MISIS NG SEAMAN kay foreman bumigay habang nasa ba

Magandang araw sa inyong lahat. Maraming salamat sa patuloy na pagsubaybay sa ating programa. Ngayon ay muli nating ibabahagi ang isang bagong kuwento ng buhay, karanasan, at pag-ibig dito sa ating channel. Ang kuwentong ito ay ibinahagi sa atin ng ating sender na si Sir Tito. Halikayo at sabay-sabay nating pakinggan ang kanyang kuwento. Bilang foreman, sanay na ako sa pagbantay sa bahay at sa trabaho araw-araw. Ngunit hindi ko akalain na habang ginagawa namin ang pangarap na bahay ng isang seaman, unti-unting mabubuo ang damdamin sa pagitan namin ng asawa niya habang wala siya rito. Isang bagay na nagsimula lamang sa simpleng usapan, tawanan, at kaming dalawa lamang tuwing hapon. Ito ang aking kuwento, Miss Love. Magandang araw sa inyong lahat, lalo na sa iyo, Miss Love. Ako si Tito, 48 taong gulang, at matagal na akong foreman. Marami na akong naitayong bahay at bihasa na ako sa pakikisama sa iba’t ibang klase ng tao. Ngunit hindi ko akalain na aabot sa puntong ito na hanggang ngayon ay dala-dala ko pa rin sa aking isipan. Ito ang kuwento namin ni Farlin, ang aming panandaliang kasiyahan habang wala ang kanyang asawang si Donald, na kaibigan at kapitbahay ng aking anak. Kami lamang dalawa, Miss Love, iyon na nga. Kilala ko silang pareho noon pa man, mag-asawa na sila. Si Donald ay tahimik at mabait, habang si Farlin naman aypalakaibigan at madaling makasundo. Sabi niya galing siya sa Maynila at doon sila nagkakilala. Nang magpasya silang ipaayos ang lumang bahay ng yumaong mga magulang ni Donald, ako ang kinuha nilang foreman. “Ano ba, Uncle? Bahala na kayo diyan,” sabi niya habang tinitingnan namin ang lumang bahay. Gusto nila ng modernong estilo, mataas ang kisame. Tumango ako. Depende iyon sa budget, ‘di ba? Kaya ba ng usapan natin? Oo naman, sapat na iyon, Donald. Si Farlin ang mamamahala sa budget at mga materyales na kakailanganin. Darating din ako sa susunod na linggo. Kasama ko ang aking anak at apat pang manggagawa. Nagsimula nang maayos ang lahat. Trabaho lang. Ngunit nang sumakay na si Donald sa barko pagkalipas ng tatlong linggo, doon nagbago ang lahat nang unti-unti dahil si Farlin ang naiwan upang bantayan ang pagpapanibago ng bahay. Madalas kaming mag-usap tungkol sa mga kailangang materyales, pintura, disenyo, at iba pa. Minsan, habang nagpapahinga kami sa hapon, dinadalhan niya kami ng malamig na softdrinks. “O mga bro, pahinga muna kayo, meryenda muna,” sabi ng isa sa aking mga tauhan. “Napakaalaga mo naman, Farlin. Inlab na inlab na sa iyo si Donald.” Biro pa ng aking anak na si Lito. “Oh Lito, ikaw pa ang nauna. Alam mo bang baliw na baliw ito sa akin?” sabi niya at ngumiti sabay upo malapit sa amin. Mainit ang hapon na iyon kaya halos pawisan kaming lahat. Simple lamang ang suot niya, oversized t-shirt at shorts, ngunit kitang-kita ang ganda at kinis. “Mang Tito,” sabi niya habang nakatingin sa kisame na ginagawa namin. “Matagal na ba kayong foreman?” “Matagal na ako sa trabahong ito. 15 taong gulang pa lang ako nang magsimula ako, tinuruan ako ng aking ama sa pagsama sa mga trabaho niya.” “Hmm, kaya pala kabisado