habang nasa abroad ang asawa nya kakaibang laro ang ginawa namin

Mahal na Miss Love, hindi ko inakalang sa isang simpleng paghatid at pagsundo, magsisimula ang pinakamagandang laro ng aking buhay. Magandang araw sa inyong lahat. Si Kevin nga pala ako. B taong gulang na tumatambay. Iyan marahil ang pinakamaikling paglalarawan sa akin. Huminto ako sa pag-aaral matapos kong tumigil sa ikatlong taon ng high school.

Wala rin akong disenteng trabaho. Kadalasan ay nasa kanto lang ako kasama ang mga tropa. Naglalaro ng mobile games o tumatambay sa sari-sari store ni Aling Luanita. Hanggang sa dumating sila. Si Sister Celn ay bagong lipat sa tapat namin. Unang ko siyang nakita isang hapon habang nagbababa ng mga gamit mula sa isang maliit na trak. Maputi, makinis, at talagang maganda. Simple lamang ang suot niya, ngunit hindi mo maikakaila ang lakas ng kanyang presensya.

Malinaw ang kanyang mukha, mahaba at nakatali ang buhok, at may kakaiba sa kanyang awra. Akala ko dalaga pa siya, ngunit may anak na siya at asawa. Ang kanyang anak na si Niro, na mga isang taong gulang pa lamang, ay kasama ring lumipat. Bumulong sa akin si Jomar habang nakatingin kami mula sa tindahan. Hindi ako sumagot. Ewan ko kung bakit, ngunit tinitigan ko lang si ate Celn nang matagal, hindi dahil sa iba.

Pakiramdam ko lang ay kakaiba. Kinabukasan, nagkataong nasa labas ako ng bahay at tumatambay malapit sa tindahan nang marinig ko magsalita ang bata. “Kuya, alam mo ba ito?” tanong niya habang hawak ang cellphone. Lumapit siya. “Anong laro iyan?” tanong ko. “ML, kuya,” sagot niya agad. Ngumiti ako. Siyempre.

Anong rank mo na ngayon? At doon nagsimula ang lahat. Araw-araw, lumalapit sa akin ang bata para maglaro. Minsan sa tapat ng bahay namin, minsan sa kanila, minsan sa tindahan. Hanggang sa unti-unti kong nakilala nang lubos ang kanyang ina. Si Sister Celn. “Mabuti at nandito ka,” sabi niya minsan habang pinapanood kaming naglalaro ni Niro. Wala akong alam sa mga ganyang bagay. Ayos lang iyon.

Ako na ang bahala kay Niro, sabi ko. Ngumiti siya. Napakasimple ng ngiti niya ngunit hindi ko maipaliwanag kung bakit parang tumatatak ito sa aking isip. Lumipas ang mga araw. Ginawa naming routine ni Niro ang maglaro tuwing hapon. May limitasyon lang ang paggamit niya ng cellphone. Hanggang sa minsan, nagpalipas kami ng gabi sa kanila. “Kevin,” tawag ni Sister Celn mula sa kusina. “Kumain ka na ba?” “Hindi pa po,” sagot ko.

“Halika, sumabay ka na sa amin.” Medyo naguluhan ako roon. “Naku, ayos lang po. Huwag na po.” “Halika na.” Mariin siya ngunit may lambing sa tono. “Huwag kang mahihiya.” Umupo ako sa mesa kasama nila. Simple lang ang ulam, pritong isda at gulay. Ngunit ewan ko ba, parang napakasarap kumain, lalo na kapag nasa harapan mo ang isang magandang tao.

Habang kumakain kami, napansin ko ang kanyang pananahimik. Lumabas na siya pala, si sister Celn. “Nasaan po ang asawa niyo?” bigla kong tanong. Natigilan siya sa pagkain sandali. “Ay, wala siya rito. Nasa Saudi Arabia.” Tumango ako. “Ah, kaya pala nasanay na kayo,” sabi ko. Ngunit may bahid ng kalungkutan sa mga mata. Hindi ko na itinuloy ang pag-uusap, ngunit mula noon, parang mas naging maingat na ako sa kanya.

Isang umaga habang nasa labas ako, nakita ko siyang may inaayos sa kanilang tricycle. Lumapit ako. “Sister Celin, may problema po ba?” “Ah Kevin,” sabi niya, “hindi ko kasi alam gamitin ito.” Sinuri ko ang tricycle. Maayos naman ito at walang sirang nakikita. Ewan ko kung saan ko nakuha ang lakas ng loob. Ngunit bigla akong nagsalita. “Marunong po akong mag-drive, sister.”

