misis at matandang trysikel driver

misis at matandang trysikel driver

Magandang araw sa inyong lahat. Maligayang pagdating sa Mga Kwento ng Pinoy ni Roxy. Naranasan niyo na bang gumawa ng desisyon sa buhay na sa una ay inakala niyo na tama? Pero sa paglipas ng panahon, napagtanto niyo na iyon ang pinakamalaking pagkakamali niyo. Noong akala niyo ay nakahanap na kayo ng kasama sa buhay, pero lumalabas na dahan-dahan kayong madudurog at mawawalan ng tiwala sa sarili.

Magandang araw, Miss Roxy. Ako ito, si Jack. 25 taong gulang. Nais ko lamang ibahagi ang kwento ng aking buhay pati na rin ang pamilya na itinayo namin ng aking asawa na si Paeng. Mayroon kaming isang anak, si Lucas. Apat na taong gulang ako nang mangyari ang kwentong ito at siya lamang ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob para gumising araw-araw. Ako ay ulila na sa ama at ina.

Namatay ang aking ina nang ako ay ipinanganak dahil sa matinding kumplikasyon sa panganganak. Hindi ko man lang siya nakilala o nayakap man lang. Pinalaki ako ng aking ama nang mag-isa habang nagtatrabaho sa isang maliit na tindahan. Pero nang ako ay sampung taong gulang, muli akong pinarusahan ng tadhana. Si Papa ay nasangkot sa isang malubhang aksidente sa daan nang holdapin ang sinasakyan niyang jeep.

Sinaksak ang aking ama at namatay sa ospital. Noong nawala si Papa, Miss Roxy, lubusan akong nadurog. Naramdaman ko na napakalaki at napakalamig ng mundo para sa akin dahil bigla akong nawalan ng pamilya at ng mga taong mahihingahan ko ng sama ng loobin. Sa gitna ng matinding kalungkutan at takot na mag-isa sa buhay, dumating si Paeng.

Noong mga panahong iyon, napakatamis ng kanyang mga pangako. Sinabi niya sa akin na hindi na ako kailanman mag-iisa, na siya ang magiging pamilya ko at palagi niya akong alagaan dahil sa matinding takot na mag-isa. At dahil naramdaman ko na siya na lamang ang nag-iisang tao sa mundo na nagmamalasakit sa akin. Mabilis kong kumapit sa kanyang mga pangako.

Nagpakasal kami at nagsimula ng sarili naming pamilya. Inaamin ko, Miss Roxy, na naging labis akong palaasa kay Paeng. Sa isip ko noong panahong iyon, wala na akong ibang kamag-anak. Wala na akong magulang na tatakbuhan kapag nasasaktan ako at wala na akong ibang mahihingahan sa oras ng pangangailangan. Kaya pakiramdam ko ay ang tanging mayroon ako ay ang aking asawa at ang pamilyang ito ang nag-iisang proteksyon ko sa mundo.

Hindi ko akalain na ang pagiging palaasa sa kanya ang magiging dahilan para mamanhid at mabulag ako sa mga maling ginagawa niya sa akin nang napakatagal na panahon. Isang gabi, nagulat ako sa gitna ng aking pagtulog dahil sa kakaibang galaw sa gilid ng kama. Hawak ko si Lucas, na mahimbing na natutulog sa tabi ko, nang maramdaman ko na may dahan-dahang humihila sa akin.

Alisto ang buong katawan ko. Nang idilat ko ang aking mga mata, nakita ko ang mukha ng aking asawa. “Paeng, bakit?” bulong ko habang mabilis na hinawakan ang kanyang kamay para pigilan siya. “Huwag m ngayon. Pagod na pagod na ako buong araw.” “Anong problema mo, Jack?” “Saglit lang, pinsan.” “Paeng, maawa ka naman.” Muntik na akong umiyak habang sinusubukang ilayo ang aking sarili sa kanya.

“Nasa tabi natin si Lucas.” Mahimbing na natutulog si Paeng. “At gabi na.” Gusto ko sana, pero pagod na pagod ang katawan ko sa pagtatrabaho buong araw. “Andyan ka na naman sa mga dahilan mo. Napakarami mong gimik.” Sigaw niya sa mababang boses ngunit puno ng galit. “Asawa mo ako, Jack. May karapatan ako sa katawan mo kahit kailan ko gustuhin.”

