KAHIT MAG KALAYO ANG EDAD

KAHIT MAG KALAYO ANG EDAD

Magandang umaga sa inyong lahat. Maligayang pagdating sa ating channel na Miss Rox. Kumusta kayo? Maraming salamat sa inyong patuloy na suporta sa programang ito. Para sa mga hindi pa naka-subscribe, i-press lang ang bell button at ang subscribe button. Si Elena ay isang biyuda. 41 taong gulang. Namatay ang kanyang asawa isang taon na ang nakararaan. Si Sean ang kanyang asawa, si Chris, na inatake sa puso habang nakasakay sa barko.

Mula noon, mag-isa niyang itinataguyod ang kanyang anak na si Brian, na ngayon ay 22 taong gulang na at nagtatapos sa kolehiyo. Tahimik ang buhay ni Elena. Ang kanyang araw-araw na buhay ay umiikot sa bahay. Mayroon siyang online business. At doon niya nakukuha ang kanilang mga pang-araw-araw na pangangailangan. Sanay na siyang mag-isa.

Mula nang mawala ang kanyang asawa, hindi man lang niya naisip na maghanap ng bagong partner. Hindi na siya umuusbong na may magugustuhan sa kanya. Ngunit iyon ang akala niya dahil sa sobrang pananabik na makilala ang kaibigan ng kanyang anak. Makakaranas siya ng maikling sandali ng kaligayahan sa binata na tatawagin nating Lis. Isang hapon, umuwi si Brian na may kasamang iba. Nay, sabi ng kanyang anak na si Luis iyon. Magandang hapon po, sir.

Sabi ng lalaki na may ngiti sa mukha. Si Luis ay isang 23 taong gulang na binata. Kaibigan ni Brian mula sa kolehiyo. Mapagbiro, palakaibigan at tila sanay nang makisalamuha sa mga tao. May dala siyang backpack. Ang tatay ni Brian ay nakakabit pa rin. Pwede ba siyang tumira muna dito? Well, pinalayas siya sa kanyang inuupahan. Dahil hindi pa sila nakakapagbayad ng upa.

Biglang natahimik si Elena. Tinitigan niya ang bata mula ulo hanggang paa. Pansamantala lang po, ma’am. Agad na sumingit si Luis. Hindi ako magulong tao. Maingay lang kapag gutom ka. Nagbibiro ang binata. Umiling si Elena. May trabaho ka ba? Opo, ma’am. Part-time po. Kaya medyo salat talaga.

Kaya hindi ako nakabayad ng dalawang buwan. Nagalit si Mang Mario kaya pinalayas niya ako. Pwede kang tumira sa bahay pansamantala. Pero ayokong magulo. Ayokong basta na lang uminom. Sabi ni Elena. Opo. Sagot ni Luis nang seryoso. Kahit hindi mo na sabihin iyan, alam na alam ko iyon. Sumang-ayon si Elena. Noong unang araw, inayos nina Luis at Brian ang kutson. Sa bakanteng silid.

Ang silid, na naging tambakan ng mga gamit, ay nilinis. Kagabi hindi. Sabay silang kumain. Ang sarap ng ulam, sabi ni Luis. Adobo lang iyan, sagot ni Elena. Anyway, napakasarap ng luto mo. Ngumiti si Brian. Hindi nagsalita si Elena, pero ngumiti siya sa kanyang isipan. Agad na nakibagay si Luis sa bahay. Maagang gumising.

Nagliligpit ng mga plato, nakikipagbuno sa sarili niyang mga damit dahil ayaw niyang maging pabigat. Minsan nagbibigay din sila ng pera para makapag-ambag sa pagkain. Pero ayaw tanggapin ni Elena. Madalas sabihin ni Elena sa kanya na gamitin na lang iyon para sa kanyang pag-aaral. Ma’am Elena, sabi ni Luis isang umaga, hinahangaan ko po kayo dahil kahit mag-isa kayo sa buhay, napakarami pa rin ng buhay niyo at hindi niyo pabayaan si Brian.

Napakaswerte niya na ikaw ang kanyang ina. Ngumiti lang si Elena. Isang gabi na wala si Brian. Si Elena ay nasa sala. Si Luis ay nasa kusina naghahanda ng pagkain. Ah, Tita Elena, tawag ni Luis. Kain na tayo. Oo, sige, tatapusin ko lang ang ginagawa ko. Sayang naman ang niluto ko. Magugustuhan mo siguro ito. Halika na. Pag natiklasan mo ito, sigurado akong makakalimutan mo ang pangalan mo.

