kahit boy lang pinatulan ni misis

Magandang araw sa inyong lahat. Maligayang pagdating sa Heart Secrets. Ako si Maris, 32 taong gulang. Wala pa kaming anak ng asawa ko. Alam mo ba, Miss Heart? Umuuwi lang siya minsan. Isang beses lang sa isang taon siya umuuwi. Naiintindihan ko ang sitwasyon niya dahil ang ginagawa niya ay para rin sa kinabukasan namin. Pero hanggang kailan? Tumatanda na kami pero wala pa rin kaming anak. Hanggang sa kailangan ko ng makakatulong sa maliit kong negosyo at gawaing bahay. Kaya nagdesisyon akong kumuha ng boy para sa pwesto ko sa bayan. At doon ko nakilala nang lubusan si Leon. Bata pa siya at napakakulit. Hindi ko inakala na ang araw-araw naming pagsasama ay magtutulak sa amin na gumawa ng pagkakamaling hindi namin dapat ginawa dahil sa tukso. “Maris, naghahanap ka ba ng kasama? Kasi itong anak kong si Leon, nawalan ng trabaho nung isang linggo, kaya tambay ngayon sa bahay. Baka pwede mong kunin.” Ito ang boses ni Aling Marta, ang madaldal kong kapitbahay. Si Leon ang anak niya. 27 taong gulang, medyo pasaway pero mabait naman. Bukod pa roon, may hitsura rin. Tumingin ako sa bakuran nila. Nandoon si Leon, nakaupo sa motorsiklo habang kausap ang ilang kaibigan. Maya-maya pa’y bigla siyang tumawa nang malakas at hinampas ng isa sa mga kaibigan niya. Halatang pilyo at palabiro. “Naku, Nay, huwag niyo naman akong ibenta,” natatawang sabi ni Leon habang papalapit sa amin. “Baka mamaya masyadong masungit ang magiging boss ko. Baka hindi nila magustuhan ang ugali ko at ibalik ako sa bahay.” Pagbibiro niya sabay tingin sa akin. Umiling si Aling Marta. “Ikaw talaga. Ikaw nga itong nasa labas maghapon. Kung may maayos kang trabaho, baka mabawasan ang paglalakwatsa mo.” Ngumiti ako. “Kung interesado ka, sige. Kailangan ko talaga ng tulong sa tindahan at sa bahay. Siyempre, may suweldo ‘yan.” Agad siyang tumango. “Walang problema sa akin, Ate Maris. Mas mabuti na ‘yan kaysa magmukmok sa bahay. Pramis, aayusin ko ang trabaho,” nakangiting sabi ni Leon. “Kailan ako pwedeng magsimula?” “Bukas pwede na kung gusto mo. Maaga tayong magbubukas ng tindahan,” sabi ko sa kanya. “Sige, walang problema. Sanay naman akong gumising ng maaga. ‘Yun nga lang, kapag may dahilan.” Nakamot siya sa ulo at tumawa. “Ayan na naman ang bibig mo,” sabi ni Aling Marta. “Napakabilis mo talagang magsalita.” “Nay, huwag niyo naman akong siraan. Baka mag-back out pa si Ate Maris.” Reklamo niya sa ina. Umiling na lang ako at ngumiti. “Subukan muna natin. Kapag hindi mo sineryoso, malalagot ka rin sa akin.” “Hindi ko kayo ipapahiya, Ate. Kailangan ko rin talaga ng trabaho ngayon.” Nagpaalam na sila pagkatapos ng ilang minuto. Pagpasok ko sa bahay, hindi ko maiwasang mapangiti. Sa isip ko, malaking tulong kung may makakasama ako sa negosyo. At least mababawasan ang pagod ko. Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga, nakarinig na ako ng katok sa gate. Paglabas ko, nakita ko si Leon na nakasuot ng simpleng t-shirt, maong, at tsinelas. May bitbit din siyang isang supot ng pandesal at mainit na kape. “Magandang umaga, Ate,” nakangiting bati niya. “Sabi ni Nanay, bawal daw pumasok sa unang araw nang walang almusal.” Tumawa ako. “Ikaw ba ang nagpakain niyan o ang nanay mo?” “Naisip ko rin ‘yan,” natatawang sagot niya. “Baka antukin ako sa trabaho.” Hindi ko mapigilang tumawa. Kinuha ko ang panulat at pumunta kami sa bayan para buksan ang tindahan, habang mabilis niyang inayos