Nagulat siya. “Talaga?” “Opo. Kung gusto niyo, iinitin ko lang pag nandito ako para hindi masira. Sayang naman kung nakatagal lang dito at hindi nagagamit.” Nanahimik siya sandali. Para bang nag-isip siya bago ngumiti. “Kung gusto mo, Ed, ihatid mo na lang ako para sunduin si Niro.”

Parang natulala ako. “Ah, babayaran na lang kita,” dagdag niya. “Mas mabuti kaysa nakatiwangwang lang ang tricycle diyan, diba? At least magagamit mo pa. Kung may pupuntahan ka, mahiram mo rin.” Hindi ako agad nakasagot. Hindi dahil sa pera kundi dahil sa ideya na makikita ko siya araw-araw.

“Ayos lang po sa akin,” sagot ko sa huli. Mula noon, nagbago ang aking routine. Tuwing umaga, ako ang naghahatid kay Niro sa eskwelahan. Tuwing hapon, sinusundo ko rin siya. Minsan, sinasamahan pa kami ni ate Celn sa pag-alis o pag-uwi, lalo na kapag may meeting sa eskwelahan. Sa bawat biyahe, unti-unti kaming nagkakakwentuhan.

“By the way, Kevin. Bakit ka huminto sa pag-aaral?” tanong niya minsan habang naghihintay kaming umuwi si Niro. Bumuntong-hininga ako. “Wala po. Nawalan lang talaga ako ng gana.” “Sayang naman. Mukha ka namang matalino,” sabi pa niya. Ngumiti ako nang kaunti. “Hindi naman po. Mukha lang.” Tumawa siya. “Totoo kaya!” sagot niya. Doon ko unang narinig ang kanyang tawa nang ganoon. Hindi malakas ngunit nakakaakit.

At mula noon, parang may nabuo sa aming dalawa. Hindi ko pa maipaliwanag kung ano. Hindi lang siya basta kapitbahay. Hindi lang siya nanay ni Niro. At ako, dahil araw-araw kaming magkasama, pakiramdam ko ay nagsisimula ang isang laro sa aming dalawa. Isang laro na hindi ko pa alam kung saan patungo.

Ngunit may isang bagay akong sigurado. Hindi na ito simpleng pag-usbong ng pag-aabang sa kanyang anak. Lunes noon nang nagising ako nang mas maaga kaysa sa dati. Ewan ko ba, ngunit may kakaibang pananabik akong naramdaman sa loob ko. Marahil dahil sa bagong routine ng paghatid ko kay Niro araw-araw at sa pagkikita namin ng kanyang ina araw-araw.

Maaga kaming umalis nang araw na iyon dahil may flag ceremony sa eskwelahan. Medyo malayo rin ang kanyang school kaya kailangan niya talagang mag-agahan. Tumahimik lang si Niro. Nakatutok lang ako sa daan. Malamig ang hangin at mukhang uulan na naman. “Kuya Kevin, baka umulan po,” sabi niya. “Oo nga eh. Buti na lang maaga tayong gumising para makarating ka,” sagot ko. Matapos ko siyang ihatid, paalis na sana ako nang maramdaman ko ang unang patak ng ulan.

Hindi pa ako nakakalayo. Bigla itong bumuhos nang malakas. Wala akong nagawa kundi ituloy. Ilang minuto lang ang lumipas, basa na ang t-shirt ko. “Buti na bulusok ko na si Niro,” bulong ko sa sarili ko. Pagdating ko sa bahay nila, napansin ko na nakabukas ang pinto at naroon siya. Nakatayo si Sister Celn sa may pintuan. Parang naghihintay talaga siya. Nang makita niya ako, agad siyang nagulat. “Ay, Kevin, ang basa mo.” Ngumiti ako kahit medyo nanginginig ako. “Ayos lang po. Naabutan na ng ulan sa daan.” “Halika, pasok ka muna,” sabi niya habang hinihila ako papasok. Hindi na ako tumanggi.

Pagpasok ko, agad siyang kumuha ng tuwalya at iniabot sa akin. “Oh, punasan mo muna ang sarili mo. Baka magkasakit ka mamaya.” “Salamat po,” sagot ko habang pinupunasan ang buhok ko. Ngunit kulang pa rin iyon. Nararamdaman ko pa rin ang lamig sa aking katawan. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “Hubarin mo muna ang damit mo. Ang basa mo rito. May damit si Greg. Isuot mo muna.” Parang natulala ako sa sinabi niya. “Ah, eh, wag na po, mahihiya ako.” Pinutol niya ito. Ngunit kalmado ang kanyang boses. “Ako lang naman dito. Malamang may abs ka kaya ka nahihiya,” dagdag niya.