Tumawa lang si Elena sa mga biro ng binata. Pumunta siya sa kusina. Hindi naman talaga siya nawawalan ng pasensya. Oh, sige, kain na tayo. Pagka-upo sa mesa, natawa si Elena. Nagluto si Luis ng pritong itlog at hotdog. Ang sarap nila. Matagal na nag-usap ang dalawa habang kumakain. Pagkatapos nilang maghapunan, naglinis si Luis. Pagkatapos ay pumunta siya sa sala. Ah, Tita Elena, bigla, okay lang bang magtanong? Anong tanong? Sanay ka bang mag-isa rito? Lalo na’t laging wala si Brian. Deretsong tanong ng binata. Sanay na siya, Luis. Sagot ni Elena. Tumango si Luis. Ganun din ako. Madalas akong mag-isa. Ngayon lang ako may kasama sa apartment. Palagi akong nag-iisa.

Pagkatapos ng eskwela, trabaho, uuwi na ako. Yun lang ang ginagawa ko. Nagkatinginan ang dalawa. Para bang naintindihan nilang dalawa ang nararamdaman ng bisa. Kinabukasan, maagang umalis si Luis. Naiwan si Elena sa bahay. Napansin niya ang malinis na lababo, malinis na sala at sahig, pati na rin ang nakahanda sa mesa para sa kanya. Lihim na ngumiti si Elena.

Unti-unting pumapasok ang binata sa kanyang isipan. Gabi na nang bumalik si Luis. Pasensya na, tita, medyo huli na. Sabi niya. Napakaraming tao sa fast food ngayon. Ayos lang, magpahinga ka na. Mukhang pagod ka. Tumayo si Luis na parang may gustong sabihin. Pero ang sinabi niya lang ay, “Salamat.” Habang nakahiga si Elena sa kama, dilat na dilat ang kanyang isipan. Nakatingin siya sa kisame. Ayaw niyang isipin ito, pero hindi niya mapigilang isipin ang binata. Samantala, nakahiga si Luis at nakatitig sa kanyang cellphone. Pero hindi doon ang kanyang atensyon, kundi sa ina ng kanyang kaibigan. Elena. Ang pang-araw-araw na gawain sa bahay ni Elena ay hindi agad nagbago.

Ganoon pa rin. Maaga siyang gumising, nag-atubili sa online business, nagluto at naglinis paminsan-minsan. Pero may kakaiba. May presensya sa bahay na hindi niya inaasahan. At ang mas hindi niya inaasahan ay ang pagpasok ng binata sa kanyang isipan. Nang umalis si Brian para sa eskwela, minsan naiwan si Luis at siya sa bahay.

Ang pag-usap ay tahimik at natural pero naramdaman niya ang kanilang presensya. Isang umaga, nakita ni Elena si Luis sa kusina. Nakaupo lang siya at gumagawa ng kape. Medyo nakatingin siya rito. Hindi niya sinasadya pero hindi niya napigilan ang pagtitig sa binata. Maganda ang itsura ni Luis. Medyo malaki rin siya kung ikukumpara sa kanyang anak na si Brian.

Halatang abalang-abala si Luis sa trabaho. Magandang umaga, tita. Bati ng binata. Magandang umaga, Luis. Sagot niya, sinusubukang pormal ang tono. Inabot ni Luis ang tasa. Para sa iyo. Napansin ko na mahilig ka sa Black Coffee. Nagulat si Elena. Napansin mo iyon? Ngumiti ang binata. Opo. Kahit sa mga maliit na bagay, napapansin ko. Basta ikaw.

Doon nagsimulang masira ang mga hangganan. Habang lumilipas ang mga araw, naging mas natural ang presensya ni Luis. Hindi na siya bisita. Bahagi na siya ng ritmo ng bahay. Kapag may order si Elena, tinulungan siya ni Luis mag-pack. Kapag may tanong siya tungkol sa online apps, tinulungan siya ni Luis. Kapag napagod siya, si Luis ang nagsabing magpahinga ka muna.

Huwag mong abusuhin ang sarili mo. Isang hapon, umalis si Brian para sa internship orientation. Wala siya buong araw. Si Elena ay nasa sala, nagbibilang ng mga orders. Si Luis ay nasa kabilang mesa, nag-aayos ng mga requirements. Hanggang sa biglang magsalita si Lis. Tita Elena. Hm. Okay lang bang sabihin ko sa iyo ang totoo? Huminto si Elena.

