KAYA pang sumabay ni lolo

KAYA pang sumabay ni lolo

Magandang araw sa inyong lahat. Just keep my name Darlene, 24 years old. Hindi ko na matandaan kung kailan ito nagsimula. Pero sa karamihan ng aking buhay, lumaki ako sa isang malaking bahay kung saan nagtrabaho ang aking ina bilang isang katulong. Si Inay Rosa ay 52 taong gulang. Matagal na siyang naglilingkod sa kanyang mga amo. Bata pa lang ako, kasama na niya ako doon. Wala na akong ama. Matagal na siyang nawala sa aming buhay. Kaya kaming dalawa lang talaga ang magkasama. Lumaki ako na pakiramdam ko ay bahagi ako ng bahay na iyon. Hindi kami mayaman, ngunit hindi ko naramdaman na wala kamingroon. Dalawa ang amo ng aking ina doon. Si Donya Teresa, isang marangal at mabait na babae, at ang kanyang asawa na si Don Alejandro, isang iginagalang na negosyante.

Mabait sila sa amin, lalo na si Donya Teresa. Para niya akong itinuring na apo. Siya ang tumulong sa akin na mag-aral. Mag-aral kang mabuti, Darln. Palagi niyang sinasabi, “Hindi habangbuhay, nandito ka lang.” Kaya ginawa ko ang aking makakaya, ngunit dumating ang araw na nagbago ang lahat nang pumanaw si Donya Teresa. Tahimik ang buong bahay noon. Pakiramdam ko ay isang malaking bahagi ng aking pagkatao ang nawala, hindi lamang sa kanilang pamilya kundi pati na rin sa amin ng aking ina. At mula noon, si Don Alejandro na lamang ang natira sa malaking bahay. Sa paglipas ng mga taon, lumaki ako. Nagtapos ako ng kolehiyo na may degree sa Business Administration. Isang bagay na hindi ko akalaing makakamit ko kung hindi dahil sa kanilang tulong.

Ngunit ang totoong buhay ay hindi ganoon kadali. Kahit na may diploma ako, nahirapan akong makahanap ng trabaho. Pasensya na, tatawagan ka na lang namin. Paulit-ulit ko itong naririnig sa mga panayam ngunit walang tumatawag. Unti-unti akong nawawalan ng pag-asa. Isang hapon habang ako ay nasa kusina at tumutulong sa aking ina, napansin ako ni Don Alejandro.

“Wala ka pa bang nakukuhang trabaho, Darlin?” tanong niya habang sumasandal sa pinto. Umiling ako. “Wala pa po, Alejandro.” Tumahimik siya sandali, tila may iniisip. May kakilala ako sa isang kumpanya. Susubukan kitang kausapin. Sabi niya, hindi ko napigilang tumingin sa kanya. Talaga po? Ngumiti siya.

Lubos akong nagpapasalamat sa iyo at sa iyong ina. Ngumiti ako ngunit sa kaibuturan ng aking puso, alam ko na ako ang may utang na loob sa kanya. Makalipas ang ilang linggo, natanggap ako sa trabaho. Hindi ko maipaliwanag kung gaano ako ka-saya noon. Maraming salamat, Don Alejandro. Sabi ko habang halos umiiyak. Anuman ang mangyari, karapat-dapat ka rito. Sagot niya. Doon nagsimula ang lahat.

Hindi ko alam na ang aking simpleng pasasalamat ay unti-unting magbabago sa isang damdaming hindi ko inaasahan, isang damdamin na maglalapit sa amin at isang damdamin na hahamon sa lahat ng aking pinaniniwalaan tungkol sa tama at mali. Sa mga sumunod na araw, naging mas malapit kami ni Don Alejandro. Madalas kaming magkuwentuhan sa sala tuwing gabi. Lalo na kapag maaga siyang umuwi at tapos na ako sa aking mga gawaing-bahay. Kamusta ang trabaho? Tanong niya minsan habang magkatabi kaming nakaupo. Ayos lang po, nahihirapan pa rin akong mag-adjust. Sagot ko. Normal lang iyon. Lahat naman ay dumadaan diyan. Sabi niya. Ewan ko kung biro iyon. Pero ganoon na lamang ang aking kapanatagan kapag kinakausap ko siya.

