HABANG LASING SI MISTER, PUMUPUNTA SI TITO SA BAHAY NILA
HABANG LASING SI MISTER, PUMUPUNTA SI TITO SA BAHAY NILA
Maari bang tawaging isang krimen ang ginawa mo kung ito ay sinasadya? Mahirap sabihin, ngunit kung kailangan kong pumili muli, mas pipiliin ko pang maging asawa ang tiyuhin ng aking asawa. Mahal na Miss Love, ako si Lovy, 34 taong gulang. Pagkatapos ng lahat, ang aking pangarap sa buhay ay simple lang: Isang tahimik na pamilya, may maaasahang asawa, at mga mababait na anak. Ngunit sa paglipas ng panahon, ang mga pangarap na iyon ay unti-unting nadurog.
Si Jaime, ang aking asawa, ay kabaligtaran ng aking inaasahan. Noong una ay maayos naman siya, masipag at maalalahanin, marunong makinig, ngunit habang tumatagal ay lumulubog siya sa bisita. Sa ikalawang taon ng aming kasamaan, doon ko na siya tuluyang nakitang nag-iinom dito, nag-iinom doon hanggang sa umuwi na lamang siyang lasing gabi-gabi. Kapag siya ay lasing, nag-ibiba ang kanyang ugali. “Wala kang kwenta!” sigaw niya minsan habang binabato ang mga plato sa sahig.
Tahimik lamang akong nanatili habang niyayakap ang aming dalawang anak. Natuto na akong lunukin ang lahat—ang galit, sakit, at hiya—para sa mga bata, para sa pamilyang mayroon kami. Ganoon ang naging araw-araw na buhay ko, paulit-ulit at walang pagbabago, hanggang sa dumating siya: ang kapatid ni Jaime, isang biyudo mula sa Maynila, at kapatid ng kanyang yumaong ama. Dumating siya isang hapon bitbit ang isang maliit na bag.
Mukhang malakas pa rin ang matanda kahit nasa 50 na siya, maganda pa rin ang katawan, kayumanggi at matangkad. Siya ay driver ng jeep sa Maynila. “Magandang araw, Jaime,” ang sabi niya noong hapon na dumating siya sa bahay. “Dito muna ako magtatrabaho pansamantala. Ausin ko lang ang mga papeles para sa lupang ibinebenta ko.” Napakawalang-pakialam ni Jaime na kahit magsalita ay hindi ginawa, tango lang ang isinagot.
Wala rin siyang pakialam kung sino ang pumapasok o lumalabas sa aming bahay, basta’t may alak at serbesa siya, ayos lang sa kanya. Ako lamang ang nag-asikaso kay Uncle Freddy. “Ah, maupo muna kayo. Pasensya na, medyo magulo ang bahay,” mahina kong sabi habang inihahanda ang kanyang higaan. Ngumiti siya nang bahagya.
“Ayos lang, Lovy, mas maganda pa nga ang bahay ninyo kaysa sa bahay ko sa Maynila.” Nakaramdam ako ng kakaibang gaan habang kausap siya, hindi tulad ni Jaime na parang laging may pasan-pasanan sa aking dibdib. Noong sumunod na mga araw, napansin ko ang pagkakaiba nila. Maaga siyang nagigising, tumutulong sa mga bata, at minsan pa nga ay hinahatid sila sa paaralan kapag talagang hindi kaya ng aking iskedyul.
Tahimik siyang tao, ngunit nararamdaman ko ang kanyang pagkalinga. “Salamat po,” sabi ko isang umaga nang iabot niya sa akin ang binili niya sa palengke. “Wala ‘yun, ayos lang, Lovy. Nakikita ko namang ikaw lang ang kumikilos dito sa bahay habang si Jaime ay bihirang umuwi.” Yumuko ako, hindi rin ako sanay na marinig iyon. Isang gabi nga, lasing na namang umuwi si Jaime.