mo na ang lahat dahil sa karanasan.” Nagtawanan kami. Madalas kaming mag-usap tungkol sa bahay at siyempre, minsan tungkol kay Donald na wala. “Ito ba ang unang pagkakataon na nag-isa kayo mula nang ikasal kayo ni Donald?” tanong ko isang hapon. “Oo naman, ito ang unang beses mula nang ikasal kami. Mahirap mag-isa,” sagot niya. Sa paglipas ng mga araw, Miss Love, napansin ko na mas madalas na siyang tumatambay malapit sa amin habang nagtatrabaho kami. Kapag umuuwi na ang mga tao mga alas-kuwatro, madalas akong naiiwan para mag-inspeksyon, at madalas nandoon din siya. “Mang Tito, tingnan mo ito,” tawag niya minsan. “Maganda ba ang kulay dark brown dito?” Lumapit ako para tingnan ang sample ng pintura. Ngumiti siya. “Mabuti na lang at nandito kayo. Wala akong mapagtanungan.” “Madali lang iyon, bukod pa rito, sundin lang natin ang gusto ni Donald,” sabi ko. Habang tumatagal, lumalalim ang aming pagkakausap. Isang hapon, maagang umuwi ang mga manggagawa dahil tapos na ang trabaho nila. Naiwan ako para isaayos ang listahan ng mga materyales. Lumabas si Farlin. “Umuwi na sila?” tanong ko. “Oo, kakarating lang nila,” sagot niya habang umuupo sa monobloc chair malapit sa akin. “Gusto mo ba ng kape?” “Naku, huwag na. Baka hindi na ako makatulog.” “Well, kung alak lang, ayos lang, kahit isang bote,” natawa si Farlin. Hindi ko alam kung bakit, pero habang tumatagal ay mas gumagaan ang pakiramdam ko kapag kausap siya. Nawawala ang pagod ko sa buong araw. “Alam mo,” sabi niya maya-maya, “swerte sa akin si Donald kasi maaasahan ka. Ngayon ay mahirap nang makahanap ng matinong magtatayo ng bahay, karamihan mga scammer.” Tahimik akong naupo sandali. Kaibigan siya ng aking anak, at si Donald ay parang anak ko na rin dahil kaibigan ko ang ama niya noon. Habang tinitingnan niya ako, kakaiba ang naging tingin niya. Hindi bastos, ngunit may kakaibang init na unti-unting bumubuo sa pagitan naming dalawa. At habang humahaba ang mga hapon at kaming dalawa na lamang ang naiwan sa bahay, mas naramdaman ko na hindi na ito basta biro lamang. Lumipas ang mahigit isang buwan, halos kalahati na ng bahay ang tapos. Isang Sabado, tumawag si Donald mula sa barko. Sabi niya sa akin, “Mang Tito, huwag kayong umuwi agad, bibilhan ko kayo ng maiinom mamaya.” Nagpasalamat ako. Pagkalipas ng alas-singko, bumili nga siya ng isang case at uminom kami sa garahe kasama ang aking anak at apat pang manggagawa. Masaya ang kuwentuhan at tawanan. Si Farlin ay nakaupo lamang sa gilid at nakikinig sa amin. Nang mag-uwian na ang lahat bandang alas-siyete, kaming dalawa na lamang ni Farlin ang naiwan sa garahe. Tahimik ang paligid. “Mabilis silang malasing,” natatawang sabi ni Farlin. “Maganda ba ang bahay?” tanong niya habang nakatingin sa ginagawa namin. “Oo, mga dalawang buwan tapos na ito,” sagot ko. “Paniguradong masaya si Donald pag-uwi niya.” Tumango siya, ngunit parang may lungkot sa kanyang mukha. “Bakit?” tanong ko. “Sobrang nami-miss ko,” mahina niyang sagot. “Mabuti na lang at nandito kayo palagi.” Hindi ako agad nakasagot at iniba ko ang usapan. “Baka gusto mo nang matulog, aalis na rin ako.” “Naku, ayoko pa. Ang tahimik kapag