MAGALING SI ATE NA MAG TURO

Hindi ko akalain na darating ang araw na siya ang magiging unang karanasan ko sa kama. Ang babaeng kasalukuyang kasama ng sarili kong kapatid. Mahal na Miss Love, ako si David, 20 taong gulang at kasalukuyang nag-aaral sa kolehiyo. Tahimik ang buhay ko noon, bahay, paaralan, at paminsan-minsan ay pakikipag-tambay sa mga kaibigan. Mula nang pumanaw ang aming mga magulang, si Kuya Benedict ang naging haligi ng pamilya.

Ang kuya kong si Benedict ay seaman, madalas siyang sumasakay sa barko, mawawala ako ng isang buwan sa Pilipinas. Kaya naman ako ang naiiwan nang mag-isa sa aming bahay sa tuwing sumasakay siya ng barko. Nagbago ang lahat nang ipakilala niya sa akin ang bagong babae sa kanyang buhay. Siya si Ate Dona. Ilang buwan pa lamang silang nagliligawan at ngayon ay nagdesisyon na silang magsama sa iisang bubong.

Noong una ko siyang nakita, hindi ko napigilang titigan siya nang matagal. Siya ay maputi. Mayroon din siyang mahabang buhok at laging nakangiti. Hindi ko maikakailang maganda siya kahit nasa huling yugto na siya ng kanyang 30s. David, siya ang iyong Ate Dona. Sabi ni Kuya Benedict habang nakangiti.

Makakasama namin siya rito sa bahay. Medyo naguluhan ako noong una. Hindi sa ayaw ko sa kanya, kundi hindi ako sanay na may ibang babae sa bahay bukod sa aming ina. Hi David, bati sa akin ni Dona. Marami na akong narinig na kwento tungkol sa iyo, Anya. Napakatamis ng kanyang boses. Magandang hapon po, sir. Sagot ko. Mas lumawak ang ngiti niya. Oo. O, nakikinig ang sign ko.

Biro niya. Napakamot na lamang ako sa ulo. Pasensya na. Iyon na nga. Parang hindi naman ako mukhang matanda. Tumawa ang kuya ko. Eksakto nga iyon, David. Masanay ka nang maging masayahin. Sabi niya. At tama nga siya. Sa mga sumusunod na araw, unti-unti kong nakilala si Dona. Mabait siya, marunong sa mga gawaing-bahay, at halos ginagawa niya ang lahat nang mag-isa.

Pagluluto, paglilinis, pati paglalaba. Pakiramdam ko ay matagal na namin siyang kasama sa bahay. Isang araw habang kumakain kami ng hapunan, bigla niya akong tinanong. Nga pala, David, may kasintahan ka na ba? Muntik na akong mabulukan sa kanin. Wala pa po. Sagot ko habang umiinom ng tubig. Talaga ba? Sabi niya habang nakatingin sa akin na parang nang-aasar.

Gwapo ka naman, di ba? Dona. Huwag mo nang asarin ang kapatid ko. Sabi ni Kuya habang tumatawa. Hindi naman totoo iyon, Ben. Gwapo ba ang kapatid mo? Sagot niya. Mula noon, napansin ko na mahilig talagang magbiro si Ate Dona. Ngunit hindi ang mga bastos na biro. Tila likas sa kanya ang pagiging malambing. Minsan, habang nag-aaral ako sa sala, dumaan siya galing kusina.

O, nag-aaral ka pa ba? Tanong niya. Oo, ito na po. Opo. Ngumiti siya. Good boy. Oh. Ewan ko ba, pero may kakaiba akong naramdaman nang marinig ang ganoong boses. Mahinahon at malambot. Siguro ay hindi lang ako sanay. Lumipas ang ilang buwan, Miss Love. Dumating ang araw na kinakailangan na namang sumakay ni Kuya Benedict sa barko.

Maaga kaming nagising para ihatid siya. Kumusta ka na, David? Sabi ng kuya ko habang inaayos ang kanyang bag at maleta. Unahin mo munang alagaan ang bahay. Opo, kuya. Palaging ganoon. Lumingon siya kay Dona. At Dona, alagaan mo ang kapatid ko. Bata pa iyon. Bahala ka na. Tumawa si Ate Dona.

Hindi na naman siya bata. Napakamot ako nang husto sa ulo ko. Babalik ako pagtapos ng kontrata ko. Sabi ng kuya ko. Tutal, anim na buwan lang naman. Nagyakapan silang dalawa bago umalis. At pagkatapos, ang bahay ay biglang naging tahimik. Noon, nakakagawa ako ng konting ingay dahil sa kuya ko.

Ngayon ay kaming dalawa na lamang ang natira. Tila napakatahimik. Noong unang araw, maayos ang lahat. Pareho kaming abala. Parehong abala. Ako sa eskwelahan, siya sa bahay. Ngunit napansin ko rin na mas naging madaldal si Dona kapag kaming dalawa na lamang ang magkasama. Isang gabi habang nanonood ako ng TV sa sala, naupo siya sa kabilang dulo ng sofa.

May pinapanood ka bang ganyan? tanong niya. Oo, seryoso ito. Bigla niyang kinuha ang remote at pinalitan ang channel. Pinili niya ang isang comedy show. Mas maganda ito. Sabi niya. Tumawa ako. Hilig mo talaga ang comedy, di ba? Syempre, ayokong maging mainip ang buhay dito. Habang nanonood kami, napansin ko na paminsan-minsan ay tumatawa siya habang bahagyang hinahampas ang aking braso.