“Lovy, nasaan ang pagkain ko?” sigaw niya. “May ulam sa kusina,” sagot ko habang pinipigilan siyang pakalmahin dahil nahihiya ako sa kung ano ang maaaring gawin niya kung sakaling makita siya ni Uncle Freddy, ngunit hindi siya nakuntento. Bigla niya akong nilapitan at mahigpit na hinawakan sa braso. “Ito ba, o ito ang kakainin ko? Saan mo dinadala ang pera na ibinibigay ko at anong ginagawa mo dito buong araw?”
Napangiwi ako sa sakit, at iyon ang unang pagkakataon na may nanghimasok. “Tama na ‘yan, Jaime!” sabi ni Uncle Freddy. Kanina lamang ay tahimik siyang nakaupo sa sulok, ngunit ngayon ay nakatayo na siya at seryoso ang mukha. “Bitiwan mo ang asawa mo.” Nagkatinginan silang dalawa at naramdaman ko ang tensyon. “Bakit, Jong? Bakit ka nakikialam?” sagot ni Jaime habang sumasuray. “Hindi ako nakikialam, mali ang ginagawa mo, Jaime.”
Nagkaroon ng sandaling katahimikan, pagkatapos ay biglang binitawan ako ni Jaime at malakas na tumawa. “Bahala kayo,” sabi niya bago tuluyang nagtungo at humiga sa kama. Hindi ko alam kung matatakot ba ako o magpapasalamat. Dahan-dahan akong umupo, nanginginig pa ang aking kamay. “Ayos ka lang ba?” tanong ni Uncle Freddy sa mahinang boses. Tumango lamang ako ngunit hindi ko napigilan ang pag-iyak.
At sa hindi inaasahang pagkakataon, naupo siya sa tabi ko. “Hindi mo na kailangang tiisin ‘yan,” sabi niya. “Para sa mga anak ko, Uncle,” agad kong sagot. “Mahirap ang buhay, kapag umalis kami, saan kami titira? Saan kami pupunta?” Bumuntong-hininga siya. “Ngunit minsan, Lovy, kailangan mo ring isipin ang sarili mo.” Ewan ko kung bakit, ngunit ang sinabi niya ay tumatak sa akin.
At simula noon, naging mas malapit kami sa pamamagitan ng mga simpleng pag-uusap sa kusina at paghahatian ng mga gawain. Sa isang sandali, kaming dalawa lamang ang tahimik habang natutulog ang mga bata at wala si Jaime. “Napakatiisin mo, hinahangaan kita, Lovy,” minsan niyang sinabi. “Wala akong pagpipilian,” sagot ko. “Mayroon, hindi mo lang nakikita,” mahina niyang tugon.
Tiningnan ko siya, sa kanyang mga mata ay parang gusto niyang sabihin ang marami ngunit pinili niyang itabi sa sarili. Hanggang sa hindi ko na namalayan, nasanay na ako sa presensya ni Uncle Freddy. Tuwing wala siya sa bahay, parang may kulang. Tuwing naroon siya, mas maganda ang pakiramdam ko. Siya ang naging sandalan ko, ang kasama ko sa loob ng ilang araw.
Hanggang sa isang hapon, kaming dalawa na lamang ang naiwan sa bahay. Umalis si Jaime, nasa paaralan ang mga bata, at tahimik ang paligid. Naglalaba ako sa likod-bahay nang bigla siyang lumapit. Nakita ko siyang nakatingin sa akin, basang-basa ang aking damit at manipis na kamiseta lamang ang suot ko. Nakita ko kung paano siya lumunok at biglang umiwas ng tingin.
Hindi ko alam kung bakit naging napakainit sa pakiramdam ko noon. Taon-taon, ang asawa ko ay nagbibigay sa akin ng lamig. Nagkatitigan kami, hindi ko alam kung ano ang sumagi sa aking isip ngunit hindi ko iniwas ang aking paningin, lalo na nang bumaba ang kanyang mga mata mula sa aking mukha. “Lovy,” tawag niya nang mahina. Kinabahan ako ngunit hindi ako umatras, mabilis ang pagtibok ng aking puso.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ko ulit ang ganitong init—hindi bilang asawa, hindi bilang ina, kundi bilang isang babaeng nag hanap ng pagmamahal. At doon nagsimula ang lahat: Isang lihim na hindi dapat mangyari at damdaming pinipigilan ko dahil ayokong magkasala. Kinabukasan, buong araw akong naglinis, nagwalis, naglaba, at nag-ayos sa buong bahay.