Hindi na ako nakapagsalita. Dahan-dahan kong hubad ang aking t-shirt. Sinubukan kong iwasang tumingin sa kanya. Ngunit sa gilid ng aking mga mata, napansin ko siyang nakatitig sa akin. Ewan ko kung anong klase ng tingin iyon. Hindi ko maipaliwanag, ngunit may naramdaman akong kakaibang init sa pagitan namin. At dahil doon, napalunok ako dahil biglang natuyo ang aking lalamunan.

Tahimik ang buong sala. Ang tanging naririnig ay ang ulan sa bubong. “Ah, salamat po sa damit,” sabi ko para basagin ang katahimikan. “Ayos lang,” sagot niya. Ngunit hindi pa rin niya inalis ang kanyang mga mata sa akin. Doon nagsimula ang kakaibang pakiramdam. Hindi na ito simpleng pagkaasiwa. May tensyon na hindi ko maintindihan.

“Kape muna,” sabi niya bigla, sabay talikod patungo sa kusina. “Maaga pa naman,” bulong ko sa sarili. “Ah, sige po.” Umupo ako sa mesa habang pinapanood siyang gumagawa ng kape. Simple lang ang mga kilos niya ngunit hindi ko maiwasang tingnan siya, lalo na ang suot niya. Iba na ang pakiramdam ko sa kanya ngayon.

Nang bumalik siya, inilagay niya ang kape sa harapan ko. “Salamat, Sister Celn.” Nanahimik kami sandali habang umiinom. Hanggang sa ako na ang nagbukas ng usapan. “Nga pala sister… ilang taon na po si Kuya Greg sa abroad?” Ang tinutukoy ko ay ang asawa niya. Tumigil siya sandali bago sumagot. “Tatlong taon na. Hindi pa umuuwi.” “Hindi pa po ba kayo nagkikita?” Tumango ako.

Ewan ko ba, ngunit parang gusto ko pang magtanong ng iba. “Kung ganoon… matagal na kayong hiwalay. Paano kung maghanap na iyon?” Bigla akong nakaramdam ng lungkot at hiya. “Ay, ewan,” mabilis niyang sagot sabay iwas ng tingin. Tahimik na naman, ngunit iba na ang katahimikan. Mas mabigat at mas mainit. Ewan ko kung bakit, ngunit pakiramdam ko ay naiintindihan niya ang hindi ko tinapos na sabihin, at parang hindi niya rin ito tinatanggihan.

“Kevin,” tawag niya, mahina ang boses. Tiningnan ko siya. Mas malapit na siya ngayon. Hindi ko namalayan kung kailan siya lumapit. “Salamat nga pala,” sabi niya tungkol sa pagtulong kay Niro. “Wala po iyon, sister Celn,” sagot ko ngunit halos pabulong na. Mas lumapit na kami ngayon. Napakalapit. Nararamdaman ko ang init ng kanyang hininga.

“So, bukod sa pagtambay, busy ka ba sa iba pang bagay? May girlfriend ka ba?” tanong niya. Nararamdaman ko ang pagbilis ng tibok ng aking puso. Hindi ko na alam kung alin ang tama o mali dahil napakalapit na namin sa isa’t isa. “Wala po sister. Walang magkakagusto sa akin. Siguro dahil naghahanap sila ng may maganda o stable na trabaho at siyempre, gwapo.” Hinawakan niya ang braso ko noon.

“Bakit? Gwapo ka naman Kevin, at ang laki ng muscles mo. Ano bang ginagawa mo? Nag-gym ka?” tanong niya. “Hindi po. Construction worker po, eh.” “Ah, ganoon ba.” Minsan nakakatulong din ang pamatay-uhaw ng asawang naiwan. Kung ano ang gusto ng babae. Sabi ko, ewan ko bakit nasabi ko ang mga salitang iyon. Ang alam ko lang, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Miss love, parang ikaw na rin ang magtrabaho para sa akin habang wala ang asawa ko. “Hindi, nagbiro lang po. Siyempre. Tawagan mo lang ako kung kailan mo kailangan ng gagawa.” “Talaga? Sige,” sabi niya. Pagkatapos ay nagulat ako dahil bigla niyang hinalikan ang aking mga labi. Hindi na ako nag-atubili pa, Miss love. Sinalubong ko ang paghalik kaya hinila ko na siya.

