang araw, biglang tumawag si Dave.
Pasensya na kung abala ako. Tinawagan ko si Manong Denden pero wala pa sila sa Laguna. Naisip ko kayo at wala si Alfred. Nagpasalamat ako sa kanya ng ilang ulit dahil kahit gabing-gabi na, pumunta pa rin siya nang malaman niyang natataranta ako sa sirang gripo sa kusina. Para akong basang sisiw nang dumating si Dave.
Ayos lang, godfather. Hindi ko kayo pwedeng pabayaan. Mabuti at hindi mo ako pinabayaan. Pero parang nawalan na ng interes sa akin ang godfather mo. Tinitigan niya ako ng ilang segundo na para bang pinipigilan ang sarili. May alam ka ba, Dave? Sabihin mo na para hindi na ako manghula.
Baka mamaya umiyak na naman ako sa inis sa godfather mo. Medyo sumikip ang dibdib ko sa pag-aabang. Ngunit pinili kong maging matapang at pakinggan ang sasabihin niya. Huwag kang magagalit, godfather. Pero nakita ko ang godfather ko na may kasamang babae kaninang alas-sais. Ngumiti ako nang may kabaitan.
Kaya pala hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. May kasama pala siyang iba. Nakita ko ang pagtango niya na may halong kalungkutan. Sa kabila ng masamang balita mula kay Dave, ginawa ko ang lahat para hindi ipakita ang aking emosyon sa harap niya. Nanatili akong kalmado at ngumiti kahit nanlilisik na ang mga luha sa aking mga mata.
Nagpasalamat ako ulit sa tulong niya hanggang sa mapansin ko ang mga mata niya na nakatitig sa aking mukha. Mabuti pa ay magbihis ka at basa ang damit mo. Huwag mong pabayaan ang sarili mo. Mukha ba akong lotion para ipagpalit ako ng godfather mo sa ibang babae, Dave? tanong ko nang walang pag-alinlangan habang nakatitig sa kanyang mga mata.
Binigay ko sa kanya ang lahat. Pinili ko siyang samahan dito sa Maynila pagkatapos naming ikasal. Alam na alam niya kung saan nanggagaling ang mga tanong ko kaya hindi siya nakasagot. Huwag mo nang sisihin ang sarili mo. Babaero talaga ‘yan, simula pa lang. Akala namin nagbago siya nung ikasal kayo.
Hindi ko mapigilang sumang-ayon sa sinabi niya. Tama siya. Noong nililigaw pa lang ako ni Alfred, sinabi na ng mga kasama ko sa opisina ang pagiging malapit niya sa mga babae. Hindi lang ako naniniwala noon dahil iba ang ipinakita niya sa akin. Hindi nakapagtataka na mas maganda ka kumpara sa asawa ng godfather mo.
Nag-aayos ka lang ng make-up, pero pagkatapos ay ang ganda mo pa rin, godmother. Maniwala ka. Biro lang para gumaan ang usapan namin. Naramdaman ko ang pilyo sa kanyang boses na parang gustong pawiin ang aking kalungkutan at sama ng loob. Ngayon ako naman ang binibiro hanggang sa napansin ko ang nagniningas niyang mga mata.
Ewan ko ba kung anong pumasok sa ulo ko noon at nagpaka-tanga ako. Lumapit ako kay Dave at parang naging estatwa siya nang hawakan ko ang kanyang kamay. Isang tanong, isang sagot, Dave. Sabihin mo at hindi ako mag-aalinlangang ibigay sa iyo ang gusto mo. Sabihin nating ginagawa ko ito ngayon.
Ngunit nagpatuloy ako sa pag-akit kay Dave hanggang sa pumayag siya sa gusto kong mangyari. Alam mong gusto kita noon pa man. Pero kung naghihiganti ka lang sa godfather ko… Agad kong tinakpan ang kanyang bibig gamit ang aking daliri. Hindi mo ba ako pasayahin, Dave? Pareho lang naman di ba? Niloloko ka ng godfather mo. Dapat ba akong maging mabait sa kanya ngayon?
Sabik akong naghintay ng sagot mula sa kanya. Ngunit sa halip na salita ang matanggap ko kay Dave, diniin niya ang halik sa aking labi nang walang sinasabing anuman. Isang kasalanan na hindi ko na napigilan. Ang alam ko lang, ginamit ni Dave ang pagkakataon na ibinigay ko.
Tatlong buwan matapos ang nangyari, tuluyan na kaming naghiwalay ng aking asawa. Hindi na kami magkasundo sa kahit anong bagay. At dahil madalas siyang hindi umuwi, nagpasya akong komprontahin siya at doon niya inamin na may iba na siyang kinakasama. Sabi niya hindi niya alam ang tunay niyang nararamdaman.
Hiningi ko na mamili siya sa amin ng girlfriend niya, pero sabi niya hahanapin muna niya ang sarili niya. Ngunit ang totoo, pinili niyang sumama sa babae niya. Samantala, tinanggap ko na lamang ang masakit na katotohanan na kailangan ko siyang palayain para sa kapayapaan at kagandahan ng aking buhay.
Nagpasya akong bumalik sa probinsya at buoin muli ang aking sarili doon. Hindi na ako nagpakita sa godson ng aking asawa dahil sa hiya na aking nadama. Hindi ko akalain na magagawa ko iyon. Alam kong ginawa ko lang iyon dahil sa inis kay Alfred. Nangyari na ang nangyari at hindi ko maikaila na may bahagi sa akin na nag-enjoy.
Para akong bumalik sa pagiging dalaga at ayos lang dahil nakatatak sa akin ang kakaibang karanasang iyon kasama niya. Sa ngayon ay may plano akong magtrabaho sa Thailand. Tumawag sa akin si Alfred kanina at humingi ng tawad sa kanyang biglang desisyon. Sabi niya hindi niya akalaing aalis ako sa bahay niya.
Ngunit desisyon ko nang lumayo. Nalaman ko rin na may asawa pala ang pinili niyang babae kaya baka bumabalik siya sa akin ngayon dahil pareho silang may problema. Hanggang dito na lamang ang aking kuwento ng pag-ibig at sakripisyo.
Disclaimer: This story is fictional and created for entertainment purposes only.
Any names, characters, places, or events are fictitious or used fictitiously.
No real person or organization is intended to be portrayed.
![NAG-ABROAD PARA YUMAMAN,PERO 21 DAYS PA LAMANG SA CANADA,UMUWI NANG BANGKAY[ Tagalog Crime Story ]](https://family2.mperlabeautycenter.com/wp-content/uploads/2026/09/4.jpg)