Para bang gusto kong sunugin ang aking pagod sa trabaho upang maalis ang bigat ng aking buhay at ang lumalaking tensyon sa pagitan namin ni Freddy. Ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko siya maalis sa aking isip at nananatili pa rin ang pakiramdam ng kawalan. Mag-isa ka kahit may asawa. Bandang tanghali, halos himatayin na ako sa pagod, napakainit at pawisan na ako, kaya nagpasya akong maligo muna.
Pagpasok ko sa banyo, hinayaan kong bumagsak ang tubig sa aking katawan. Para bang hinuhugasan nito hindi lamang ang aking pawis kundi pati na rin ang sakit at sama ng loob na inipon ko sa aking asawa. “Nagsara na ako, ilang taon na akong bumubulong sa aking sarili, ilang taon na akong nagdurusa, ilang taon na akong hindi masaya. Kahit sa kama ay hindi mapansin ni Jaime ang aking pangangailangan bilang isang babae.”
Paglabas ko ng banyo, nakabalot lamang ako sa tuwalya, basa pa ang aking buhok at nararamdaman ko ang malamig na simoy ng hangin sa aking balat. Pagkalipas ng ilang sandali, may biglang kumatok. Lumingon ako sa pinto, huminto ang paghinga ko nang marinig ang tinig na iyon. “Lovy, ako ito, si Freddy.” Dumating na siya.
Bigla akong nakaramdam ng kaba, mabilis kong tiningnan ang aking sarili. Dapat ay nakapagbihis na ako, ngunit hindi ako kumilos, hindi ko ginawa. Mahigpit kong hinawakan ang tuwalya ngunit hindi ko isinuot ang aking damit. Ewan ko kung ano ang pumasok sa aking isip, marahil pagod na akong magpigil, pagod na akong maging mahina, pagod na akong maramdamang walang halaga.
Matagal na akong tuyo. Sinabi ko sa aking sarili na mahina ako, hindi lamang sa pag-ibig kundi pati na rin sa pagiging babae. Huminga ako nang malalim at dahan-dahang lumapit sa pinto at binuksan ito. Pagbukas ko, si Freddy ang tumambad sa akin at agad kong nakita ang pagbabago sa kanyang mukha. Nagulat siya at napatingin sa itaas, biglang umiwas ng tingin.
“Ay, pasensya na, hindi ko alam,” sabi niya na malinaw na hindi makatingin sa akin nang direkta. Ngumiti ako nang bahagya. “Ayos lang, mainit kaya naligo muna ako,” sabi ko. Tumango siya ngunit naramdaman ko ang tensyon. “Ah, kakarating ko lang din,” sabi niya. “Medyo mapagod.” Halata nga. Sagot ko habang nakatingin sa kanyang pawisang mukha at leeg.
Tahimik ngunit mabigat ang paligid. Lumapit ako nang kaunti. “Gusto mo ba ng tubig?” tanong ko. “Ah, oo, sana,” sagot niya. Hindi ako kaagad kumilos, sa halip ay diretso ko siyang tinitigan at hindi umiwas. “Freddy,” tawag ko. Tiningnan niya ako. “Bakit, Lovy?” tanong niya sa mahinang boses. Huminga ako nang malalim. “Sa tingin mo ba masama akong tao?” tanong ko nang biglaan.