ang mga paninda sa labas. Hindi ko na kailangang utusan siya dahil siya na mismo ang nakakita ng mga dapat gawin. Habang pinapanood ko siya, napansin kong iba si Leon kapag seryoso sa trabaho. Pilyo pa rin siya paminsan-minsan pero hindi siya tamad. Marunong siyang makisama sa mga kostumer at napapangiti niya kahit ang mga matatandang mamimili sa mga biro niya. Doon ko unang naisip, Miss Heart, na tama ang desisyon kong kunin siya. Hindi ko lang alam na ang simpleng desisyong iyon ang unti-unting maglalapit sa amin sa paraang hindi ko inasahan. Bandang alas-nuwebe, medyo kumonti na ang mga bumibili. Naupo muna ako sa likod ng tindahan para ilista ang mga kulang na paninda. Habang si Leon naman ay nag-aayos ng mga softdrinks sa freezer. “Ate, ilang yelo ba ang oorderin natin?” tanong niya habang nakayuko para mag-ayos. “Baka tatlong sako muna. Kapag mainit, mabilis maubos.” Tumango siya. “Ah, sige, kukunin ko mamaya. Huwag ka nang lumabas kapag mainit.” Tiningnan ko siya. “Kaya mo ba mag-isa? Mabigat ‘yun ah.” “Ate, huwag mo naman akong maliitin,” nakangiting sagot niya. “Hindi lang pang-display ang katawan ko.” “O sige na nga,” natatawang sabi ko. Hindi ko mapigilang mapangiti. Madaldal talaga siya, Miss Heart. Pero nakakawala ng pagod. ‘Yung tipong kahit simpleng trabaho, nagiging magaan dahil may kausap ka palagi. Maya-maya, may dumating na kostumer. Si Mang Ben. “O Maris, may bago ka palang tauhan?” tanong niya habang nakangiti at nakatingin kay Leon. “Opo, Mang Ben. Kapitbahay lang po namin,” magalang na sagot ko. “Magaling ba ‘yan?” Bago pa ako makasagot, sumingit na si Leon. “Subukan niyo po muna, kapag hindi niyo nagustuhan, ililibre ko na po ang kendi niyo.” Napahalakhak si Mang Ben. “Aba, ayos. May sense of humor.” “Libre lang pong tumawa,” sagot ni Leon. Pagkaalis ni Mang Ben, napailing na lang ulit ako. “Hindi ka ba nauubusan ng sasabihin?” hindi ko mapigilang magtanong. “Kapag tahimik ako, baka isipin niyo may sakit ako, Ate.” Pabiro pa siyang umiling sa akin. Pagsapit ng tanghali, sabay kaming kumain sa isang maliit na mesa sa likod ng tindahan. Adobo at kanin lang ang ulam namin pero ayos na sa amin. “Ikaw ba ang nagluto nito?” tanong niya pagkatikim ng ulam. “Oo, bakit?” “Mas masarap pa sa luto ni Nanay. Napakasuwerte ko at palagi kong matitikman ang luto mo.” “Mabuti naman at hindi ka nahihiya. Kasi alam mo namang bawal mahiya sa tindahan. Kailangan mong maging madaldal para bumalik ang mga kostumer.” Habang kumakain kami, biglang tumunog ang cellphone ko. Tiningnan ko ang screen at nakita ko ang pangalan ng asawa kong si Rafael. “Hindi mo ba sasagutin?” tanong ni Leon nang mapansin niyang nakatitig lang ako sa telepono. “Hindi, sasagutin ko,” sagot ko at tumayo. Lumayo ako nang kaunti para kausapin si Rafael. Ang usapan ay nauwi lang sa kamustahan. Pagkababa ko ng tawag, natahimik ako sandali. “Okay ka lang?” malumanay na tanong ni Leon. “Oo.” Sabi niya kasi, matatagalan pa raw bago siya makauwi ulit, kaya hindi ko maiwasang mag-isip. Tahimik lang si Leon habang hinihintay akong magsalita ulit. “Siguro alam mo naman kung anong pakiramdam ng maging asawa ng seaman,” napabuntong-hininga ako. “Sanay na akong maghintay, pero minsan nakakapagod din. Lalo na kung ikaw lang ang gumagawa ng lahat.” “Ilang taon na ba si Kuya sa abroad?” nagtataka niyang tanong. “Halos walong taon na. Nung una, akala ko mabilis lang ang panahon. Pero habang tumatagal, parang lalong