Hindi ko malilimutan ang nangyari sa amin dahil iba pa rin kapag ang kasama mo sa kama ay isang sabik na asawa. Lalo na ang mga may asawa sa abroad o asawa ng Seaman. Sila ang mga sabik na babae. Sa mesa sa kusina. Hindi na namin alintana ang natapong kape dahil ang atensyon namin ay nasa mga labi na ng isa’t isa. At doon nagbigay sa akin ang asawa ng isang OFW. Doon tuluyang nagsimula ang aming laro. Isang lihim na relasyon na hindi dapat nangyari ngunit nangyari pa rin.

Sabado ng hapon noon. Nasa sala kami kasama si Niro. Pareho silang nakatutok sa kanilang mga cellphone habang naglalaro ng online games. Magkatabi kami halos at tuwang-tuwa siya tuwing nananalo kami. “Kuya Kevin, ang galing mo talaga,” sigaw niya habang tumatawa. Ngumiti ako. “Ikaw talaga ang magaling maglaro.”

Madalas ganito ang eksena namin tuwing weekend. Para niya akong kuya o mas higit pa roon. Habang abala kami, napansin ko si ate Celn na dumaan mula sa kusina. Tumigil siya sandali at tumingin sa amin. “Kevin,” tawag niya. “Ate,” sagot ko. Hindi niya inalis ang tingin sa screen. “May ipapagawa ako sa iyo mamayang gabi.”

Doon ko siya tiningnan. “Ah, ganon po ba?” tanong ko. Tumango siya na may bahagyang ngiti sa mga labi. “Kahit mga alas-9 na lang para makatulog si Niro.” Hindi ko mapigilang ngumiti. “Ganun ba? Sige po, ate Celn, ako na ang bahala.” Hindi na siya sumagot sa akin. Pagkatapos ay tumalikod na siya at naglakad patungo sa silid-tulugan. Ngunit sapat na iyon o sapat na ang tinging iyon para maintindihan ko.

Kahit naglaro kami ni Niro buong hapon, inaamin ko na medyo magulo ang isip ko. Dahil paulit-ulit na bumabalik sa aking isip ang sinabi ni ate Celn. Eksaktong alas-9 ng gabi ay naroon na ako sa tapat ng kanilang bahay. Tahimik ang paligid. Ilang ilaw lang ang bukas sa loob. Kumatok ako nang mahina. Bumukas ang pinto pagkatapos lamang ng ilang segundo.

Agad niya akong sinalubong. “Pasok ka,” sabi niya nang mahina. Pagpasok ko, siniguro niyang sarado ang pinto. Tahimik ang buong bahay. Walang kahit anong ingay mula sa kwarto ni Niro. “Gumagawa siya ng assignment kanina pero pinatulog ko na agad,” paliwanag niya. Tumango lang ako. Wala akong masabi dahil wala nang pangangailangan para sa mga salita.

Muli, nagbalik ang pakiramdam na naramdaman ko noong unang araw na umuulan. Ang tahimik ngunit mabigat na tensyon sa pagitan namin ni Ate Celn. Magkalapit kami. Wala na kaming pinag-usapan. Agad naming sinalubong ang mga labi ng isa’t isa. At pagkaraan lamang ng ilang minuto, narating namin ang kasukdulan. At gabing iyon, pinili na lang naming manatili sa kung anong meron sa amin.

Walang salita ngunit malinaw na nagpapatuloy ang laro. Kinabukasan, nagising ako sa sarili kong kama. Tumingin ako sa kisame. Nanahimik ako sandali. Pakiramdam ko ay hindi pa rin lubos na lumulubog sa akin ang lahat. Para itong panaginip ngunit alam kong hindi dahil nararamdaman ko pa rin ang bigat ng nangyari kagabi. Bumangon ako. Ngumiti ako nang bahagya ngunit may halong kaba.

“Ano ba ito?” bulong ko sa sarili ko. Bandang tanghali habang tumatambay ako sa labas, bigla siyang lumitaw at inabala ako. “Kuya Kevin, laro na tayo.” Ngumiti ako. “Ah, sige, tara.” Pagpasok ko sa bahay nila, agad kong narinig ang boses ni ate Celine mula sa loob. May kausap siya. Parang nasa video call sila. “Ah, nandito si Kevin,” narinig kong sabi niya. Tumigil ako sa pinto nila. “Ah, honey, si Kevin ito. Ang kapitbahay natin dito. Siya ang kinukwento ko sa iyo. Yung sumusundo kay Niro sa school.” Doon ko unang nakita si Greg. Ang asawa ni ate Celn. Naroon siya sa screen ng cellphone, may balbas. Mukhang matangkad at malaki. Kahit sa video, ramdam ko ang kanyang presensya.