Nagulat siya. “Bakit mo sinasabi ‘yan?” Natigilan ako sandali dahil iniisip ko ang mga bagay na hindi ko dapat isipin. Tahimik siyang nakinig, pagkatapos ay lumapit ako. “Ilang taon na akong hindi masaya, hindi lang sa pag-ibig kundi pati na rin sa sarili kong buhay,” sabi ko. Bumuntong-hininga siya. “Lovy,” sabi niya nang mahina. “Hindi ko na maalala ang huling pagkakataon na may nag-alaga sa akin,” dagdag ko.
Nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso, ngunit hindi ako umatras. “Freddy,” tawag ko ulit, ngunit may lambing. Napansin niya iyon. “Ano ‘yun, Lovy?” tanong niya. Ngumiti ako nang bahagya. “Sa tingin mo? Kaya mo ba akong paligayahin?” Natigilan siya at parang napako sa tuyong lupa. Hindi siya agad sumagot ngunit hindi rin siya umatras.
“Teka, sa palagay ko hindi tama ito,” sabi niya ngunit mahina. “Alam ko,” agad kong sagot. “Ngunit kailan ba naging tama ang buhay ko?” Nag-alinlangan siya sandali na parang sinusubukang labanan ang sarili. Ngunit nakikita ko na hindi lang ako ang may gusto. “Freddy,” ulit ko nang mas mahina, “matagal na akong pagod.”
Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang paningin sa akin, at sa sandaling iyon ay wala na kaming itinago. Lumapit siya—isang hakbang, dalawa, tatlo—hanggang sa naging malapit kami. Nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan, ang aming mabagal na paghinga, at ang bigat ng sandaling iyon. “Sigurado ka ba?” tanong niya. Hindi na ako nagsalita, tumango lamang ako, at sa simpleng kilos na iyon ay parang nabura ang lahat ng pagdududa.
Hindi kami umatras, wala na kaming tinanong. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang panahon, naramdaman ko na may nakakita sa akin—hindi lamang bilang asawa ni Jaime, hindi lamang bilang ina, kundi bilang ako, bilang isang babae. Hinila ko siya sa loob ng bahay at ikinandado ang pinto. Doon na nga, ibinunyag ko ang lahat sa kanya at nakita ko ang kanyang paghanga.
“Hindi ko alam kung ano ang ginawa ni Jaime sa iyo at hindi niya nakita ang halaga mo,” sabi niya nang makita ang malaking peklat sa tagiliran ko na gawa ni Jaime—isang peklat na nagpapatunay kung gaano kalupit ang aking asawa. Nang maglapat ang aming mga labi, tuluyang nawala ang mga hangganan. Walang ibang ingay kundi ang pagtibok ng aming mga puso.
At sa bawat sandali, naramdaman ko ang kakaibang lambing na matagal ko nang hinahanap sa isang lalaki: Walang galit, walang sakit, kundi pang-unawa at pagkalinga. “Lovy,” bulong niya. Ipinikit ko ang aking mga mata, nadama ko ang bawat bahagi ng kanyang pagkatao. Ito ang unang pagkakataon na narinig ko muli ang aking pangalan sa ganoong tono.
Pagkatapos ng lahat, nanatili kaming tahimik, parehong humihinga nang malalim at hingal dahil sa matinding pagmamahal. Pareho pa ring inuunawa ang nangyari. Tiningnan ko siya at binigyan niya ako ng ngumiti. Ito na nga: Ang simula ng isang lihim, isang desisyon na hinding-hindi na maibabalik. At kahit alam kong mali, sa unang pagkakataon sa aking buhay, naramdaman kong buhay ako bilang isang babae.
Mula noong araw na binuksan ko ang pintong iyon, hindi na ako ang dating ako na tahimik na nagtiis, dahil gabi-gabi ay mayroon na akong lihim na tinatakasan—si Freddy. Tuwing lumulubog ang araw at tulog na ang mga bata, nagsisimula ang mga sandaling iyon na kami lamang ang nakakaalam: Tahimik at maingat ngunit puno ng damdamin.