Ewan ko ba, pero sa tuwing nangyayari iyon, pakiramdam ko ay mas lalo ko siyang iniiwasan, siguro dahil hindi ako sanay sa ganoong kalapit na pakikisalamuha. Isang hapon, umuwi ako galing eskwelahan. Naabutan ko siyang nagluluto sa kusina. David, irog ko, tikman mo nga ang niluto ko. Iniabot niya sa akin ang sandok. Pagkatapos kong tikman, sinabi kong tama lang ang lasa. Lumapit siya sa akin.

Masarap ang niluto ko, di ba? At doon ko napansin kung gaano kami kalapit sa isa’t isa. Magkadikit na halos ang aming mga balat sa balikat. Bigla akong nahilo at medyo napaurong. Napakamali nito. Bakit parang kinakabahan ka? Hindi naman po. Hmm. Sigurado ka ba? Hindi ko alam kung biro lang iyon o may iba pang ibig sabihin.

Ngunit sigurado ako sa isang bagay. Habang tumatagal na kaming dalawa lang sa bahay, mas lalo kong nakikilala si Ate Dona. Hindi lang siya maganda at mabait. Mayroon din siyang kakaibang aura. Ang tipo na madaling lapitan ngunit napakahirap intindihin. Minsan ay parang kapatid ko siya. Minsan ay parang kaibigan at minsan ay hindi ko maipaliwanag.

Isang gabi habang nagliligpit kami ng mga pinggan, may bigla siyang sinabi na hindi ko inaasahan. “David,” sabi niya bigla. “Sa tingin mo ba masama akong babae?” Napatingin ako sa kanya nang wala sa oras. Bakit mo nasabi iyon?” Tumahimik siya sandali bago ngumiti. “Wala, naisip ko lang.” Ewan ko ba ngunit parang may kalungkutan sa kanyang mga mata.

At doon ko unang naisip na baka marami pa akong hindi alam tungkol sa babaeng kasama ng aking kapatid. At hindi ko rin alam na sa mga susunod na araw, magaganap sa pagitan naming dalawa ang isang karanasang hinding-hindi ko malilimutan. Sabado noon at walang pasok. Ginugol ko ang halos buong hapon sa covered court ng barangay upang maglaro ng basketball kasama ang aking mga kaibigan.

Alas-isais ng hapon na nang makauwi ako ng bahay. Pagpasok ko pa lang sa gate, naramdaman ko na agad ang pagod. Basa ng pawis ang aking t-shirt at medyo kapos pa ako sa hininga. Pagbukas ko pa lang ng pinto ng bahay, agad kong napansin si Ate Dona sa sala. Nakaupo siya sa sofa habang may hawak na baso at may nakabukas na bote ng alak sa mesa.

Sinuri niya ako mula ulo hanggang paa. Tila matagal bago siya nagsalita. “Magaling, mukhang pawis na pawis ah.” Sabi niya habang nakangiti. Napakamot ako nang husto sa ulo ko. Naglaro lang po ako ng basketball. Sagot ko. Napansin ko rin na parang matagal niya akong tinititigan, lalo na sa aking mukhang pawis na pawis.

Sabi niya, pawis na pawis ka ah. Pagkatapos ay napansin ko ang boteng hawak niya. Ah, umiinom ka pala, sabi ko. Tumango siya habang bahagyang itinaas ang kanyang baso. Oo. Pampawala lang ng inip. Ngumiti siya nang mapagbiro. Gusto mo bang sumali? Medyo tumawa ako. Maliligo muna po ako. Sige. Sige, hintayin kita.

Sagot niya. Agad akong umakyat sa kwarto para maligo. Naramdaman ko ang lamig ng tubig sa aking katawan habang nililinis nito ang pawis at alikabok mula sa laro. Habang naliligo ako, hindi ko maiwasang alalahanin ang titig ni Dona kanina. Ewan ko ba, pero parang may kakaiba sa paraan ng pagtingin niya.

Pagkatapos kong magsuot ng malinis na t-shirt at shorts, bumalik ako sa sala. Nandoon pa rin siya sa sofa. May dalawang baso sa mesa. O, ang bilis mo naman. Sabi niya. Naupo ako sa kabilang dulo ng sofa. Hindi naman po ako sanay umiinom. Sabi ko, “Ayos lang iyon. Kaunti lang naman.” Binuhusan niya ako ng kaunti sa baso.

Napakainip dito sa bahay ngayon. Sabi niya, “Talagang tahimik dito kapag wala ang kuya mo.” Sabi ko naman, “Oo nga po.” Sabi niya habang nakatingin sa kanyang baso. Tumahimik kami sandali. Pagkatapos ay siya ang unang muling nagsalita. “So, paano ang buhay kolehiyo mo?” tanong niya. Ayos lang po.

Medyo mahirap lang minsan. Anong kurso mo ulit? Business management. “Ah,” sabi niya habang tumatango. Mabuti naman. Uminom siya ng kaunti mula sa baso. Napansin ko na parang naging mas relaks ang kanyang kilos habang tumatagal ang oras. “Alam mo ba?” sabi niya makalipas ang ilang sandali. “Mabuti at nandito ka.” Bakit po? Kasi baka masiraan na ako ng bait sa sobrang tahimik ng bahay ninyo.

Tumawa ako. Hindi ka pa ba sanay na mag-isa? Tumahimik siya sandali bago sumagot. Sanay naman, pero iba rito sa Pilipinas. Malungkot. Napansin ko na parang nagbago ang tono ng kanyang boses. Mas mababa at mas seryoso. David, sabi niya bigla. Alam mo bang may anak na ako? Opo. Nabanggit na po iyon sa akin ni kuya.