“Ah, ganon ba? Salamat Kevin,” sabi niya. “Mabigat ang ulo ko.” “Ah, wala po iyon.” Ewan ko ba ngunit bigla akong nakaramdam ng kaba. Habang tinitingnan ko siya. May pumasok agad sa isip ko. Paano kung malaman niya ako bigla? Ano ang mangyari sa akin? Naisip ko ulit. Sa simpleng tingin pa lang niya, parang kaya niya akong durugin. Umiling lang ako nang bahagya at ngumiti sa aking sarili.

“Nag-iisiip ka lang ng kung ano, Kevin,” bulong ko sa sarili ko. Ngunit kahit sinubukan kong pagtawanan ito, hindi ko maikakaila. Natakot din ako. Lumipas ang araw, dumating ang Lunes. Balik sa dating routine. Sundo kay Niro sa umaga, sundo sa hapon. Ngunit iba na ngayon. Tuwing nagkakatagpo ang mga mata namin ni ate Celn, mayroon kaming lihim na alam. Isang bagay na kaming dalawa lang ang nag-aangkin.

Nang hapon, sumama siya sa amin. “May bibilhin lang ako sa bayan,” sabi niya. “Ah, sige po, sister,” sagot ko. Umupo siya sa likod ko sa tricycle. Tahimik ang biyahe ngunit paminsan-minsan ay nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin. Ako rin. Nang pauwi na kami, may naisip akong lugar. Malayo sa mata ng iba. Dinala ko muna siya doon.

Nagulat pa siya nang mapansin na iba ang daan. “Ah, saan tayo pupunta, Kevin?” tanong niya. Hindi ako sumagot agad. Hanggang sa makarating kami sa isang abandonadong kubo. Nakapaligid dito ang kagubatan. Tahimik at halos walang dumadaan. Huminto ako sa gilid. Bumaba ako at pagkatapos ay tinulungan ko rin siyang bumaba.

Luminga-linga siya sa paligid. “Naku, Kevin. Sa lahat ng lugar na dinala mo ako, ito pa,” sabi niya ngunit may ngiti. “Hindi kaya tayo tuklawin ng ahas dito?” dagdag niya nang may pag-aalala. Ngumiti ako. “Huwag kang mag-alala, sister Celn,” sagot ko. “Kung may batas man na nakatutok sa iyo, hindi ahas iyon.” Nanahimik siya sandali saka umiling at ngumiti. “Napakakulit mo talaga, Kevin.”

“Ha?” Lumapit siya nang kaunti. Tahimik ang paligid. “Sulitin mo na iyan,” dagdag niya. Mahina lang ang boses niya. “Uuuwi na ang asawa ko.” Sabay tawa niya. Ngunit naiintindihan ko. Ngumiti ako nang kaunti. “Huwag kang mag-alala sister Celn. Alam ko rin ang hangganan ko kaya pagdating ng asawa mo, tapos na ito,” sagot ko. Nagkatinginan kaming dalawa. May halong biro, may halong seryoso. At sa lugar na iyon na malayo sa lahat, may nangyari na naman sa aming dalawa. Mas pinili namin ang tahimik na lihim na kaming dalawa lang ang nakakaalam. Isang laro na patuloy naming nilaruang alam naming darating ang araw na magwawakas ang lahat.

Mabilis na lumipas ang mga araw, Miss Love. Hindi ko namalayan. Na ilang buwan na ang lumipas mula nang magsimula ang lahat. Ang mga simpleng sandali na iyon, ang mga tahimik na pag-uusap, ang mga sulyap at ang mga desisyon na hindi na namin pinag-isipan nang matagal. Unti-unti, naging bahagi na ito ng aking pang-araw-araw na buhay. Ngunit tulad ng lahat ng bagay na hindi dapat nagsimula, alam ko na darating ang oras na kailangan itong matapos.