humahaba ang bawat kontrata niya.” “Hindi ba siya pwedeng umuwi nang mas madalas?” Umiling ako. “Hindi ganoon kadali. Kapag tumigil siya, mawawalan din kami ng pangunahing pinagkakakitaan. Nag-iipon kami para sana makapagpagawa ng mas malaking bahay, tindahan, at para sa magiging pamilya namin.” “Bakit hindi pa kayo magkaroon ng anak ni Kuya?” maingat niyang tanong. “Hindi ko alam. Minsan naiisip ko na isa sa mga dahilan ay dahil palagi kaming magkalayo. Dalawang beses lang siya sa isang taon umuuwi. Minsan mas matagal pa. Kapag nandito siya, parang ang bilis ng panahon. Hindi pa kami nakakapag-adjust, aalis na naman siya.” Tahimik lang siyang nakikinig. “Hindi ko siya sinisisi. Mabuti siyang asawa at wala akong marereklamo sa kanya. Hindi niya ako pinapabayaan. Nagbi-video call kami halos araw-araw kapag may signal siya.” “Pero iba pa rin ‘yung may kasama ka,” malumanay na sabi ni Leon. “Huwag kang mag-alala, Ate Maris. Nandito lang ako palagi para sa’yo.” Ang bait niya sa akin. Tiningnan ko siya at bahagyang ngumiti para itago ang pagmumula ng pisngi ko. “Oo, iba pa rin talaga. May mga araw na gusto mo lang ng may mapagsasabihan kung gaano ka kapagod, o may makakasabay kumain.” “Minsan pag-uwi ko, napakatahimik. Doon ko mas nararamdaman na nag-iisa ako. Kaya siguro mas mabuti na ring nandito ka ngayon,” sabi ko, “kahit papaano, nababawasan ang trabaho ko.” “Habang wala si Kuya Rafael, ako muna ang sasama sa’yo. Pasasayahin kita araw-araw para mabawasan ‘yung lungkot na nararamdaman mo.” Hindi ko alam kung bakit pero gumaan ang pakiramdam ko sa simpleng sinabi niya. Sa isip ko, napakabuti lang talaga niyang tao. Nang gabing iyon, matapos kong isara ang tindahan at umuwi, naligo muna ako bago matulog. Ilang minuto pa lang akong nakahiga nang tumunog ulit ang cellphone ko. Video call iyon ni Rafael. Sinagot ko agad. “Kumusta ang araw mo?” nakangiting bungad niya. “Okay naman. Medyo pagod lang sa tindahan. Dadagdagan ko pa ang paninda kaya baka gabihin ulit ako ng uwi.” Napabuntong-hininga ako. “Akala ko ba uuwi ka na next month?” “Akala ko rin. Pero may binago na naman ang kumpanya sa schedule namin. Dumarami na nga ang nagrereklamo pero wala kaming magagawa.” Natahimik ako. Hindi ko na alam ang sasabihin sa kanya dahil baka kung ano pa ang masabi ko. “Galit ka ba?” tanong niya. “Hindi.” Huminga ako nang malalim. “Minsan nakakapagod lang maghintay.” Natahimik siya sa kabilang linya. “Hindi sa hindi ko naiintindihan ang trabaho mo, Rafael. Kasi halos palagi kang wala sa lahat ng mahahalagang araw sa buhay natin. Alam ko, mahal, pero kapag may problema sa bahay, ako lang. Kapag may kailangang asikasuhin sa negosyo, ako lang.” Pagkatapos, pagsapit ng gabi, huminto ako sandali. “Ako pa rin mag-isa.” Nakita ko siyang huminga nang malalim. “Patawad, Maris. Kung pwede lang akong humanap ng ibang trabaho na ganito rin ang kita, matagal ko nang ginawa.” “Hindi ko naman hinihiling na mamili ka. Gusto ko lang marinig mula sa’yo na may plano tayo para matigil na ang setup na ito.” “Magtiis muna tayo nang kaunti. Kapag nakaipon na tayo, uuwi na ako for good.” Mapait akong ngumiti. “Ilang taon mo na ‘yang sinasabi sa akin.” Hindi siya agad nakasagot. Makalipas ang ilang segundo, nagsalita na siya. “Kunting tiis lang. Ginagawa ko ‘to para sa atin.” Tumango ako kahit mabigat sa dibdib. “Oo, alam ko.” Nagpalitan pa kami ng ilang simpleng kuwento tungkol sa tindahan bago kami nagpaalam sa