Tumango siya. Isang taon na siya ngayon. Nasaan siya? Tumingin siya sa ibang direksyon sandali bago sumagot. Nasa poder ng ama niya. Kumunot ang noo ko. Hindi siya sumama? Nasaan? Umiling siya. Hindi, hindi. Hinawakan niya ulit ang baso. Tila mas mabigat ang kanyang aura ngayon kaysa kanina. Alam mo bang OFW ako dati? Opo.

Nagtrabaho ako sa Middle East. Nagulat ako. Hindi ko alam iyon. Ngumiti siya nang mapait. Ilang taon akong nagtrabaho roon. Hindi ko nakita ang paglaki ng anak ko. Alam mo ba kung bakit? Umiling ako dahil ginawa ko iyon para sa kanila. Para sa pamilya ko. Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. Pinag-aral ko ang anak ko. Tinulungan ko ang pamilya ng asawa ko. Ipinapadala ko sa kanila ang halos lahat ng kinikita ko.

Makinig lamang ako nang tahimik. Akala ko ay maayos ang lahat. Sabi niya, “Akala ko maayos ang takbo ng buhay namin.” Tumawa siya sandali, ngunit hindi iyon masayang tawa. Nalaman ko na lang na niloloko ako ng asawa ko. Napatingin ako sa kanya. “Talaga po?” Tumango siya. “At alam mo ba kung ano ang mas masakit?” Sabi niya habang nakatingin sa mesa.

Alam ng pamilya niya. Kinukunsinti lang nila. Umiling siya habang ngumiti nang mapait habang nagtatrabaho ako sa ibang bansa para sa kanila. Sila naman, itinatago ang kalokohan ng asawa ko. Napakasama naman po. Sabi ko. Galit na galit ako noon. Sinabi niya rin, “Hindi na ako babalik sa abroad.” Pagkatapos noon, nakipaghiwalay na ako sa kanya.

Ngunit napansin ko na biglang nalungkot ang kanyang mukha. Ayaw sumama sa akin ng anak ko. Tila biglang natahimik ang buong sala. Mas gusto pa niyang manatili sa kanyang ama. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Kaya minsan sinasabi niya habang pinipilit ngumiti, kapag nakikita mo akong tumatawa o nagbiro. Hindi ibig sabihin niyon ay masaya talaga ako.

Doon ko napagtanto, Miss Love, na sa likod ng pagiging palabiro at malikot na kalikasan ni Ate Dona, may dala siyang malalim na kalungkutan. Tumahimik kami sandali. Pagkatapos ay uminom ulit siya. Tila tumatalab na sa kanya ang alak. Bigla siyang tumingin sa akin, “David!” Opo. Ngumiti ulit siya.

Ang pilyong ugali na iyon na nakasanayan ko. Nagtatanong lang naman ako. Ano po iyon? Lumapit siya nang kaunti habang tuwid na nakatingin sa aking mga mata. Ikaw ba? Tumawa siya sandali. May karanasan ka na ba sa mga babae? Tila bigla akong natulala sa kanyang tanong. Ano po? Tumawa siya nang mahina. Ang galing mo naman. Ang simple lang ng tanong ko.

Hindi ko alam kung saan titingin. “Ah, eh.” Wala pa po. Sagot ko sa huli. Talaga ba? Tumango ako. Malawak siyang ngumiti. Interesante. Napakamot ako sa ulo. Bakit mo po itinanong iyon? Sumandal siya sa sofa habang nakangiti. Wala lang. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa sandali at sa paraan ng pagtingin niya sa akin noong sandaling iyon, hindi ko maiwasang maramdaman na may iba pang ibig sabihin ang kanyang tanong.

Pero alam mo, mahirap ang walang alam, lalo na’t nasa kolehiyo ka na. Sabi niya habang pinapaikot ang baso sa kanyang kamay. Baka iwan ka ng kasintahan mo dahil wala kang alam. Napakamot ako sa ulo. Iyan nga po ang problema ko. Sagot ko. Natatakot akong magkamali. Sobra siyang mahigpit.

At bakit ka naman matatakot? Baka mapahiya lang ako. Humagalpak siya ng tawa. Miss Love. Diyos ko. Sabi niya habang bahagyang hinahampas ang aking braso. Sa laki mong iyan, napaka-clumsy mo naman. Ngumiti lamang ako nang mahiyain. Hindi po kasi ako sanay. Titig na titig siya sa akin mula ulo hanggang paa. Ngayon alam ko na. Sabi niya habang nakangiti, “Magkapatid nga kayo ng kuya mo.” Napatingin ako sa kanya.

“Bakit po pareho kaming clumsy?” Tumawa siya nang kaunti. Talaga ba? Oo. Alam mo ba na ako ang unang umamin sa kuya mo na may gusto ako sa kanya? Natigilan ako. Ano po? Tumawa ulit siya habang umiinom sa kanyang baso. Kung hindi pa ako ang unang kumilos. Siguro walang nangyari sa amin hanggang ngayon. Napakatorpe niya. Mas torpe pa kaysa sa iyo.

Sagot niya habang nakangiti. Paano po nangyari iyon? Umupo siya sa sofa habang nakatingin sa kisame na parang may malalim na iniisip. Alam mo, matagal na kaming nagkakilala ng kuya mo. Matagal na kaming nag-uusap. Sabi niya iyon, pero nakatitig lang. Hindi niya alam kung paano sisimulan. Ngumiti siya habang nagkukuwento.