Ano ang totoo? Nag-aalinlangan ang binata. Kita sa kanyang mukha. Alam mo, mula nang pumunta ako rito, naging mas maganda ang pakiramdam ko. Tinitigan siya ni Elena. Paano? Masaya ka ba? Masaya ako dahil sa iyo. May humila sa dibdib ni Elena. Hindi agad siya sumagot. Pasensya na, baka nagiging dramatic ako. Idinagdag agad ni Luis. Hindi.

Ayos lang. Sabi niya nang mahina. Nagkatinginan silang dalawa sandali lang pero sapat na iyon para maramdaman ang kakaibang tibok ng kanilang dibdib. Gabi na nang umuwi si Brian. Pagod at diretso sa kwarto. Ang dalawa ay nasa kusina. Naghuhugas ng baso si Elena. Pinupunasan ni Luis ang mesa. Sa maliit na kusina. Magkalapit ang dalawa. Minsan nagdikit ang kanilang balat nang hindi sinasadya. Halos nagbanggaan ang kanilang mga kamay sa lababo.

Huminto silang dalawa. Ah, pasensya na. Sabay nilang sinabi. Tumawa lang nang panandalian si Elena. Ayos lang. Pero hindi sila umalis agad sa kanilang pwesto. Hindi agad nakatulog si Elena. Nagpaulit-ulit sa kanyang isipan ang eksena sa kusina. Ang tingin ni Luis, ang boses niya. Naku, hindi pwede ito. Bulong ni Elena sa sarili. Kaibigan siya ng aking anak. Pero bakit parang hindi sumusunod ang kanyang puso? Sa kabilang silid, nakahiga rin si Luis, dilat na dilat ang kanyang diwa. Lumipas ang ilang minuto.

Naiwasan nila ang pagkakataong iyon sa loob ng ilang araw, pero hindi nila ito maiwasan magpakailanman. Isang hapon, biglang sumama ang pakiramdam ni Elena. Bigla siyang nahilo, kaya umupo siya sa sofa. Agad itong napansin ng alertong si Luis. Ayos ka lang ba? Medyo nahilo lang. Naupo si Luis sa tabi niya. Kinuha niya ang isang basong tubig. Sandali lang, iinom muna kayong dalawa. Inalalayan ni Luis si Elena papunta sa kanyang kwarto.

Dahan-dahan at maingat. Pagkahiga ni Elena, umupo si Luis sa gilid ng kanyang kama. Salamat. Sabi niya nang mahina. Ah, tita, nag-aalinlangan ang binata. Kung may nagawa man akong mali, pasensya na. Wala. Sagot agad ni Elena. Wala kang ginagawang mali, Luis. Nagkatinginan sila.

Ngayon ay mas matagal na. Sa mga sandaling iyon, pinakawalan nila ang kanilang pinigilan na damdamin. Luis, nanginginig pa rin ang boses ni Elena. Kaibigan ka ng aking anak at ikaw ay ina ng aking kaibigan, sagot ni Luis. Pero hindi natin maikakaila ang kakaibang damdamin na mayroon tayo. Alam kong pareho tayo. Nang lumapit si Luis kay Elena, hindi na niya natanggihan.

Sinuklian niya ang halik ng binata, na naging mainit na halik. Seryoso, ngayon lang uli natiklasan ni Elena ang langit at hindi niya inakalang mararamdaman niya iyon sa kaibigan ng kanyang anak. Pagkatapos noon, kapwa sila hingal na hingal. Walang nagsasalita. Alam nilang lumagpas na sila sa guhit. Alam nilang hindi dapat.

Tita Elena, pasensya na. Sabi ni Luis nang mahina. Huminga nang malalim si Elena. Ayos lang. Walang problema. Hindi ikaw ang may kasalanan. Sa labas ng kwarto, narinig ang pagbukas ng gate. Umuwi na si Brian. Nagkatinginan sila at si Luis. Alam nilang dalawa na ang sandaling iyon ang simula ng mas mahirap na pagsubok. Lumipas ang ilang araw mula noong unang beses na may nangyari sa kanila ni Luis.

Hindi na ito pinag-usapan pero hindi rin naman nakalimutan. Sa bawat galaw ni Elena sa bahay, naramdaman niyang may kulang. Sa kusina, sa sala o kahit sa kanyang kwarto, para bang may naiwang espasyo at alam niya sa kanyang sarili na nananabik siya sa binata. Isang gabi habang inuuri ni Elena ang mga order para sa kanyang online business, pumasok si Luis sa sala.