“Obligasyon mo bilang asawa na ibigay ito sa akin. Tama na ‘yan. May karapatan ka nga, pero tao rin ako.” Nanginig ang aking boses habang pumapatak ang aking mga luha. “Hindi lang ako isang kasangkapan na pwede mo lang kunin kahit kailan mo gusto. Sana naman isipin mo kung gaano ako ka-pagod.” “Sobra ka na.” Singhal niya habang itinuturo ang aking mukha. “Tandaan mo, Jack, kung wala ako at ang aking pamilya…”

“Saan ka pupulutin? Sa kalsada. Wala kang mga magulang. Wala kang matatakbuhan. Ako at ang nanay ko ang…” Nakatira ka sa akin at sa iyong anak. Ang kapal ng mukha mong umasal nang ganyan. Tumigil ako, Miss Roxy. Para akong paulit-ulit na sinaksak sa dibdib habang nakatitig sa kanya. Bawat salitang ibinato niya sa akin ay mas masakit kaysa sa pisikal na pagod.

“Ang taong inakala ko na magiging kakampi ko at masisilungan noong nawala ang aking mga magulang. Lumabas na siya pa ang gagamit ng aking kahinaan para yurakan ako.” “Alam mo namang inaalagaan ko ang ating anak araw-araw. Ako ang kumikilos sa bahay na ito.” Bulong ko habang umiiyak habang nakatitig sa sahig at ang nanay ko ang nagpapadala ng pera na ipinambibili mo ng pagkain.”

Pinutol niya ako nang walang kahit kaunting awa sa kanyang boses. “Kaya huwag kang magmaganda dyan. Sawayin lang kita e.” Tumingin na lamang si Paeng sa kabilang bahagi ng kama at humiga muli habang hawak ang kanyang cellphone para maglaro. Naiwan akong tulala sa gitna ng kadiliman. Tahimik na umiiyak habang mahigpit na yumakap sa aking apat na taong gulang na anak.

Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang labis na kababaan at kawalan ng halaga bilang isang babae at bilang isang tao, Miss Roxy. Sa kabila ng lahat ng sakit at insulto na natanggap ko mula kay Paeng, sinubukan ko pa rin gampanan ang aking tungkulin bilang asawa at ina. Noong nagkulang ang sustento na ipinadala ng kanyang ina mula sa ibang bansa dahil madalas itong maubos sa mga laro at luho ni Paeng.

Agad akong dumiskarte. Tumatanggap ako ng labahin mula sa malalaking bahay sa kabilang kanto para lamang makabili ng dagdag na gatas at pagkain para kay Lucas. Pagkatapos ng buong araw ng pagod sa pagkukusot at pagpiga ng damit ng ibang tao, uuwi ako na halos hindi na igalaw ang aking mga braso. Pero kahit pagod na pagod ang aking katawan, kailangan ko pa ring ibigay kay Paeng.

Noong hinila niya ako papasok sa aming kwarto. Ayaw ko nang marinig ang kanyang mga panenermon na wala akong kwenta at palamunin lamang sa bahay. Miss Roxy, ang tanging bagay na nagpagaan ng aking pakiramdam. Kapag lumalabas ako para maglaba, sumasakay ako sa triserkels ni Lolo Kito. Si Lolo Kito ang pinakasikat na drayber sa pila sa aming kanto. Siya ay matanda na.

Mayroon siyang puting buhok ngunit napakasipag pa rin at napakasayahin. “O Inay, Jack, magandang umaga, anak ko.” Binati ako ni Lolo Kito sa pamamagitan ng pagbusina ng dalawang beses nang tumigil ang kanyang traysikel sa tapat ng aming bahay isang umaga. “Magandang umaga rin, lolo.” Pinilit ko ngumiti habang sumasakay sa sidecar. Habang kami ay naglalakbay, lumingon sa akin si Lolo Kito mula sa kanyang motorsiko saglit bago tumingin pabalik sa daan.