Kaya isang araw, nilapitan ko na siya. Talaga po? Tumango siya. Oo. At kung hindi ko ginawa iyon, baka magkaibigan pa rin kami hanggang ngayon. Nagtititigan, nagpapahiwatig. Umiling ako habang tumatawa. Ang tapang mo naman. Ngumiti siya nang pilyo. David, minsan kailangan mo talagang maging matapang kung gusto mong makuha ang gusto mo. Pareho kaming tahimik sandali.

Pagkatapos ay muli siyang nagsalita, “David, kapag dumating ang tamang babae sa buhay mo, huwag kang matakot.” Tandaan mo iyan. Tumango lamang ako. Umiikot na nang kaunti ang aking ulo dahil sa alak. Kahit na kaunti lang ang ininom ko. Makalipas ang ilang sandali, nagpaalam na siya. O sige, matulog na tayo. Sabi niya habang tumatayo. Tumango ako. Magandang gabi po, Ate Dona.

Magandang gabi. Pumunta kami sa kani-kanilang kwarto. Humiga ako sa aking kama ngunit hindi ako agad nakatulog. Patuloy kong inuulit sa aking isipan ang mga sinabi niya kanina. Ang kanyang mga biro, ang kanyang mga titig, at ang tanong niya kung may karanasan na ba ako sa isang babae. Napahinga ako nang malalim. Halos isang oras na ang lumipas ngunit gising na gising pa rin ako.

Tiningnan ko ang aking cellphone. Alas-dose na ng gabi. Ewan ko kung ano ang pumasok sa isip ko. Ngunit bigla akong bumangon mula sa kama. Lumabas ako ng kwarto at naglakad patungo sa kabilang pinto sa pasilyo. Ang kwarto ni Dona. Huminga ako nang malalim bago kumatok. Bumukas ang pinto sandali lamang at natulala ako. Kagagaling lang ni Ate Dona sa ligo.

Basah-basa pa ang kanyang buhok at suot niya ay simpleng night dress. Nagulat din siya nang makita ako. O. Sabi niya habang itinaas ang kanyang kilay. Natulala ka naman. Napakamot ako sa ulo. Ah, pasensya na po. Ngumiti siya nang pilyo. May kailangan ka ba? Tumango ako. Opo. Binuksan niya nang kaunti pa ang pinto. Ano iyon? Naisip ko sandali bago sumagot.

Gusto ko pong magkaroon ng unang karanasan. Biglang kumunot ang noo niya. Huh? Hindi, hindi po iyon ang iniisip ninyo. Agad kong idinagdag habang namumula ang aking mukha. Tumawa siya. Kalma lang. Huminga ako nang malalim. Gusto ko, gusto ko lang mawala ang kaba ko. Sabi ko. Parang nanginginig ako kapag naiisip ko ang makipaglandian o lumapit sa isang babae.

Matagal niya akong tinitigan. Matutulungan mo ba ako, Dona? Tanong ko sa kanya. Siguro naman hindi mo ako pagtatawanan, di ba? Tumahimik siya sandali bago ngumiti. Napaka-gago mo talaga, David. Napakamot ulit ako sa ulo. Pasensya na po. Sumandal siya sa pinto habang nakangiti. Alam mo ba kung gaano ka ka-gago? Hindi ko alam kung papuri iyon o insulto. Tumawa siya. Relax lang.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. Sigurado ka ba sa gusto mo? Tumango ako. Opo. Gusto ko lang matuto. Bahagyang ngumiti siya. Napakasama nito. Ako pa talaga ang magiging guro mo rito. Ngumiti rin ako. Sabi mo kanina, minsan kailangan mong maging matapang. Umiling siya habang tumatawa at ginamit mo pa talaga iyon laban sa akin.

Naisip niya sandali. Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya. Sige. Pero may isang kundisyon muna. Ano po iyon? Walang sisihan. Huh? Deal. At ngumiti siya. Pagkatapos ay umatras siya nang kaunti at binuksan nang mas malaki ang pinto. “Halika rito.” Medyo nag-alinlangan akong pumasok sa kanyang kwarto. Tahimik ang paligid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang huni ng mga kuliglig sa labas.

Umupo siya sa gilid ng kama habang nakatingin sa akin. “So, ano ba talaga ang gusto mong matutunan, David?” tanong niya. Hindi ko siya sinagot agad. Napakamot ulit ako sa ulo. Umiling siya habang tumatawa. Napakatanga mo talaga. Sabi ko na nga ba. Halika rito. Sabi niya habang iniabot ang kanyang kamay. Nagulat ako ngunit lumapit ako. Dahan-dahang hinawakan niya ang aking kamay. Relax lang.

Iyan ang unang gagawin mo. Sabi niya, “Kapag may gusto kang babae, huwag kang matakot lumapit.” Napakasimple lang, di ba? Tinitigan ko siya. Ganoon ba talaga iyon kadali? Ngumiti siya. Oo naman. Pagkatapos ay nagtititigan kami sandali. Ang mga sandaling iyon, Miss Love. May kakaibang tensyon sa pagitan naming dalawa. Hindi ko alam kung sino ang unang kumilos. Ang alam ko lang, hinalikan niya ako at tinugunan ko iyon. Gayahin mo lang ako. Gagawin ko ang lahat para mabilis kang matuto. Hinding-hindi ko malilimutan ang gabing iyon, Miss Love. Ang karanasang ipinaranas sa akin ni Ate Dona. Ang gabing iyon sa katahimikan ng gabi habang wala ang aking kuya, may nangyari sa pagitan naming dalawa na hinding-hindi ko malilimutan.