Hindi ko nararamdaman na siya ay isang amo. Para lamang siyang taong handang makinig. Sa bawat lumipas na araw, napansin ko na mas lalo kong hinahanap ang kanyang presensya. At sa tuwing magkatabi kami, may kakaibang pakiramdam sa aking dibdib. Isang damdamin na pinili kong itanggi dahil alam ko na hindi dapat, hindi maaaring, at hindi tama. Ngunit gaano man ko ito subukang iwasan, unti-unti nitong binabago ang lahat at hindi ko na namamalayan. Ang pusong matagal kong inalagaan ay unti-unting nahuhulog sa isang lalaking hindi ko inaasahang mahalin.

Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimula ito. Isang araw, nagising na lang ako. Ibang-iba na ang tingin ko kay Don Alejandro. Hindi na siya ang taong tumulong lamang sa akin. Hindi na siya ang amo ng aking ina. Kundi isang lalaking unti-unting pumapasok sa aking puso. Sa opisina, patuloy kong ginagambala ang aking sarili. Ngunit sa tuwing tahimik ang paligid, siya ang pumapasok sa aking isipan. Ang kanyang mga ngiti, ang paraan ng kanyang pagsasalita at kung paano niya ako triniho na hindi bilang anak ng isang katulong kundi bilang isang taong may halaga.

Hey Darly, ayos ka lang ba? Tanong ng kasamahan ko sa trabaho. Minsan, natigilan ako. Oh, oo, ayos lang ako. Ngunit alam kong hindi. Dahil gaano man katindi ang pagtanggi ko, may kakaiba akong nararamdaman. Pagkauwi ko, nasa sala siya. Tahimik na nagbabasa ng pahayagan. Oh, maaga ka ngayon. Sabi niya nang mapansin ako.

Oo po. Sagot ko. Sinusubukang maging kalmado. Maupo ka muna. Kamusta ang araw mo? At doon nagsimula muli ang mahabang kuwentuhan. Hindi ko namalayan, papalapit na ang gabi. “Darly,” tawag niya habang nakatingin sa akin. “Bakit po?” “Masaya akong nandito ka pa rin.” Natigilan ako. Ewan ko kung bakit.

Ngunit parang may humihigpit sa aking dibdib. “Ako rin po,” mahina kong tugon. At sa sandaling iyon, hindi ko na mapigilan ang aking damdamin. Ngunit kasama ng damdaming iyon ang bigat ng katotohanan. Malaki ang agwat ng aming edad at, higit sa lahat, siya ang amo ng aking ina. Isang gabi habang nagliligpit ako sa kusina, lumapit ang aking ina.

Darl, seryoso ang tono niya. Oh, Ma, napapansin ko kayo ni Don Alejandro. Natigilan ako. Anong ibig mong sabihin? Parang nagiging sobrang lapit niyo na. Pag-alala niya. Hindi ako makasagot. Darln. Idinagdag niya. Mag-ingat ka. Iba ang tingin ng mga tao sa mga ganyang sitwasyon. Alam ko po iyon. Iniisip ko iyon araw-araw kaya sinusubukan kong lumayo.

Ngunit bakit ganon? Habang sinusubukan kong lumayo, mas lalo akong lumalapit. Hanggang sa isang gabi, ang mga pader na itinayo ko ay tuluyan nang bumagsak. Naroon din siya sa matigas na sahig, tahimik na nakaupo. Lumapit ako, “Don Alejandro, bakit hindi ka pa natutulog?” Umiling siya. Hindi pa ako inaantok, iha. Ikaw, bakit nandito ka pa? Hindi rin po ako makatulog.

Nanatili ang katahimikan sa pagitan namin. Ngunit hindi iyon ang awkward na katahimikan kundi ang katahimikan na tila may sinasabi kahit walang mga salita. Pagkatapos ay bigla siyang nagsabi, May gusto akong sabihin sa iyo. Tumitibok nang mabilis ang dibdib ko. Ano po iyon? Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. Hindi ko inaasahan ngunit naging mahalaga ka na sa akin.

Parang tumigil ang aking mundo sa mga sandaling iyon. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapagsalita dahil iyon ang aking ikinakatakot. “Don Alejandro,” mahina kong tugon. “Hindi maaari.” “Alam ko,” mabilis niyang sagot. Alam kong mali ito sa paningin ng iba. Alam ko na may agwat tayo. Lumapit siya nang kaunti. Ngunit hindi ko maitanggi ang aking nararamdaman para sa iyo.