isa’t isa. Pagkababa ko ng tawag, matagal akong nakatitig sa kisame. Hindi ako galit sa asawa ko. Mahal ko ang asawa ko at alam kong nagpapakahirap siya para sa kinabukasan namin. Pero habang lumilipas ang panahon, Miss Heart, unti-unti kong nararamdaman ang bigat ng buhay na palaging naghihintay. Lumipas ang ilang buwan, at iyon ang panahong hindi ko alam na unti-unting magiging dahilan kung bakit mas naging komportable ako sa presensya ni Leon. Isang umaga, hindi ako makabangon nang maaga. Ang bigat ng buong katawan ko at masakit ang ulo ko. Pagmulat ko, mag-a-alas siyete na ng umaga. Sinubukan kong tumayo pero napaupo agad ako sa gilid ng kama nang makaramdam ako ng hilo. “Pipilitin ko na lang pumasok,” mahinang bulong ko sa sarili ko. Wala pa ako sa tindahan. Kinuha ko na lang ang cellphone ko para tawagan si Leon, na kapitbahay lang namin. Mabilis niyang sinagot ang tawag. “Hello, Ate. Papunta na ako sa tindahan.” “Leon. Pasensya na. Mukhang hindi tayo makakapagbukas ngayon. Nilalagnat ako.” Natahimik siya sandali. “Sige, Ate, intayin mo ako diyan.” “Bakit? Hindi na kailangan. Magpahinga ka na lang muna diyan.” “Hindi pwede. Baka hindi ka pa kumakain.” Hindi na niya ako hinayaang tumanggi at ibinaba na ang tawag. Wala pang isang minuto, may kumatok na sa gate. Dahan-dahan akong lumabas at binuksan iyon. Siya nga. “Hala, Ate, ang putla mo,” nag-aalalang sabi ni Leon pagkakita sa akin. “Okay lang ako. Lagnat lang siguro ‘to. Baka napagod lang.” Pagbibiro ko, na sinundan ng kaunting ubo. Hinipo niya ang noo ko gamit ang likod ng kanyang palad. “Naku, ang init mo.” Bahagya akong umatras. Hindi ko alam, Miss Heart, kung bakit parang may dumaloy na kuryente sa buong katawan ko. Sabi ko, “Pasok ka muna.” Pagkapasok niya, dumiretso agad siya sa kusina. “Kumain ka na ba?” Umiling ako. “Hindi pa. Saka wala rin akong gana.” “Hindi pwede ‘yan, kailangan mo ring uminom ng gamot. Sandali lang.” Hindi na siya naghintay ng sagot. Binuksan niya ang refrigerator at kumuha ng itlog. Tapos, naghanda at nagluto siya ng simpleng lugaw gamit ang mga sangkap na nakita niya sa kusina. Habang nagluluto siya, nakaupo lang ako sa sala at pinapanood siya. “Aba, marunong ka rin palang magluto,” biro ko. Humarap siya at ngumiti. “Kahit ganito ako, marami akong alam.” “Hindi halata.” Ilang minuto pa, nilapag niya ang isang mangkok ng mainit na lugaw sa harap ko. “Kahit kaunti lang, Ate, kailangan mong kumain bago uminom ng gamot.” Tahimik akong sumunod. Habang kumakain ako, nagwalis siya sa sala at inayos ang ilang gamit na nakakalat. Hindi ko siya inutusang gawin ‘yon, kusa niya itong ginawa. “Miss Heart, pasensya na. Parang lumalala yata ‘yung trabaho mo sa akin. Pati dito sa bahay, umaasa pa rin ako sa’yo,” natatawang sabi ko. “Wala ‘yun. Ang mahalaga, gumaling ka. Ayokong makita kang ganyan.” Napapailing ako. “Salamat, Leon.” “Wala ‘yon. Baka pagalitan pa ako ni Kuya Rafael kapag nalaman niyang pinapabayaan kita.” Pareho kaming tumawa. Hindi ko namalayan na nanatili siya sa bahay ng buong umaga para lang alagaan ako. Doon ko unang naramdaman, isang bagay na matagal ko nang hindi nararanasan. Ang may mag-aalaga sa akin sa panahong ako naman ang nanghihina. “Leon, may itatanong ako sa’yo. May girlfriend ka ba? Parang hindi ko kasi nakikitang may kasama ka,” tanong ko habang pareho kaming nakaupo sa sofa, noong medyo gumanda na ang pakiramdam ko. “Wala, Ate Maris, niloko kasi ako ng huli kong