Minsan ay simpleng pag-uusap lamang sa kusina, minsan ay nakaupo kaming tahimik sa tabi ng isa’t isa. “Pagod ka na naman,” sabi niya isang gabi habang pinapanood ako. “Sanay na ako,” sagot ko. Dahan-dahan siyang lumapit. “Kaya nga karapat-dapat ka ring alagaan.” Tiningnan ko siya at hindi ko napigilan ang ikumpara siya kay Jaime na puro sigaw—si Freddy ay puro pang-unawa.
Si Jaime ay puro sakit at pang-aabuso, si Freddy ay puro lambing. At sa mga sandaling magkasama kami, doon ko lalong naramdaman ang pagkakaiba. Hindi ko man masabi, ngunit alam ko sa aking sarili na mas mahalaga ako kay Freddy kaysa sa aking asawa, at mas nararamdaman ko ang pagiging babae kapag kasama ko siya. Dati, itinuturing lamang niya akong parang gamit sa bahay at punching bag para pagbuhusan ng galit.
Habang tumatagal, lalo akong lumalim sa pagsuko hanggang sa dumating ang gabing hindi ko inaasahan. Apat na araw nang hindi umuwi si Jaime, marahil ay nasa barracks ng konstruksyon kung saan siya nagtatrabaho, ilang araw siyang nanatili roon. Sanay na ako at hindi na nagtanong. Ngunit nang gabing iyon, umuwi siya bandang alas-onse ng gabi at hindi siya nag-iisa.
Narinig ko ang pagbukas ng gate, pagkatapos ay ang mga yabak at halakhak—kasama niya ang isang babae. Bumangon ako sa kama, kinabahan ako hindi sa takot kundi sa galit. Ito ang pangalawang pagkakataon na nagdala siya ng ibang babae sa aming bahay sa harapan ng aming mga anak, sa harap ko. Ngunit tulad ng dati, binalewala niya ako, dire-diretso silang pumasok sa loob.
Mabuti na lamang at tulog ang mga bata, ngunit gising na gising pa rin ako. Hindi niya ako sinaktan, hindi niya ako hinanap, ngunit ang sakit sa damdamin ay mas masakit kaysa sa pisikal. Napakatahimik ng bahay ngunit hindi nagtagal iyon, narinig ko ang mga bulong at mahihinang halakhak hanggang sa uminit ang tagpo. Narinig ko ang babae na binanggit ang pangalan ng aking asawa at ang mga salitang alam kong hindi para sa akin.
Para bang may sumaksak na kutsilyo sa aking dibdib nang paulit-ulit, napaos ako. Heto na naman, ngunit sa pagkakataong ito ay may nagbago dahil hindi na ako umiyak. Sa halip, tumayo ako at dahan-dahang lumabas ng silid—hindi sa silid ni Jaime, kundi sa silid ni Freddy. Doon ako nagtungo, mahina akong kumatok. Walang sumagot kaya dahan-dahan kong binuksan ang pinto.
Madilim sa loob, nakahiga na siya at tila tulog na. Lumapit ako at nang walang pag-alinlangan ay naupo sa tabi niya. Nagising siya. “Lovy,” mahina niyang sabi, halatang nagulat. Hindi ako agad nagsalita, humarap ako sa kanya at sa mahinang liwanag mula sa bintana ay nakita niya ang aking mga matang puno ng emosyon. “Freddy,” bulong ko. “Anong nangyari? Ayos ka lang ba?” tanong niya.
Tumango ako at huminga nang malalim. Rinig ko pa rin ang presensya ng aking asawa at ng kanyang babae sa kabilang panig, at alam kong narinig din ito ni Freddy kaya kumibot ang kanyang mukha. “Gusto ko,” mahina kong sabi. Natigilan pa rin si Freddy, tinawag niya ako na para bang pinipigilan ako. “Gusto ko ngayong gabi,” pagpapatuloy ko habang diretso siyang tinitigan. “Hayaan mo akong maging masaya, Freddy.”