Napansin siguro niya na tahimik ako at nakatitig sa malayo. “O, Lolo. Bakit malalim ang iniisip mo?” Tanong ng matanda nang biro. “Baka lumagpas na tayo sa lalim ng iniisip mo.” “Naku hindi, lolo,” sagot ko nang mahina. “Siguro napagod lang ako nang kaunti sa gawaing bahay at pag-aalaga sa aking malikot na anak.” “O, talagang bata ka pa.”

“Alam mo ang buhay ay… Hindi mo dapat seryosohin nang labis.” Sabi niya nang may ngiti habang dahan-dahang nagmamaneho sa daan. “Tingnan mo ako. Kahit luma na ang aking traysikel at medyo maingay ang makina, dapat magpatuloy pa rin ang biyahe. Dapat ganyan ka rin, Ineng. Huwag mong hayaang mawala ang iyong magagandang ngiti.” “Naku. Nakakapagod din minsan, lolo.”

Bulong ko habang tinitingnan ang bahay na aming dinadaanan. Parang kahit gaano ko karaming pagod ang ibigay, kulang pa rin. “O, nauunawaan kita. Pero tandaan mo, ang mga magandang tulad mo ay hindi pinapayagang magkasakit.” Sabi ng matanda nang masaya at sinubukang pagaanin ang aking loob. “Kailangan mong maging malakas para sa iyong anak.”

“At isa pa, kapag ngumiti ka sa umaga, natatakot ang kamalasan na pumasok.” “Kaya sige na at tingnan mo ang ngiti mo bago kita ihatid sa kanto.” Hindi ko napigilan ang mapangiti at tumawa nang kaunti sa kakulitan ni Lolo. Sumilip pa siya sa side mirror ng kanyang motorsiko para tingnan ako. “O, nakikita mo? Mas maganda ka kapag nakangiti ka.”

Lalo pang tumawa ang matanda habang pumaparada sa gilid ng kalsada. Kahit sa maikling biyahe na iyon. Nalilimutan ko ang matinding sakit at bigat na dinadala ko araw-araw. Si Kito ang naging paborito kong drayber dahil sa kanyang magaan na aura at simpleng biro na nagbibigay sa akin ng kaunting kagalakan sa aking mabibigat na pasanin sa buhay. Pero tuwing nakikita ko ang aking asawa, nawawala ang lahat ng gaan na iyon.

Isang araw, mayroon kaming malaking problema na kailangan harapin. “Pa! Kahit pambili lang ng gatas ni Lucas at kahit isang kilong bigas man lang, baka naman may maibigay ka.” Tanong ko habang nakatayo sa tapat ng sofa, hawak ang walang laman na lata ng gatas ng aming anak. “Ano ba ‘yan, Jack? Nakikita mo namang naglalaro ako.” Sigaw ni Pa habang hindi man lang tumitingin mula sa screen ng kanyang cellphone.

“Wala akong pera. Hindi pa nagpapadala si Mama ngayong buwan. Sabi nila may ginagawa silang pagkukumpuni sa bahay nila doon. Kailangan din niyang magpatingin sa doktor dahil nagkasakit siya kaya hindi siya nakapagpadala.” “Anong gusto mong gawin ko, Mang Snatch?” “Pero Paeng, wala talagang makakain ang anak mo. Hindi man lang tayo makapagluto ng kahit ano para sa tanghalian.”

Ninig ang aking boses bilang tugon habang umiiyak si Lucas sa tabi ko dahil sa gutom. “Maghanap ka ng raket o sideline habang hindi pa nagpapadala ang nanay mo.” “Huwag ka lang dyan humiga buong araw at makipag-usap sa cellphone mo.” Marahas na ibinato ni Pa ang kanyang cellphone sa sofa at mabilis na tumayo. Matang lumalaki habang nakaturo sa aking mukha.

“Sobra ka na. Talagang sumusobra ka na.” Galit siya sa akin. “Nagmamaktol ka dahil hindi pa nagpapadala si Mama ngayong buwan. Tandaan mo, Jack. Kung hindi dahil sa amin, namatay ka na sa gutom sa mga kalsada noon pa man. Ngayon na may problema ang pamilya ko, ganyan ka magsalita. Kung gusto mo ng pagkain at gatas, kailangan mong magtrabaho.”