Lumipas ang mga buwan pagkatapos ng gabing iyon at sa totoo lang, minsan lang nangyari iyon sa pagitan namin ni Ate Dona. Hindi na ito naulit kailanman. Sabi nila, sapat na ang minsang iyon at baka masanay pa ako. Baka magalit ang kuya ko kapag nalaman niya. Pagkatapos ng gabing iyon, parang walang nagbago sa aming dalawa.

Bumalik kami sa dati naming gawi at naging magkaibigan pa kami. Ang tipo na napakalapit sa isa’t isa. Minsan ay nagbiro pa rin kami sa sala. Kumain kami nang magkasama, nanonood ng TV nang magkasama. Ngunit pareho naming alam na hanggang doon na lamang iyon. At pananatilihin namin ang sikretong iyon sa pagitan naming dalawa. Isang sikreto na hinding-hindi dapat malaman ng aking kuya. Wala na kaming sinabi tungkol doon.

Tila tahimik kaming nagkasundo. Naiwan na iyon sa nakaraan. Habang lumalipas ang panahon, naging abala na ako sa pag-aaral. Nasa ikaapat na taon na ako sa kolehiyo kaya mas marami na ang mga kinakailangan at proyekto. Hanggang sa dumating ang araw na gusto ko talagang sabihin kay Ate Dona ang isang magandang balita. Nang hapon na iyon, pag-uwi ko galing eskwelahan, naabutan ko siya sa kusina na nagluluto.

“Ano po iyon?” “Parang masarap ah.” Sabi ko habang sumisilip sa kaldero. “Sinigang.” Paborito ni Kuya? Ngumiti ako. May sasabihin po ako sa inyo, Dona. Tumingin siya sa akin. Ano iyon? Hindi ko mapigilang ngumiti. May kasintahan na po ako. Tumahimik si Ate Dona sandali. Pagkatapos ay malawak siyang ngumiti. Talaga ba? Tumango ako. Oo naman.

Ibaba niya ang sandok at lumapit sa akin. Wow. Sabi niya habang bahagyang tinatapik ang aking balikat. Hindi na tanga ang batang ito. Napakamot ako sa ulo. Konti lang po. Anong pangalan? Angela. Maganda ba? Syempre. Kumain siya habang nakangiti. Maganda ba ang katawan? Syempre. Pipili ba naman ako ng hindi? Tingnan mo ito. Sabi ko, “Ano po?” Huwag kang matakot.

Totoo naman ang sinabi mo. Sagot ko. Masaya si Dona para sa akin. Nakikita ko iyon sa kanyang mga mata. Lumipas pa ang ilang linggo. Dumating ang araw na pinakahihintay ko, ang pag-uwi ng aking kuya mula sa barko. Maagang abala si Ate Dona sa bahay. Naglilinis, nagluluto, at iba pa. Halatang excited siya sa pag-uwi ng kanyang asawa.

Bandang tanghali, dumating si Kuya Benedict. Pagpasok na pagpasok niya sa bahay, nagyakapan at naghalikan agad sila. “Miss na miss na kita,” sabi ng aking kuya. “Miss na miss na rin kita,” sagot ni Dona. Napangiti pa ako habang pinapanood sila. Hoy, nandito pa ako, o! Sabi ko. Lumapit sa akin ang kuya ko at tinapik ang aking balikat.

Kumusta ka na, David? Ayos lang po. Nang gabing iyon, may plano rin akong iharap ang aking kasintahan. Bandang alas-siyete ng gabi, dumating si Angela sa bahay. Kuya, siya po ang sinasabi ko, ang kasintahan ko. Ngumiti si Angela. Magandang gabi po, sir. Magandang gabi rin. Sagot ng aking kuya. Masaya ring tinanggap ni Dona si Angela. Ang ganda mo naman. Sabi ni Dona habang nakangiti. Salamat po.

Habang kumakain kami ng hapunan, nag-uusap lang kami nang nag-uusap. Napakasaya ng gabing iyon. Bandang alas-otso y media, magpapaalam na sana si Angela na umuwi ngunit agad siyang pinigilan ni Dona. “Saan ka pupunta? Dito ka na matulog.” Sabi niya, “Sir, gabi na po. Baka mapahamak ka pa sa labas.” Tumingin sa akin si Angela. “Sige na, may extra room naman.” Sabi ni Dona. Sa huli, pumayag din si Angela.

Bandang alas-nuwebe, nagpaalam na ang aking kuya at si Dona papuntang kwarto. Naiwan muna kaming dalawa ni Angela sa sala. Habang nag-uusap kami, bigla kaming nakarinig ng ingay mula sa kabilang kwarto. May mahinang tawanan na parang naglalambingan sila. Alam ko namang miss na miss nila ang isa’t isa. Hanggang sa makalipas ang ilang sandali, tumahimik ang paligid at nakarinig kami ng kakaibang ingay.

Tumingin ako sa kisame. Bahagyang umiling ako. Bigla akong nakaramdam ng init. Kilala ko si Dona at alam kong ginawa niya iyon sinasadya. Nagbibigay ito sa akin ng dahilan para gawin din iyon kay Angela. Napakalapit sa akin ni Angela. Ayos lang ba sila? Napangiti ako nang kaunti. Oo, pabayaan mo sila. Ngunit sa kaibuturan ng aking puso, kinakabahan na ako.