Narinig ko ang kanyang buntong-hininga. “Hindi mo kailangang gawin ito, Lovy, dahil lamang sa galit ka sa asawa mo,” sabi niya. “Hindi ako galit,” agad kong sagot. “Pagod na ako.” Ipinikit ko ang aking mga mata sandali. “Ilang beses ko nang hiniling na umalis si Jaime,” dagdag ko, “ngunit pinilit niya rin ako.” Nasaktan ako, tahimik siyang nakinig.
“At ngayon,” sabi ko habang siya ay may kasamang iba, “gusto ko ring piliin ang sarili kong kaligayahan. Paramdam mo sa akin na ako ay babae. Higitan mo siya, Freddy.” Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay at hinawakan ang aking kamay nang mahigpit ngunit maingat. “Sigurado ka ba?” Tumango ako, at sa sandaling iyon ay wala nang atrasan.
Habang sa kabilang silid ay may nangyayaring iba sa pagitan ng aking asawa at ng kanyang kasama, sa silid ni Uncle Freddy ay may sarili kaming mundong binuo—ako at ang tiyuhin niya sa iisang higaan, isang pagtataksil na puno ng damdamin. At sa bawat sandali, lalo ko itong naramdaman: Hindi ako nagkamali sa pagnanais na maging masaya, hindi ako nagkamali sa paghingi ng tingin na matagal ipinagkait sa akin.
Pagkatapos ng lahat, nanatili kaming magkatabi. “Hindi na kita maiaalis,” mahina niyang sabi. Ngumiti ako nang bahagya. “Ako rin.” At nang gabing iyon, habang may ibang kasama ang aking asawa sa kabilang kwarto, pinili ko ang aking sarili at si Freddy. Kinabukasan, maaga akong nagising. Tahimik ang buong bahay, dahan-dahan akong bumangon mula sa kama ni Freddy.
Huminto ako sandali at tinitigan siya habang mahimbing pang natutulog. Sa unang pagkakataon, walang kasalanan ang naramdaman ko kundi kapayapaan. Tahimik akong lumabas ng kwarto upang hindi siya magising, at paglabas ko ay natigilan ako. Nakita ko si Jaime na nakaupo sa sala at umiinom ng kape. Agad kong naramdaman ang bigat ng kanyang presensya, wala na ang babaeng kasama niya kagabi.
Nakita niya ako at nakita rin kung saan ako nanggaling kaya mabilis siyang tumayo. “Anong ginagawa mo doon?” galit na tanong niya. Hindi ako agad sumagot, tinitigan ko lamang siya nang diretso. “Huwag mong sabihing doon ka natulog,” dagdag niya nang malakas ang boses. Lumapit siya at mahigpit na hinawakan ang aking kamay. Masakit, ngunit hindi na ako nagpatalo.
“Anong ginagawa mo, Jaime?” sigaw ko. AAKYAT na sana ang kanyang kamay para sampalin ako tulad ng dati, tulad ng palaging ginagawa niya, ngunit sinalag ko. “Hindi na ako ang dating Lovy na kilala mo.” Tinitigan ko siya nang matulis sa kanyang mga mata, nanlilisik ang aking paningin. “Ano? Sasampalin mo ako? Bubugbugin mo na naman ako?” dagdag ko nang walang takot.
Bigla siyang natigilan ngunit hindi pa rin bumaba ang kanyang kamay. “Kung kaya mong magdala ng ibang babae sa bahay na ito, Jaime,” itinaas ko ang aking boses, “ako rin. Kaya ko ring ibigay ang sarili ko sa ibang lalaki.” Mukhang nagulat siya sa mga salitang lumabas sa aking bibig. “Anong sinasabi mo, Lovy?” tanong niya. “Totoo, Jaime. Habang ikaw ay nasa mga bisig ng ibang babae, ako ay nasa mga bisig ng ibang lalaki.”
“At huwag kang mag-alala, pinatunayan ko ngayon na wala kang kwenta, wala kang maipagmamalaki sa iyong sarili dahil pati sa kama ay iniwan ka,” sagot ko. Ang mga salitang matagal ko nang kinikimkim ay tuluyan ko nang nailabas. Hinila ko ang aking kamay mula sa kanyang pagkakahawak, at sa sandaling iyon, ako ang kumalas. “Ilang taon akong nagtiis, ilang taon mo akong sinaktan, Jaime, hindi lamang sa katawan kundi sa buong pagkatao ko.”