“Maghanap ka ng maraming labahin. Nagpapalaki ka lang ng tiyan dito sa bahay. Mag-isip ka ng paraan.” Wala akong nagawa, Miss Roxy. Sa halip na makipag-away at palubhain ang sitwasyon sa harap ng bata, agad kong pinaliguan si Lucas at sinuot ang kanyang lumang bag, at pagkatapos ay lumisan kami sa bahay. Dahil wala akong baon sa buong buwan, kailangan kong kumuha ng mas maraming labahin para matugunan ang pangangailangan naming tatlo.

Nang marating namin ang kanto, nakita ko ang traysikel ni Lolo Kito na nakapark sa ilalim ng puno ng duhat. “O Jack, bakit mukhang balisa ka? Saan pupunta ang batang ito?” Bati sa akin ng matanda at bumaba sa kanyang motorsiko. “Lolo, halika rito. Pwede ba tayong mag-usap?” Tanong ko nang nahihiya habang yumuyuko at mahigpit na hinawakan ang maliit na kamay ni Lucas.

“Pwede ba akong umutang muna ng pamasahe papuntang subdivision? Kumuha ako ng apat na bahay para labhan sa buong araw. Babayaran ko kaagad kapag binayaran na ako ng may-ari. Mamaya sa hapon.” Tinitigan ako ng matanda. Medyo kumunot ang kanyang noo habang tinitingnan ang aking pulang mga mata at ang anak na nakakapit sa aking bota. “O siya. Sumakay ka na sa loob.” Utos ng matanda at agad na pumasok si Lucas sa side car.

Ginugol ko ang buong araw sa pagkukusot, pagpiga, at pagsasampay sa apat na magkakaibang bahay sa loob ng subdivision. Mabuti na lamang at binigyan ako ng aking lolo ng 100 kaya nakabili ako ng tinapay para kay Lucas. Kumain din ako noon, pero dahil sa matinding gutom, hindi tumigil ang panginginig ng aking katawan.

Ang matinding pagod sa paglaba ay naroon pa rin. Literal akong umiyak habang nagkukuskos, Miss Roxy. Ang basa-basa ng aking mga kamay at ang mga ugat sa aking mga kamay ay halos pumuputok sa matinding pagod. Habang si Lucas ay nakaupo lamang sa gilid ng balon, naglalaro sa kanyang maliit na pushchair habang nakatitig sa akin.

Sumasakit ang dibdib ko kapag nakikita ko ang aking anak na nadadamay sa buhay na ito. Pero kailangan kong maging malakas para sa kanya. Nang natapos ang huling bahay, alas-nuwebe na ng gabi at muli kaming sinundo ni Lolo Kito para ihatid pauwi. Sa kalagitnaan ng biyahe, itinigil ni Kito ang traysikel sa tabi ng isang maliit na tindahan sa kanto at pinatay ang makina.

“O Jack! Bumaba ka muna sandali.” Sabi ng matanda nang mahina, inaabot ang isang bote ng malamig na tubig at dalawang tinapay para kay Lucas. “Maraming salamat po.” Pinilit kong ngumiti habang pinapainom si Lucas. “Ito po ang pamasahe at kabayaran sa utang ko kaninang umaga.” “Ilagay mo ‘yan sa bulsa mo, Ineng.” Pinutol ako ng matanda habang itinutulak ang kanyang sumbrero pataas.

“Jack! Hindi ko hahayaan na abusuhin mo ang sarili mo nang ganyan.” Tumigil ako at tiningnan siya. “Nakikita kita araw-araw. Pagod na pagod na ang iyong katawan at ngayon dinagdagan mo pa ang laban. Apat na bahay sa isang araw. Bakit, kasama mo pa ang bata.” Sabi ni Kito nang seryoso. Nawala ang kanyang mga karaniwang biro. “Maghinay-hinay ka.”