Naramdaman kong nanghina ang aking mga tuhod. Dahil sa totoo lang, hindi ko rin maitanggi ang sa akin. Hindi ko alam kung ano ang tama. Sabi ko na halos pabulong. Huwag na nating isipin ang sasabihin ng iba. Sabihin mo lang sa akin kung ano ang nararamdaman mo? Tahimik. Tila lumipas ang ilang segundo. Hanggang sa tuluyan kong hinarap siya. At doon ko nakita ang katapatan sa kanyang mga mata.

Walang pagnanasa, walang masamang motibo, kundi isang lalaking handang magmahal. Mahal din kita. Halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Ngunit sapat na iyon at sa gabing iyon, hindi na namin mapigilan ang aming sarili, hindi dahil sa tukso kundi dahil sa mga damdaming matagal naming itinago. Mga damdaming sa wakas ay pinili naming harapin. Wala pa akong nagiging nobyo.

Kahit noong nag-aral ako sa kolehiyo, marami ang sumubok na makipag-date sa akin. Ngunit hindi ako lumiko dahil ang gusto ko lamang ay mag-focus sa pag-aaral. Hindi ko akalaing iibig ako nang lubusan kay Don Alejandro. Mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay. Nagulat ako nang bigla siyang lumapit. Naramdaman ko ang kakaibang kuryente sa aking kamay. Masaya ako na pareho tayo ng nararamdaman, Darl.

Dahan-dahan kong hinaplos ang kanyang mukha. Kahit na may edad na siya, kitang-kita pa rin ang kanyang kapanahunan. Hindi ako nagsalita ngunit naramdaman ko ang kanyang mukha na unti-unting lumalapit hanggang sa bumulong siya sa akin. “Gusto mo bang ituloy sa silid-tulugan?” Hindi ako sumagot ngunit tumango ako. Kaya pumasok kami sa loob ng bahay nang maghawak-kamay patungo sa kanyang silid.

Nang nasa harapan na kami ng kanyang silid, huminto ako. Don Alejandro, hindi ba medyo mabilis? Ayaw mo ba? Ayos lang kung hindi ka pa handa. Ngumiti siya. Ngunit ewan ko ba, gabing iyon ay naramdaman kong handa na akong ibigay ang aking sarili sa kanya. Kaya ako ang unang pumasok sa kanyang silid. At pagkatapos ay may nangyari sa aming dalawa. Hindi na ako magdetalye pa.

Basta sa gabing iyon, ipinadama namin sa isa’t isa ang aming pagmamahal. Pagkatapos ng gabing iyon, akala ko magiging magulo ang lahat. Akala ko magising ako bukas na puno ng pagsisisi o kaya ay takot. Ngunit hindi. Ang unang naramdaman ko ay kapayapaan at kakaibang kagalakan. Hindi na kami katulad ng dati ni Don Alejandro. Naging mas maingat kami, mas tahimik.

Ngunit sa bawat sulyap namin sa isa’t isa, alam namin na may nangyayaring hindi na kailanman maibabalik sa simpleng pagkakaibigan. Isang umaga habang nag-aagahan kami sa kusina, napansin ako ng aking ina. “Darly,” tawag niya. “Oh, Ma, may gusto ka bang sabihin sa akin?” Natigilan ako.

Parang naramdaman niya ang lahat. Hindi ko alam kung paano sisimulan ngunit alam ko na hindi ko ito maitatago magpakailanman. Ma, nanginginig ang aking boses. Ma, kami na ni Don Alejandro. Tila biglang natahimik ang buong paligid. Hindi agad nagsalita ang aking ina. Tinitigan niya lang ako at nakita ko ang halo-halong gulat at takot sa kanyang mga mata.

“Darl,” sabi niya nang mahina. Sigurado ka ba sa ginagawa mo? Opo, Ma. Alam mo ba ang sasabihin ng mga tao? Opo. Alam mo ba kung gaano kalaki ang agwat sa pagitan ninyo? Paalala niya. Alam ko po, Ma. Ngunit mahal ko si Don Alejandro. Bumuntong-hininga siya. Anak, hindi kita pinalaki para mapunta sa ganitong sitwasyon. Dagdag niya. Alam ko po iyon, Ma. Isa pa, nasa tamang edad na po ako.