Parang gusto niyang ipaalala sa akin ang isang bagay. Tila gusto ring malaman ni Dona kung epektibo ba ang kanyang one-night na pagtuturo sa akin. Bahagyang ngumiti ako. Pagkatapos ay tumingin ako kay Angela. Angela, sabi ko. Hmm. Pumunta muna tayo sa kwarto ko. Bahagyang namula siya. Huh? Mag-usap lang tayo. Sabi ko habang nakangiti. Naisip niya ito sandali. Pagkatapos ay tumango. Sige.

Sige. Pumasok kami sa aking kwarto. Tahimik ang paligid. Doon kami nag-usap nang mas matagal. At nang gabing iyon, sa wakas, nawala na ang kaba at takot na matagal ko nang pasan-pasan. Nang yakapin ko si Angela, medyo nanginginig pa rin ako, ngunit nakayanan ko na. At lahat ng natutunan kay Dona ay ginawa ko kay Angela.

Habang tumatagal ang panahon, mas naging totoo kami sa aming relasyon ni Angela at alam kong mas handa na ako sa mga susunod na hakbang sa aking buhay. Kinabukasan habang nag-aagahan kami, nilapitan ko si Ate Dona sa kusina. Dona! Hmm. Tanong ko. Salamat po. Tumaas ang kanyang kilay. Saan? Sa lahat po.

Tumingin siya sa akin sandali. Pagkatapos ay ngumiti rin siya. Binabati kita. Sabi niya habang dahan-dahang tinatapik ang aking balikat. Hindi ka na tanga, David. Tumawa ako sa sinabi niya. At ang mga sandaling iyon, Miss Love. Naging maayos ang lahat o maayos ang takbo ng mga bagay-bagay. At makalipas ang ilang buwan, isa pang magandang balita ang dumating sa aming pamilya. Isang umaga, lumapit sa akin ang aking kuya na may dalang pananabik.

“David,” sabi niya, “may sasabihin ako sa iyo.” “Ano po iyon, kuya?” Malawak ang ngiti niya. “Magiging ama na ako.” Nagulat talaga ako, hindi ba? Tumango siya. Oo, buntis si Dona. Hindi ko napigilan ang mapangiti. Sa wakas ay nagkaroon na ng anak ang aking kuya sa edad na 41. At nang makita ko si Dona sa sala, nakangiti rin siya habang hinahaplos ang kanyang tiyan. Noong sandaling iyon, naisip ko.

Minsan may mga bagay sa buhay na mas mabuting iwan na lang sa nakaraan dahil ang mahalaga sa huli ay masaya ang lahat. Iyon lamang ang kwento ko. Muli, ako si David. Magandang araw sa iyo. Nga pala, ako si PJ, 20 taong gulang at isang estudyante sa kolehiyo. 5’6″ ang taas at moreno.

Kami ng kasintahan ko na si Christine ay tatlong taon nang magkasama. Estudyante rin siya sa kolehiyo at pareho kaming nag-aaral sa parehong unibersidad. Nagkakilala kami sa pamamagitan ng aking kaibigan na si Rolly. Maganda si Christine. Hindi nalalayo kay Julia Barretto ang mukha. May mga dimples sa magkabilang pisngi at napakatamis ng kanyang ngiti kapag tumatawa siya. Limang talampakan ang kanyang taas.

Maputi at tuwid ang kanyang buhok. Kumukuha siya ng kursong HRM habang ako naman ay engineering. Ngunit ang kwentong ibabahagi ko sa inyo ay hindi nangyari sa pagitan naming dalawa, kundi sa pagitan namin ng aking magiging biyenan, na itatago natin sa pangalang Almeda, isang maganda at misteryosong ginang.

Dalawang taon na ang nakalipas mula nang pumanaw ang kanyang asawa na si Manong Ruty, na isang seaman. Sabi nila, naaksidente ito at namatay sa barko. Naaalala ko pa ang araw na iyon dahil umiyak nang husto si Christine at ako ang kanyang sinandalan noon. Isa rin ako sa mga saksi sa tindi ng pagdadalamhati ni Ginang Almeda, kaya hindi ko kailanman naisip na magkakaroon kami ng sikretong relasyon na alam kong mapanganib at mali sa paningin ng karamihan dahil alam kong masasaktan nang lubos ang aking kasintahan kapag nalaman niya ang lahat.

Si Ginang Almeda ay 45 taong gulang, medyo chubby ngunit maputi at napakalinis tingnan, mahinhin din ang kanyang mukha, ngunit may sariling kagandahan si Christine, tila strikta ito kaya hindi kami masyadong tumatambay ni Christine sa kanilang bahay, nagkikita lamang kami sa eskwelahan. Kagagaling ko lang sa eskwelahan nang makatanggap ako ng tawag mula kay Ginang Almeda.

Ilang taon na kaming magkasintahan noon ni Christine at alam ko sa aking sarili na siya ang babaeng pakakasalan ko at gustong makasama sa buong buhay ko. Ngunit mangyayari lamang ito kapag nakapagtapos na kami ng kolehiyo. Kaya kailangan naming maghintay ng isa pang dalawang taon bago namin matupad ang aming mga pangarap na maging mag-asawa.

Hindi ako makapaniwala na gusto akong kausapin ni Ginang Almeda nang araw na iyon. Pagdating na pagdating ko sa kanilang bahay, kinakabahan na ako dahil hindi ko alam kung ano ang pag-uusapan namin. Nagpatuloy ako sa paglakad at pinag-isipan kung may nagawa ba akong hindi magugustuhan ng aking magiging biyenan. Sa pagkakaalam ko naman, wala akong kulang sa paggalang at pakikitungo sa kanilang dalawa ni Christine.