“Bata ka pa pero mukhang malapit ka nang bumagsak sa pagod. Nasaan ang asawa mo? Bakit hinahayaan ka niyang mapagod at magkuba sa pagtatrabaho?” “Naku, Lolo Kito, malamang hinahanap niya rin iyon.” “Huwag mo nang pagtakpan.” Umiling ang matanda habang nakatitig sa aking mga mata nang may malalim na awa at malasakit. “Alam ng lahat ang tungkol kay Paeng. Tamad siya. Napakasama niyang lalaki.”

“Kung anak ko siya, talagang matitikman niya ang sampal na iyon mula sa akin. Lalaki rin ako, Jack. Ang tunay na lalaki ay hindi hahayaan ang kanyang asawa na magpakapagod at magkuba para lamang makakain ang pamilya habang siya ay nagpapalaki lamang ng tiyan sa bahay. Dapat maghinay-hinay ka at hayaan mo ring magtrabaho ang iyong asawa. Hindi pwedeng ikaw lang ang napagod at gumagawa ng lahat.” Ngumiti siya. “Nalulungkot lang ako.”

Alam ko na tama si Lolo Kito. Pero may pag-asa ba na magbabago ang aking asawa? Hindi ko siya naririnig. Hindi man lang niya naiintindihan ang ating sitwasyon. Isang umaga, hindi makagalaw ang buong katawan ko. Mayroon akong lagnat at mabigat ang ulo. Halos hindi ko mahatak ang aking mga paa para lamang bumangon mula sa banig. Pero kailangan kong lumabas dahil mayroon akong dalawang bahay na kailangang labhan para makabili ng gamot at pagkain.

Dahil mahina ang pakiramdam ko, nagmakaawa ako kay Paeng. “Paeng! Pakiusap.” Sabi ko nang mahina at nanginginig habang nakahawak sa dingding. “Ikaw muna ang mag-alaga kay Lucas ngayong umaga. Masama ang pakiramdam ko. Pakiramdam ko may lagnat ako. Pakainin mo lang siya at walisan ang bakuran.” “Napakaarte mo naman.” Bulong ni Pa habang hindi man lang tumitingin mula sa kanyang Mobile Legends laro.

“Sige na, umalis ka na. Kaya ko ito, anak naman natin siya. Huwag kang masyadong cheeborche.” Habang sumasakay ako sa traysikel ni Lolo Kito, patuloy na lumilipad ang paningin ko. Naririnig ko ang malakas na makina ng motorsiko ngunit unti-unting naging malabo ang lahat. “O Jack, parang ang tahimik mo ngayon.” Tanong ni Kito mula sa kabilang bahagi. “Jack…” Hindi na ako nakasagot.

Nagdilim ang buong paligid at tuluyan akong nawalan ng malay sa loob ng side car ni Miss Roxy. Nang magising ako, naramdaman ko ang malamig na bulto sa aking noo. Idinilat ko ang aking mga mata at isang maliit, tahimik at napakalinis na kwarto ang sumalubong sa akin. Hindi na ako nasa ospital at hindi na ako nasa bahay. “O Jack, gising ka na.” Narinig ko ang mahinang boses ni Kito.

Nakaupo siya sa gilid ng upuan habang hawak ang isang mangkok ng mainit na sabaw. “Nawalan ka ng malay sa traysikel kanina. Sobrang taas ng lagnat mo. Dinala kita dito sa bahay ko dahil malapit lang ito sa daan na dinaanan natin.” “Naku, pasensya na po.” Sinubukan kong tumayo pero pinigilan niya ako. “Huwag kang gumalaw.” Nagmakaawa siya at dahan-dahang pinunasan ang aking leeg at mga braso ng isa pang panyo na isinawsaw niya sa maligamgam na tubig.

“Pinag-alala mo ako nang husto, Jack.” Sa kauna-unahang pagkakataon sa mahabang panahon, naramdaman ko ang totoong pag-aalaga at pagpapahalaga mula sa ibang tao. Walang panenermon, walang sigaw at walang hinihinging kapalit. Doon na sumuko ang aking dibdib. Humagulgol ako nang husto. “Pagod na pagod na ako.” Humikbi ako habang pumapatak ang mga luha sa unan. “Pagod na pagod na ako sa buhay ko.”