Wala akong sinasaktan, di ba? Hindi niya ako pilitin. Gusto ko siya at mahal ko siya. Tumahimik si ina. Ramdam ko ang bigat ng bawat segundo. Kamusta ang kanyang mga anak? Tanong niya. Hindi ko pa alam, ngunit hindi namin ito itatago. Doon na siya tuluyang tumingin sa akin. At kung hindi ka nila tanggap, nandito ako. Handa akong harapin iyon. Hindi niya ito isinuko agad.

Sa mga sumunod na araw, naramdaman ko ang kanyang distansya. Hindi niya ako pinagalitan, ngunit hindi rin siya masaya. At naiindihan ko iyon. Dahil sa paningin ng iba, mali ang lahat ng ito. Ngunit sa kabila ng lahat ng aking takot, lahat ng aking pagdududa, hindi ako iniwan ni Don Alejandro. Darl, sabi niya isang gabi habang magkatabi kami sa kama.

Hindi kita iiwan mag-isa. Natatakot po ako. Sabi ko. Hinawakan niya ang aking kamay. Ako rin. Ngunit mas natatakot akong mawala ka. Ngumiti ako kahit may luha sa aking mga mata. Ilang araw na ang lumipas. Gumawa ng desisyon si Don Alejandro. Kakausapin ko ang aking mga anak. Sabi niya. Humigpit ang kapit ko sa kanyang kamay. Sigurado ka ba? Ayaw kitang itago.

May karapatan kang makilala nila. Doon na nagsimula. Alam ko na seryoso si Don Alejandro sa akin. Alam ko na totoo ang kanyang nararamdaman. Dumating ang araw na iyon. Umuwi ang kanyang mga anak. Apat silang magkakapatid. May kaniya-kaniyang pamilya. Tahimik ang buong sala. Nasa tabi lamang ako. Halos hindi ko sila matingnan. May gusto akong sabihin.

Pagpapakilala ni Don Alejandro. Gusto kong malaman ninyo na si Darlene ay ang aking kasintahan. Walang paligoy-ligoy. Agad nagbago ang kanilang tingin sa akin. May gulat, may pagdududa at may bahagyang pagtutol. Itay, sigurado ka ba? Tanong ng kanyang panganay na anak. Mas bata siya sa amin. Alam ko na ganoon ang iniisip nila at hindi ko sila masisisi.

Hindi lamang ito basta desisyon. Sagot ni Don Alejandro. Mahal ko si Darl. Tahimik muli. Lahat ay nakatingin sa akin. Parang hinihintay nilang magsalita ako. Huminga ako ng malalim. Hindi ko inaasahang mangyari ito, ngunit mahal ko rin siya at hindi ko ginagamit si Don Alejandro. Hindi ko siya niloko. Lumaki ako sa bahay na ito.

Alam ko kung gaano kabuti ang inyong pamilya, kaya hindi ko ito sisirain. Mahabang katahimikan. Parang sinusukat nila ako hindi bilang anak ng isang katulong kundi bilang isang babaeng nagmamahal sa kanilang ama. Sa wakas, ang bunso ang nagsalita. Ano ba? Kilala natin si Darly. Hindi siya ganoong klase ng tao. Sabi niya, “Tama.” Isa pa. Kung masaya si dad, siguro dapat nating tanggapin na lang.

Isa pa, matagal nang pumanaw si mom. Hayaan na nating maging masaya si dad. Nang marinig ko iyon, parang may tinik na binunot sa aking dibdib. Hindi agad naging madali. Ngunit unti-unti kong naramdaman na lumuluwag ang paligid. Pagkatapos ng pag-usap, lumapit sa akin ang panganay. Hindi ko pa lubusang natatanggap, ngunit hindi rin kita huhusgahan agad.

Ngumiti ako kahit may mga luha. Sapat na iyon. Maraming salamat po. Nang gabing iyon, niyakap ako ni Don Alejandro. “Sana mas magaan na ang pakiramdam mo,” bulong niya. Maraming salamat, Don Alejandro. Maraming salamat sa pagmamahal mo sa akin. Ako dapat ang magpasalamat sa iyo, Darl, binigyan mo ako muli ng tapang para ipagpatuloy ang buhay.