Tahimik siya at hindi nakasagot, parang hindi makapaniwala sa aking sinasabi. “At kung akala mo hindi ko ito kayang gawin, nagkamali ka.” Naramdaman ko ang bigat ng bawat salitang lumabas sa aking bibig, ngunit hindi ako umatras. “Kaya ko, Jaime,” sabi ko nang direkta, walang takot. Napatahimik ang buong bahay, walang marinig kundi ang aming paghinga.
At sa unang pagkakataon, Miss Love, hindi na ako natakot lumaban. Hindi na nakapagsalita si Jaime at hindi na rin sumigaw, hindi na niya ako sinaktan. Tumalikod lamang siya at umalis, hindi ko alam kung saan nagtungo at totoo lang, hindi na ako nag-abala pang alamin. Lumipas ang mga araw, mahirap ngunit malinaw sa akin na ayaw ko nang bumalik sa ganitong buhay.
Nang gabing iyon, kinausap ko si Freddy. “Ayoko na rito,” sabi ko. Tahimik siyang nakinig. “Hindi lang para sa akin, kundi para sa mga bata. Ayokong lumaki sila sa ilalim ng kapangyarihan ng kanilang ama.” “Teka, sigurado ka ba?” tanong niya. Tumango ako. “Oo, para sa aking mga anak at para sa aking sarili.” Lumipas ang ilang araw at hindi pa rin umuwi si Jaime, walang paramdam at walang tawag.
At sa mga panahong iyon, mas lalo pang luminaw sa akin: Hindi ko na siya kailangan, hindi ko na kailangang manatili sa buhay na puno ng sakit. Hanggang sa dumating ang araw na aalis na si Freddy pabalik ng Maynila. “Ano ang mga plano mo?” tanong niya sa akin habang naglalaro ang mga bata. “Paano kung sumama kami?” tanong ko.
Nagulat si Freddy. “Sigurado ka ba?” “Oo, hinding-hindi na ako babalik dito, at gusto kong magsimula ulit. Tulungan mo ako, Freddy.” Ngumiti siya. “Tutulungan kita, hindi ka na nag-iisa ngayon.” Nagsimula kami ng aming bagong buhay. Iniwan namin ang bahay na puno ng alaala ng sakit, dinala ko ang aking mga anak at sumama kay Freddy sa Maynila.
Mahirap, Miss Love, ngunit tahimik. Ang takot na nararamdaman ko gabi-gabi ay nawala na. Unti-unting umayos ang lahat, nakahanap din ako ng trabaho, nakapag-adjust ang mga bata, at si Freddy ay nanatiling ganon pa rin—isang driver ng jeep. Maaaring hindi siya perpekto, ngunit alam ko sa aking sarili na mahal ko siya. At araw-araw, mas lalo kong nararamdaman na tama ang aking desisyon.
Masaya ako at masaya rin ang mga bata. Tumawag si Jaime minsan para humingi ng tawad, ngunit ayoko na. Hindi na ako babalik sa kanya dahil alam ko na ang aking halaga bilang isang babae at hinding-hindi ko na hahayaang yurakan pa niya iyon muli. Ako si Lovy, at sa wakas, pinili ko ang aking sarili. Maraming salamat, Miss Love, sa pagpapalabas ng maikling kuwento ng aking buhay dito sa iyong channel.
Disclaimer: This story is fictional and created for entertainment purposes only.
Any names, characters, places, or events are fictitious or used fictitiously.
No real person or organization is intended to be portrayed.
![NAG-ABROAD PARA YUMAMAN,PERO 21 DAYS PA LAMANG SA CANADA,UMUWI NANG BANGKAY[ Tagalog Crime Story ]](https://family2.mperlabeautycenter.com/wp-content/uploads/2026/09/4.jpg)