“Bakit ganito? Ginawa ko ang lahat para maging mabuting asawa. Pero bakit pakiramdam ko ganoon pa rin? Tinitingnan niya pa rin ako na parang basura.” Inilagay niya ang mangkok sa mesa at hinawakan ang nanginginig kong mga kamay. Tinitigan niya ako nang may malalim na awa. “Huwag ka nang umiyak, Jack.” Bulong niya habang pinupunasan ang aking mga luha. “Araw-araw kitang nakikitang nasasaktan at nakakuba sa trabaho. Nasasaktan ako nang husto.”

“Matagal na kitang pinag-aalala, Chuck. Gusto talaga kitang alagaan.” “Anong ibig mong sabihin?” Hinawakan niya nang mahigpit ang aking kamay. “Ayaw ko sanang sabihin ito sa iyo. Ayaw kong guluhin ang buhay mo pero hindi ko na kaya. Ayaw ko nang panoorin kang naghihirap araw-araw. Gusto talaga kitang alagaan sa ating mga pang-araw-araw na biro.” “Mahal kita, Chuck. Nasasaktan akong makita kang ginaganoon ng asawa mo.”

Natigilan ako, Miss Roxy. Tiningnan ko ang kanyang mga mata at doon ko nakita ang katotohanan na matagal nang nagtatago sa aking puso. Sa gitna ng matinding kalungkutan at paghahanap ng pag-aalaga, unti-unti akong nahulog sa matanda. At sa sandaling iyon, sa gitna ng matinding damdamin at sa paghahanap ng masisilungan.

Nagdikit ang aming mga labi. Ang aking mga braso ay yumakap sa kanyang leeg habang ang kanyang mga palad ay parang naghahanap ng isang bagay sa aking katawan. At doon, Miss Roxy, may nangyari sa aming dalawa sa loob ng tahimik na kwartong iyon. Mula noon, Miss Roxy, palihim na kaming nagkikita ni Kito. Pagkatapos ng aking paglaba, sumisingit ako sa kanyang bahay para magpahinga at ibigay ang sarili sa isa’t isa.

Isang araw, pagkatapos ng mainit na tagpo sa aming dalawa, hinawakan niya nang mahigpit ang aking kamay. “Jack,” sabi niya nang seryoso habang nakatingin sa akin. “Kung gusto mo, tumakas na lang tayo. Isama mo ang iyong anak. Pumunta tayo sa malayo at magsama na lamang tayo. Aalagaan ko nang husto ang iyong anak nang walang panenermon o sakit ng ulo. Hindi ko na hahayaang maghirap ka pang muli.”

“Mayroon akong bahay sa Pampanga. Pwede tayong pumunta doon.” Miss Roxy, tinanggap ko ang alok ni Kito, ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko sa buong buhay ko. Ngayon ay nakatira na kami rito sa isang tahimik na baryo sa Pampanga kasama si Kito at ang aking anak na si Lucas. Napakabait ni Kito dahil hindi lamang niya ako inaalagaan kundi tinatanggap at mahal din niya si Lucas na parang tunay niyang anak.

Wala na akong balita kay Paeng at wala na akong balak na magkaroon ng anumang koneksyon sa taong iyon. Masaya ako sa pagtatapos ng aking kwento, Miss Roxy. Sa tulong at suporta ni Kito, naitayo ko ang aking sariling maliit na sari-sari store sa tapat mismo ng aming bahay. Ngayon ay tinutulungan niya kami sa mga gastusin at hindi ko na kailangang maglaba ng damit ng ibang tao.

Mas maganda na ang aking buhay bilang isang ina at sa wakas ay naranasan ko na ang tunay na paggalang at pagmamahal na matagal kong ipinagkait sa aking sarili. Napagtanto ko, Miss Roxy, na hindi kasalanan ang lisanin ang isang lugar na paulit-ulit kang dinudurog. Pinsan, kailangan mo lamang magkaroon ng lakas ng loob na iwan ang nakasanayan mo upang matagpuan ang tunay na kapayapaan.

Maraming salamat sa pagbasa ng aking kwento, Miss Roxy. Nagmamahal nang labis, Jack.