At kahit ilang taon na kaming magkasama, hindi pa kami kailanman lumampas sa aming mga hangganan ni Christine. Gayunpaman, naisip ko kung ilang beses ko nang kinumbinsi si Christine na maaari kaming magsama sa kama kahit minsan lang. Dahil sa haba ng aming relasyon, halik lamang ang naibibigay niya sa akin. Minsan ay naiinis ako at sa tuwing tinatanong ko siya tungkol doon, iisang bagay lang ang sinasabi sa akin ni Christine.

Magpapakasal naman tayo. Naiintindihan ko na lang o binibigyang-kahulugan ang kanyang sinasabi. Pagdating ko sa kanilang bahay, agad akong pinatuloy ni Ginang Almeda nang kumatok ako. Kumusta ka na, PJ? Halika, halika. Hindi ko agad nakita si Christine kaya naisip ko na baka nasa kwarto lamang siya. Umupo ka muna, anak.

Umupo ako sa sofa. Opo, sige. Nasaan si Christine? Tanong ko. Nasa bahay daw ng kanyang kaibigan. May group study daw sila. Hindi ba niya nabanggit sa iyo? Gusto sana kitang makausap nang mas madalas, kaya naisip ko na papuntahin ka muna rito ngayon. Mas lalo akong kinabahan at inulit sa aking isipan ang aming pag-uusapan dahil tila mahalaga ito.

Agad na napansin ni Ginang Almeda. Puno ng pag-alala at kalungkutan ang kanyang mukha. Kaya hindi siya nag-atubiling alukin ako ng isang bagay na makakapagpakalma sa akin. “Maupo ka muna riyan. Kukuha lang ako ng inumin. Gusto mo ba?” tanong ni Ginang Almeda. Nag-alinlangan ako kung ano ang isasagot, ngunit sa huli ay sumagot din ako. “Salamat po. Parang kailangan ko nga.” Tiningnan ko siya habang naglalakad papuntang kusina. Napansin ko na mas gumanda siya ngayon at mas kaakit-akit sa aking paningin. Kadalasang nakasuot siya ng jogging pants ngunit ngayon ay nakasuot siya ng masikip na palda kaya talagang litaw na litaw ang kanyang makinis na mga binti. Ngayon ko lang nakita si Ginang Almeda sa ganoong kalagayan. Pagbalik niya, nagdala siya ng dalawang baso.

Napansin ko lang na parang nagpunta siya sa parlor dahil napakaayos ng kanyang buhok at parang may bagong gupit ito. Naupo si Ginang Almeda sa silya sa tapat ng aking kinau-upuan. Nang maupo siya, hindi ko naiwasang sulyapan ang kanyang mga binti. Tahimik lamang ako at hinintay ang ginang na simulan ang aming pag-uusap.

PJ, medyo nag-alinlangan siya noong una. Ngunit pagkatapos huminga nang malalim, nagsimula siyang magsalita. Malamang na alam mo na magka-close kami ni Christine at sinasabi niya sa akin ang lahat ng kanyang mga problema. Gusto kong malaman, anak, kung ano talaga ang mga intensyon mo kay Christine. Nagtaka ako kung ano ang sinabi ng aking kasintahan sa kanyang mga magulang.

Alam ko na walang problema sa pagitan namin ni Christine. At sa tono ng ginang, pakiramdam ko ay pinaratangan niya ako na pinipilit ko ang aking kasintahan sa isang bagay na hindi pa posible. Agad akong sumagot sa paratang ni Ginang Almeda. Ginang Almeda, hindi ko po maintindihan ang ibig ninyong sabihin, ngunit ito lamang ang masasabi ko.

Mahal na mahal ko si Christine at handa akong pakasalan siya. Ngunit alam kong kailangan kong maghintay ng isa pang dalawang taon bago mangyari iyon dahil gusto ko ring pareho kaming makapagtapos muna para sa aming sariling magandang kinabukasan. Sagot ko. Huwag kang mag-alala, anak. Sa totoo lang, alam kong mabuti kang tao at masaya akong malaman na seryoso ka sa aking anak.

Noong nag-uusap kami ni Christine, sinabi niya na gusto niyang ibigay ang kanyang sarili sa iyo nang lubusan kapag ikaw ay nakasal na. Binanggit din niya sa akin na naghahalikan lang kayo, ngunit sinabi rin niya na minsan ay nakakainis ka. Medyo nahiya ako nang malaman ko na naikuwento na rin pala ni Christine kay Ginang Almeda ang lahat tungkol sa amin.

Napansin ko na inayos ni Ginang Almeda ang kanyang suot at sinulyapan ko siyang muli. Hindi ko masisisi ang ginang. Alam ko na maganda at seksi si Christine. Alam ko rin na ang mga kabataang lalaki na tulad mo ay nasa kasagsagan ng lakas. Ngunit gusto ng aking anak na maghintay ka hanggang sa kayo ay makasal. Sa tingin mo ba ay makakapag-hintay ka nang ganoon katagal? Happy J? Tanong niya ulit. Tila sinusunog ako sa aking kinau-upuan.

Masaya rin akong makipag-usap sa iyo. Hindi ko alam ang isasagot kaya nanahimik na lamang ako. Napansin ko ulit ang mga binti ni Ginang Almeda na parang sumasabay sa ritmo. Hindi ko na napansin na ilang minuto nang nakatuon doon ang aking mga mata. Ngumiti sandali si Ginang Almeda at biglang sinabing, “Gusto mo bang makita?” “Ay, pasensya na po. Hindi ko sinasadya. Patawad po.” Nagulat ako sa sinabi niya.