Sa unang pagkakataon sa aking buhay, pinili kong ipaglaban ang pagmamahal. Hindi perpekto, hindi madali. Ngunit alam kong totoo. At doon ko napagtanto na minsan ang pinakamahirap na laban ay ang pakikipaglaban para sa taong mahal mo. Pagkatapos ng aming pag-amin, akala ko doon na magtatapos ang aming pagsubok. Ngunit doon nagsimula ang totoong laban. Unti-unting tinanggap kami ng kanyang mga anak.

Hindi lubusan, ngunit sapat para gumaan ang aking pakiramdam. Paminsan-minsan ay kinakausap nila ako. Hindi katulad ng dati, may pakiramdam na may agwat, ngunit kahit papaano ang bawat maliit na progreso ay nagpapas ngiti sa akin. Ngunit lumilitaw na hindi ganoon kadali dahil unti-unting tinatanggap siya ng kanyang pamilya. Nagsimula nang manghusga ang ibang tao.

Parang may plano. Siguro kaya siya pinarusahan. Mayaman, ha. Inasar ng binata ang matanda. Iyon ang mga biro na hindi ko dapat pinansin. Ngunit gaano man katindi ang pagsubok kong maging matatag, nasasaktan pa rin ako. Isang araw, umuwi akong mababa ang moral. Tahimik akong umupo sa sala.

Agad na napansin ni Don Alejandro. “Mahal ko, ano ang problema?” tanong niya. Nag-alala. Umiling ako sa pagmamahal. Ayos lang ako ngunit hindi ko na napigilan. Tumulo ang aking mga luha. Agad siyang lumapit. Mahal ko, bakit ka umiiyak? Tanong niya nang mahina. Mahirap. Akala ko kaya ko, ngunit ang daming sinasabi ng mga tao. Tahimik siyang nakinig.

Hindi siya agad nagsalita. Hinawakan lamang niya ang aking kamay. Alam ko at hindi ko maipangangako na mawawala iyon. Tiningnan ko siya. Ngunit maipapangako ko sa iyo na hindi kita iiwan mag-isa. Idinagdag niya. Niyakap niya ako. Mahigpit, mainit. At sa yakap na iyon, parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ko. Mahal ko, huwag mong hayaang sirain ng iba ang totoo.

Ngunit paano kung tama sila? Hindi nila alam ang nararamdaman natin. Alam natin. Pumikit ako at sa unang pagkakataon pinili kong paniniwalaan hindi ang sinasabi ng iba kundi ang aking naramdaman. Sa mga sumunod na linggo, natuto akong tumayo sa sarili kong mga paa. Hindi na ako nakikinig sa mga tsismis. Hindi ko na hinahayaan ang iba na diktahan ang aking buhay dahil alam ko na wala akong ginawang mali sa pagmamahal.

Ang aming relasyon kay Don Alejandro ay naging mas matatag. Ito ay hindi na lamang simpleng damdamin kundi araw-araw na desisyon. Isang desisyon. Isang gabi habang naglalakad kami nang magkatabi, bigla siyang huminto. Mahal, bakit kaya? May kakaiba sa kanyang tono. Parang seryoso. Humarap siya sa akin at doon ko nakita ang lalaking hindi lamang aking sandalan kundi ang lalaking lubos kong mahal.

“Mahal na mahal kita,” sabi niya. Ngumiti ako at sumagot. Mahal din kita. Ngunit hindi roon nagtapos dahil sa sumunod niyang sinabi. Ang takbo ng aking buhay ay nagbago magpakailanman. Darl, gusto kitang pakasalan. Parang tumigil ang aking mundo. Hindi ako agad makapagsalita. Sigurado ka ba? Tanong ko na halos pabulong. Ngumiti siya. Hindi na ako nagmamadali dahil sa aking edad.

Gusto ko ito dahil ikaw ang gustong makasama sa natitirang bahagi ng aking buhay. Sabi niya, “Umiyak ako hindi dahil sa kalungkutan kundi sa kagalakan. Hindi ko maibibigay sa iyo ang perpektong buhay, ngunit ibibigay ko sa iyo ang buong puso ko.” Idinagdag niya. At sa sandaling iyon, wala na akong mahihiling pa. Opo, pakakasalan kita. Mahal na mahal kita, Alejandro.