May laman itong maliit na bag. Ah, Tita Elena, tawag niya, medyo nag-aalinlangan pa rin. Hm. Sagot ni Elena nang hindi lumilingon. Ah, magpapaalam muna ako. Babalik muna ako sa probinsya ko. Pero isang linggo lang ako mag-aalaga. Huminto si Elena sa kanyang ginawa. Tumayo siya at hinarap ang binata. Ganun ba? Sabi niya nang mahina. Oo.

Pero babalik ako kaagad. Pagkatapos ay ngumiti si Luis na parang pinipilit. Pwede pa ba akong bumalik dito sa susunod na linggo? Biro niya. Ngumiti lang si Elena kahit masikip ang kanyang dibdib. Siyempre. Mag-ingat ka roon, ha? Nagkatinginan silang uli at ngumitian. Isang ngiti na may pangako na hindi binigkas. Nang umalis si Luis, tahimik na tahimik ang buong bahay.

Nasa eskwela si Brian, mag-isa si Elena. Pero ngayon, iba na ang katahimikan. Sa bawat sulok ng bahay, may bakas ng presensya ni Luis. Ang basong madalas niyang gamitin, ang upuang lagi niyang inaayos, at ang amoy ng kape tuwing umaga. Hindi mapakali si Elena.

Patuloy niyang sinasabi sa sarili na mas mabuting umalis muna ang binata. Makakatulong iyon sa kanyang pag-isip. Pero pagdating ng gabi, kapag nakahiga siya, doon niya nararamdaman ang kalungkutan. Isang linggo silang hindi magkikita. Itinuon na ni Elena ang kanyang atensyon sa online business. Mas maraming orders, mas maraming oras na ginugol sa laptop.

Pero gaano man siya kaabala, bumabalik pa rin si Luis sa kanyang isipan. Hanggang sa isang hapon, narinig niya ang pagbukas ng gate. Akala niya si Brian iyon. Pero nang marinig niya ang pamilyar na pamilyar na boses, agad siyang tumayo. Tita Elena, nandito na ako. Parang biglang bumilis ang pagtibok ng kanyang puso. Paglabas niya ng sala, nandoon si Luis.

Akala ko ba ay na-in love ka. Sabi niya, Oo. Gusto ko nang bumalik kaagad. Sabi ng pinalaki sa kanya nang may direktang tingin. Kumusta ka? tanong ni Elena. Ayos lang. Kayo ba, sagot ni Luis. Hindi siya agad sumagot, pero sa huli tumango siya. Gabing iyon hindi na nila napigilan ang kanilang sarili.

Para silang hinila ng kasabikan na sinubukan nilang itago sa loob ng isang linggo at muling may nangyari sa kanilang dalawa. Pagkatapos noon, nakahiga si Elena at nakatingin sa kisame habang yakap siya ni Luis. Na-miss kita. Sabi niya nang mahina dahil hindi na niya mapigilan ang sarili.

Lumingon si Luis sa kanya. Na-miss din kita. Alam nilang mali iyon, alam nilang mapanganib. Pero sa sandaling iyon, pinili nilang yakapin ang damdaming matagal nilang itinatanggi sa kanilang sarili. At habang nakatayo sila magkatabi, alam nilang dalawa na hindi ito ang huli. Lumipas ang mga araw nang mabilis.

Para bang kahapon lang napakatahimik ng bahay. Puno ng mga sikreto at pag-iingat. Ngayon, unti-unting nagbabago ang lahat. Dumating ang buwan ng pagtatapos nina Brian at Luis. Abalang-abala ang bahay ni Elena dahil may mga bisita, may party. Ngumiti si Elena habang inihahanda ang mesa habang pinapanood ang kanyang anak na si Brian na nakasuot ng toga.

Nay, salamat sa lahat. Sabi ni Brian habang niyakap siya. Hindi ko magagawa ito kung hindi dahil sa iyo. Kung wala ka, ngumiti si Elena, para sa akin ang lahat ng iyon. Nandun din si Luis. Ayos lang. May ngiti, may halong hiya. Nagtagpo ang kanyang mga mata kay Elena. Sandali lang iyon pero sapat na para maalala nila ang lahat.

Pagkatapos ng graduation, hindi nagtagal si Luis sa bahay ni Elena. Isang gabi, magalang siyang lumapit kay Elena sa sala. Nandun din si Brian. Pero parang naramdaman niya na gusto munang sabihin ng binata ang isang bagay. Ah, Tita Elena, sabi niya nang mahina. Pwede ba tayong mag-usap sandali? Tumango si Elena.