girlfriend, kaya ayoko muna ngayon.” Nag-alangan siya bago tumitig sa akin. “Ang type ko ngayon, may asawa na pero hindi palaging kasama.” Nang sabihin niya ‘yon, napalunok ako na tila biglang nawala ang sama ng pakiramdam ko. “Ano’ng ibig mong sabihin?” Tumawa ako para magkunwaring binalewala ang tensiyon na nararamdaman ko. “Ate, matagal na kitang gusto. Hindi mo pa ako ginagawang boy, sinusundan na kita.” Seryoso siya. “Hindi ko alam kung bakit mas pipiliin ng asawa mong mapalayo sa katulad mo.” Sa sinabi niyang iyon, natigilan ako nang tuluyan. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin hanggang sa magdikit ang aming mga katawan. “Mali ang gusto mong mangyari, Leon,” sabi ko at sinubukang lumayo pero hinawakan niya ang baywang ko. “Subukan lang natin, Maris, hindi ka ba nasasabik sa tagal nang hindi naibibigay ng asawa mo?” Mapanghamon niyang tanong. Napasinghap ako nang malakas sa tanong niya. Kahit gusto ko, matagal nawawala ang asawa ko. “Kaya nga nandito ako para punan ang pagkukulang niya. Nang kunin mo akong boy, sumaya ako dahil napansin mo rin ako.” Patuloy siyang nagsalita at marahang hinawakan ang baba ko bago ako hinalikan nang mabagal. Napapikit ako sa kakaibang pakiramdam na umusbong bago ako dahan-dahang tumugon sa halik niya. Naalala ko ang lahat ng araw na nag-iisa ako at umaasang uuwi ang asawa ko pero nabibigo ako. Hanggang sa ang halik ay nauwi sa isang nag-iinit na tagpo sa pagitan naming dalawa, Miss Heart. Napadaing ako sa sarap at tuluyan nang nagpadala sa kanya. Hindi ko na namalayan ang oras. Pero nang matapos kami, magtataka-gabi na. Pareho kaming napahiga sa sofa dahil sa pagod. Tuluyang nawala ang lagnat ko dahil sa init ng ginawa namin kanina. “Leon, walang dapat makaalam nito,” mahinang sabi ko. “Walang makakaalam, walang magkukuwento.” “Nasa sa’yo kung itutuloy natin ito o ititigil na. Pero kung ako ang tatanungin, ayokong magtapos lang ito dito, Ate Maris.” Seryosong sabi niya habang nakatitig sa akin. Ayokong masira ang pagsasama naming mag-asawa, kaya may bahagi sa akin na gusto nang tapusin ang pagkakamaling ito rito mismo. Pero may bahagi rin na gusto kong ipagpatuloy kasama si Leon. Alam kong napakalaking pagkakamali nito pero tao lang ako. Nagkakamali at natutukso. Miss Heart, alam kong darating ang araw na ititigil ko rin ito o malalaman ng asawa ko. Pero sa ngayon, sasabay muna ako sa agos ng buhay at sa ibinibigay sa akin ni Leon. Sa bawat yakap niya, pakiramdam ko nakakahanap ako ng ligaya. Pero gabi-gabi na mag-isa ako, may bahagi ng puso ko na inuusig din ng konsensiya. Minsan naiisip ko, Miss Heart, hanggang kailan kami magtatago? Hanggang kailan ko lolokohin ang asawa kong nagpapakahirap sa abroad para sa kinabukasan naming mag-asawa? Tunay na pag-ibig ba itong nararamdaman ko o pansamantalang kaligayahan lang na pagsisisihan ko balang araw? Hindi ko alam kung darating ang araw na magkakaroon ako ng lakas ng loob na tapusin ang lahat at aminin ang buong katotohanan. Sa ngayon, ang alam ko lang, habang lumilipas ang panahon, lalo akong nalulubog sa buhay na ako mismo ang gumawa. Kaya gusto kong itanong sa iyo, kung ikaw ang nasa sitwasyon ko, ano ang gagawin mo? Dapat ko bang tapusin ang relasyong ito at harapin ang mangyayari, o dapat ko bang ipagpatuloy ang isang pag-ibig na alam kong may masasaktan sa huli? Hihintayin ko ang iyong mga opinyon at payo. Maraming salamat sa pakikinig sa aking kuwento. Gumagalang, Maris.