Niyakap niya ako at sa gabing iyon, hindi lamang namin pinili ang isa’t isa kundi pinili naming ipaglaban ang aming pagmamahal sa kabila ng lahat. Dahil muli, ang tunay na pag-ibig ay hindi sinusukat sa edad kundi sa lalim ng puso. Walang enbong kasal kami ni Don Alejandro. Tahimik lamang, simple ngunit puno ng pagmamahal. Sa maliit na hardin sa likod ng bahay.

Ang bahay kung saan ako lumaki. Doon kami nagsumpaan sa isa’t isa. Naroon si Ma. Tahimik lamang habang pinapanood ako. At sa sandaling iyon, nakita ko ang kanyang mga mata. Puno ng luha. Ngunit hindi iyon dahil sa pagtutol kundi dahil sa pagtanggap. Bumulong siya bago ako maglakad. Kung saan ka masaya, anak, nandoon ako.

Hindi ko na napigilan ang aking pag-iyak. Salamat po, Ma. Salamat po. Naroon din ang mga anak ni Don Alejandro. Maaaring hindi pa sila ganong kumportable noong una, ngunit naroon sila. At sapat na iyon para maramdaman ko na tinanggap nila ako, hindi bilang anak ng katulong, kundi bilang bahagi ng kanilang pamilya. Habang naglalakad ako patungo kay Don Alejandro, hindi ko napigilan ang lumingon sa lahat ng nangyari.

Ang batang si Darln na naninirahan lamang sa bahay na iyon. Ang mag-aaral na nangangarap lamang na magtapos at ang babaeng ngayo’y ikinakasal sa lalaking hindi niya inaasahang mahalin. Ngumiti siya sa akin habang naghihintay sa altar at sa ngiting iyon, ang lahat ng takot, pangamba at pagdududa ay nawala. Darlene, tinatanggap mo ba si Don Alejandro bilang iyong asawa? Tiningnan ko siya, ang lalaking naging aking sandalan, ang lalaking pinili ko sa kabila ng lahat.

Opo, tinatanggap ko. At ikaw, Don Alejandro, tinatanggap mo ba si Darlene bilang iyong asawa? Ngumiti siya. Tinatanggap ko siya nang buong puso. At sa simpleng salitang iyon, nabuo ang pangakong ipinaglaban namin. Lumipas ang mga buwan, unti-unti kaming nasanay. Nawala rin ang mga pagsubok. At kung mayroon mang natira, hindi na namin pinansin.

Masaya ang aming buhay. Simple ngunit totoo. Araw-araw kaming kumakain nang sabay, nagkukuwentuhan, tumatawa at sa bawat lumipas na araw, mas lalo kong naramdaman kung gaano ako ka-swerte. At ilang buwang pagkatapos naming ikasal, biniyayaan kami ng pagkakataong magkaroon ng anak. Opo. Kasalukuyan akong nagbubuntis ngayon at mas lalo kong naramdaman ang pagmamahal ni Don Alejandro.

Hindi lamang para sa akin kundi para sa aming magiging anak. Hindi nagbago ang kanyang pagtrato. Mas lumalim pa ang aming pagmamahal. Narito na ako ngayon. Buntis, masaya at kuntento sa buhay na aking pinili. Madaming beses. Kahit hinusgahan ako ng mundo. Maraming nagsabi na mali ang aming pagmamahal. Na hindi ito magtatagal, na hindi ito totoo.

Ngunit naranasan ko ito. Naramdaman ko ito at ako ang patunay na ang tunay na pag-ibig ay hindi sinusukat sa edad dahil minsan ang pag-ibig ay dumarating sa paraang hindi mo inaasahan sa taong hindi mo akalaing mamahalin mo. Sa sitwasyong akala mo ay mali ngunit sa iyong puso ay alam mong tama. At kung may natutunan man ako sa lahat ng ito, ito iyon.

Ang edad ay hindi hadlang kung totoo ang pagmamahal. Hindi mahalaga ang sinasabi ng iba kung sigurado ang iyong puso. At higit sa lahat, lahat tayo ay may karapatang maging masaya. Ako, si Darln, ang anak ng isang katulong na minahal ng isang matandang lalaki. Kahit malaki ang agwat ng aming edad, alam ko sa aking sarili na wala akong ginawang mali sa pagpili sa kanya.

At muli, natagpuan ko ang pagmamahal sa lugar na tinawag kong tahanan sa mahabang panahon. At ito ang kuwento ng aking buhay. Yun lang. Totally wandering darl