Isang gabi, tahimik kaming nakaupo ni ate Celn sa kanilang sala. Natutulog si Niro at wala kaming ginagawa. Magkatabi lang. “Kevin nga pala,” tawag niya nang mahina. Tiningnan ko siya. May kakaiba sa kanyang mga mata. Hindi ito ang dati kong nakikita. Seryoso na siya ngayon. “Uuuwi na si Greg.” Para bang bumukas ang aking damdamin bigla. Hindi nagbago ang ideyang iyon para sa akin. Alam ko simula pa lang na may asawa siyang babalikan. Ngunit iba pa rin kapag naroon na siya.

“Ah, ganoon ba,” ang sagot ko. Tumango siya. Pinag-usapan namin noon at doon na tapos na kung anong meron sa amin. Diretsong usapan at walang arte. Walang drama at marahil iyon ang kinakailangan. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Lungkot o marahil ay kaunting ginhawa. Sa totoo lang, hello hello. “Ayos lang iyon sa akin, sister,” sabi ko sa huli. Tinitignan niya ako. “Sigurado ka ba? Baka mamiss mo ako.” Ngumiti ako nang bahagya. “Siyempre mamimiss kita. Ngunit siyempre alam ko ang aking hangganan at alam ko naman simula pa lang kung ano ito.”

Nanahimik kami ulit ngunit sa pagkakataong ito ay hindi na mabigat. Napakagaan ng aming usapan. Parang may unti-unting luminaw sa aming dalawa. “Salamat,” sabi niya. “Para saan po?” “Sa lahat,” sagot niya. Hindi na ako sumagot dahil alam kong hindi na kailangan.

Dumating ang araw na umuwi si Kuya Greg. Naroon ako sa labas, tumatambay lang nang may humintong kotse sa tapat ng bahay nila. Bumaba siya. Mas malaki siya kaysa sa inaasahan ko. Napakatangkad. Malapad ang balikat at may presensyang talagang nakakatakot. Tama ako. Bulong ko sa sarili ko. Malaking tao nga siya.

Lumabas si Sister Celn kasama si Niro. Masaya nilang sinundo siya. Nanatili lang ako sa malayo at pinanood sila hanggang sa napansin niya ako. “Ah, ikaw si Kevin di ba?” tanong niya habang lumalapit. Tumayo ako nang tuwid. “Opo sir.” Inabot niya ang kanyang kamay. “Salamat sa paghatid kay Niro.” Iginawad ko ang kamay ko. Mahigpit ang hawak niya. Nararamdaman ko ang lakas.

Sa loob ko, naisip ko. Kung alam lang niya, baka pinatay na niya ako. Ngunit hindi. Hindi niya malalaman at kailanman ay hindi niya malalaman. Lumipas ang mga linggo, Miss Love. Nagbago ang aking araw dahil bakasyon na sa eskwelahan. Wala nang sumusundo sa akin. Ngunit tumatambay pa rin ako sa kanila paminsan-minsan. Ganun pa rin tulad ng dati. Naglalaro kami ni Niro. Nagkwentuhan kami. Tumawa kami.

Walang nagbago. Si Sister Celn Gann ay mabait pa rin at magaang makitungo sa akin. Ngunit wala nang mga sulyap. Wala nang mga tahimik na sandali. Ngunit may ibig sabihin iyon at tanggap ko. Minsan habang naglalaro kami ni Niro, tinitignan ko siya mula sa malayo. Abala siya sa mga gawaing bahay.

Para bang normal ang lahat na para bang walang nangyari at marahil iyon ang tamang gawin. Isang hapon, pagkatapos naming maglaro ni Niro, nagpaalam na ako. “Uwi na po ako, sister,” sabi ko. “Ah, sige.” Ngumiti siya. Simpleng ngiti ngunit sapat na. Habang naglalakad ako pauwi, hinabol ko ang aking hininga. Hindi dahil sa lungkot kundi dahil sa pagtanggap.

May mga bagay na talagang dumadaan lang sa iyong buhay, hindi para manatili kundi para mag-iwan ng alaala. At ang laro sa pagitan namin ni sister Celn, iyon ay isa. Hindi perpekto. Hindi tama ngunit totoo. At iyon ay mananatili sa akin hindi bilang isang pagkakamali kundi bilang bahagi ng kwento ng aking buhay. Isang lihim na kaming dalawa lang ang nakakaalam. At kahit gaano katagal ang lumipas, kailanman ay hindi ito mabubura sa aking alaala.

Tahimik ko na lang itong dadalhin sa nalalabi kong buhay. Ito ang aking kwento ng karanasan. Iyon lamang. Muli, si Kevin ito. Maraming salamat, Miss, sa pagbabahagi ng kwento ng aking buhay.