Lumabas sila sa terrace. Well, magpapaalam na ako. Uwi na ako. Diretsong sabi ni Luis. May naghihintay ding trabaho sa akin. Alam ni Elena na darating ang araw na iyon, pero nang marinig niya ito, sumakit pa rin ito. Salamat. Idinagdag ni Luis sa pagtanggap, tulong, at tirahan. Maraming salamat sa lahat. Tumango lang si Elena. Wala iyon. Huwag mong isipin iyon.

Mag-ingat ka. Nagkaroon ng sandaling katahimikan. Oh, Tita Elena. Ang huling salita ni Lis ay, “Gusto kong malaman mo na hindi ko pinagsisisihan ang lahat.” Ako rin. Hindi rin niya pinagsisisihan. Iyon ang gustong sabihin ni Elena kay Luis pero pinili niyang itago sa sarili. Umalis ang binata kinabukasan. Bumalik ang katahimikan sa bahay.

Abalang-abala si Brian sa paghanap ng trabaho. Kaya madalas wala sa bahay. Mag-isa na naman si Elena. Noong una masakit, para bang nawalan siya ng bahagi ng kanyang araw. Pero unti-unti siyang nasanay muli. Hindi na niya pinayagang itanong kung kumusta si Luis. Hindi na niya binuksan ang alaala nilang dalawa.

Hindi na niya hinahanap ang damdaming iyon. Iyon na marahil ang lahat. Bulong niya sa sarili minsan at ayos na iyon sa kanya. Ibinalik niya muli ang kanyang oras sa online business. Naayos ang bahay, tinanggap niya ang tahimik na buhay na matagal na niyang kinalakihan, at isinara niyang muli ang kanyang puso. Makalipas ang ilang taon, isang hapon, maagang umuwi si Brian.

May kakaibang ngiti sa kanyang mga labi. “Mom, sabi niya, may sasabihin ako.” Titingnan siya ni Elena. Ano iyon? Nakipag-usap ako sa isang kaibigan. Sabi ni Brian. Si Luis. Para bang biglang huminto ang mundo ni Elena. Tinitigan niya ang kanyang anak na si Brian. Pero sinubukan niyang panatilihing kalmado ang kanyang mukha.

Ganoon ba? Kaya kumusta siya? Tanong niya, sinusubukang mag-normal. Ayos lang siya. May trabaho. Stable. Sagot ni Brian. Nanatili ang sandaling katahimikan. Pagkatapos ay biglang huminga nang malalim si Brian. Itay, may mahalaga siyang sinabi sa akin. At ano iyon? Sabi niya, tutugtog siya ng ilang ligaw na musika para sa iyo. Nagulat si Elena.

Alam ko ang iniisip mo. Koneksyon ni Brian. Pero nay, matagal ka nang nag-iisa at kilala ko si Luis. Puno ng luha ang mga mata ni Elena nang hindi niya namamalayan. Hindi kita huhusgahan, ma’am. Alam ko na matanda ka na. Pero deserving kang magmahal at mahalin. Sabi ni Brian kung may taong nagpapasaya sa iyo, susuportahan kita.

Hindi agad nakapagsalita si Elena. Niyakap niya ang kanyang anak, “Brian, salamat.” Sabi niya, “Malambot na musika.” Lumipas pa ang ilang araw. Isang hapon may kumatok sa pinto. Nang buksan ni Elena ang pinto, lumitaw si Luis sa harap niya. Sampu. Mas matanda siya kaysa noon. Mas matatag ang tindig ngunit ang mga ngiti sa mga mata ay pareho pa rin.

Elena, magandang hapon. Sabi niya na hindi na tinawag na tita. Pwede ba akong pumasok bilang kasintahan? Tanong niya. Ngumiti si Elena. Siyempre, pwede basta seryoso ka. Sagot niya. Sa likod nila. Pinapanood sila ni Brian na may ngiti. Hindi naging madali ang lahat. Dumaan din sila sa maraming pagsubok, pero ngayon malinaw na ang lahat.

Pinili ni Elena ang sarili niyang kaligayahan hindi bilang isang biyuda kundi bilang isang babaeng muli umibig at muling umibig. At hindi bumalik si Luis bilang pansamantalang kagalakan kundi bilang isang lalaking handang manatili magpakailanman. Iyon lamang ang sasabihin ng ating kwento. Maraming salamat sa mga patuloy na sumusubaybay sa ating channel. M.