“Ayos lang, PJ. Anong ginagawa mo?” “Huwag kang matatakot.” At dahil mahal mo si Christine at handa kang pakasalan siya balang-araw, gusto kong makipagkasundo sa iyo. Magagawa mo ang gusto mo, ngunit huwag na huwag mong pipilitin siyang pumasok sa isang bagay na hindi pa niya kayang ibigay sa iyo. Ayos lang ba sa iyo? Ayokong marinig na nai-stress siya dahil sa iyo.

Bilang kapalit, aalagaan ko siya at makasisigurong ligtas siya hanggang sa huli. Ngunit alam mo ba, pinutol niya ang kanyang sinasabi at direktang tumingin sa aking mga mata. Ano po iyon? Tanong ko. Hindi mo kailangang magtiis dahil nandito naman ako habang wala si Christine. Ako muna. Ayos lang ba iyon sa iyo, PJ? Kumurap ako sa sinabi ng ginang at tunay na nagulat sa bawat salitang narinig ko mula kay Ginang Almeda.

Narinig ko lang siyang nagsabi ng mga ganoong bagay. Noong nabubuhay pa ang aking asawa, madalas niyang sabihin na ako ang pinakamagandang babaing nakilala niya. At saka, alam ko namang totoo iyon. Dahil sa kanyang edad, nalampasan pa niya ang ibang mga dalaga pagdating lamang sa hitsura. Muntik na akong mamula at pagpawisan sa aking upuan sa narinig ko o sa napag-alamang kasunduan namin ni Almeda.

Nangyari ang mga bagay nang napakabilis kaya wala akong panahong makapagreaksyon dahil hindi ko rin alam kung paano siya sasagutin. Biglang tumumayo si Ginang Almeda at naupo sa tabi ko. Inilagay niya ang kanyang kamay sa aking hita. Sa tingin ko ay alam ko na ang isasagot mo sa ating kasunduan, anak. Nanatili pa ring tahimik ang paligid.

Pakiramdam ko ay nawawala ako sa sarili. Hindi ko na alam ang gagawin. Nagtitinginan kaming dalawa hanggang sa tuluyan ko nang napagtanto ang kanyang tila nakalalasing na halik na sumipsip sa aking kahinaan. Hanggang sa hinila niya ako papunta sa kanyang kwarto. Pagdating namin sa kama, halos magulungan kaming dalawa. Nagbigayan kami ng halong haplos at halik. Hanggang sa nahulog sa sahig ang aming mga damit.

Tila sinunog ako ng apoy nang masilayan ko ang natatagging kagandahan ni Ginang Almeda, sa totoo lang, nabigla ako sa isang mas matandang babae. Napansin ko ang panginginig ni Ginang Almeda. Siguro dahil matagal na siyang nag-iisa at nag-aalala rin ako dahil hindi maibigay ng aking kasintahan ang aking hinahanap. Kaya ang araw na ito ang magiging sagot sa aming pangangailangan na matagal naming tiniis.

Nang araw na iyon, ang sulok ng kwarto ang naging saksi sa aming pagtatalik. Isang ginang lamang ang kasama ko sa makasalanang kama, ngunit parang limang babae ang sumasabay sa akin dahil sa husay niya sa bagay na iyon. Siya ang nagdikta ng lahat at sa huling pagkakataon ay niyakap niya ako nang mahigpit nang maabot namin ang tugatog.

Mula noon ay nagsimula ang aming sikretong relasyon ni Ginang Almeda dahil pumayag ako sa aming kasunduan. Bilang kapalit ng kasunduan na maghihintay ako hanggang sa kami ay ikasal ni Christine bago kami magsama sa iisang kama. Hindi naging mahirap para sa akin ang maghintay sa kanyang anak dahil nandiyan si Ginang Almeda tuwing kailangan ko ng pag-alaga.

Minsan ay naiisip ko kung tama pa ba ang aming sikretong relasyon. Minsan ay natatakot din ako na baka mahuli kami ni Christine. Hindi ko alam kung paano magreaksyon ang aking kasintahan kapag nalaman niya ang lahat. Minsan ay binisita ko ang kanilang bahay. Naroon si Christine. At nang oras na iyon, naliligo siya. At nagawa kong talunin ang aking kahinaan.

Hinila ko si Ginang Almeda patungo sa kanyang kwarto at mabilis na niyakap at itinul consecuencia sa kama. Ang halo ng kaba at pananabik ay lumukob sa aming pagkatao noon. Muling binuksan ni Ginang Almeda ang kanyang mga binti para sa akin. Para sa kasunduan, hindi ko alam kung mapapabuti ba nito o mapapasama ang aming relasyon dahil sa isang pagkakamali lamang ay mahuhuli kami.

Dalawang taon ang lumipas nang hindi kami nahuhuli ng aking kasintahan. Minsan ay nakakaramdam ako ng konsensya kapag naalala ko ang mga sandaling kasama ko si Ginang Almeda, ngunit hindi ko na pinagtuunan ng pansin ang mga negatibong iyon dahil alam kong pabor din sa akin ang kasunduang iyon. Sa kasalukuyan, pinaplano na naming magpakasal ni Christine at kung matutuloy ba ang aming kasunduan ng aking magiging biyenan.

Hindi ko pa masagot iyon sa ngayon. Iyon lamang muna at maraming salamat.