nag-isa ako,” sabi niya. Maya-maya, naging mas personal ang aming usapan. “Mang Tito,” sabi niya bigla, “may lihim ako.” “Ano iyon?” ngumiti siya nang bahagya. “Ang totoo, may anak na ako.” Nagulat ako. “Ha? Akala ko wala pa kayong anak ni Donald.” “Hindi kay Donald iyon. Anak ko noong dalaga pa ako.” Hindi ako makapaniwala. “Alam ba ni Donald?” “Oo, alam niya ang lahat.” “Nasaan ang bata?” “Nasa Nanay ko sa Maynila.” Tahimik akong muli habang nakikinig. Makalipas ang ilang sandali, tumingin siya sa akin nang may kalungkutan sa mga mata. “8 taon na siya ngayon.” “Mahirap iyon,” sabi ko. “Oo, dahil maaga akong nabuntis at iniwan.” Bumuntong-hininga siya at uminom ng tubig. “Bata pa ako at wala pang alam noon.” Tinitigan ko siya. “Mang Tito,” mahina niyang sabi, “alam mo ba kung ano ang tipo ko?” Nagulat ako. “Ano?” “Totoo naman, bakit ka natatawa?” tanong niya habang nakatingin sa akin. “Hindi ako nagbibiro. Alam mo, Mang Tito, gusto ko talaga ang mga lalaking may edad na.” Hindi ako agad nakasagot. Sa dami ng taon ko sa mundo, ngayon ko lang ulit naramdaman ang ganoong klaseng pakiramdam mula sa isang babae. At habang nakaupo kami sa tabi ng isa’t isa sa garahe, naramdaman ko na may porke’t binuksan sa pagitan naming dalawa na hindi na maaaring balewalain. Lumapit siya at bumulong, “Kung gusto mo, ibibigay ko sa iyo bilang bonus, huwag mo lang sasabihin kahit kay Lito.” Inanyayahan niya ako sa likod ng bahay kung saan siya pansamantalang naninirahan. Naupo kami sa kama. “Paano akong hindi kakabahan, ngayon ko lang ito naranasan,” sabi ko. “Alam mo, Mang Tito, ang mga mabubuting tulad mo ay binibigyan ng gantimpala,” sabay halik niya sa akin. Wala na akong nagawa kundi ibigay ang aking sarili. Lihim naming ginawa iyon nang walang ibang nakakaalam. Makalipas ang gabing iyon, nanatili kaming tahimik. Kinabukasan, parang walang nangyari. Nagpatuloy ang trabaho nang normal. Si Farlin ay nanatiling si Farlin, at kami ay nag-uusap pa rin nang maayos nang walang halong awkwardness. Ngunit kapag nagtatagpo ang aming mga mata, parang tumitigil sandali ang mundo. Lumipas ang mga buwan, natapos din ang bahay. Napakaganda at moderno ang kinalabasan. Hanggang sa dumating ang huling araw ng trabaho sa araw ng Miyerkules. Tumawag si Donald na masayang-masaya dahil uuwi na siya. Nag-inuman ulit kami sa hapon kasama ang mga manggagawa. Nang mag-uwian na ang lahat at kaming dalawa na lamang ni Farlin ang naiwan sa garahe, tahimik ang paligid. “Mang Tito,” mahina niyang sabi, “salamat ha.” “Saan?” tanong ko. “Sa lahat. Hindi lang sa bahay.” Tiningnan ko siya. “Pero hindi ka ba nakakaramdam ng konsensya? Kawawa naman si Donald.” “Kaya nga hindi niya dapat malaman. Ganyan ang buhay,” sagot niya sabay ngiti nang kakaiba. “Gusto mo pa ba ulit?” Napangiti ako sa kabila ng aking konsensya. “Ikaw talaga.” Pagkatapos ng gabiy iyon, tinapos na namin ang lahat. Hindi na kami madalas magkita ni Farlin maliban kung nagdidilig siya ng halaman at nagkakatinginan na lamang kami mula sa magkabilang bahay. Makalipas ang ilang buwan, tuluyang bumaba ng barko si Donald. Masayang-masaya sila bilang mag-asawa, at nakita ko iyon sa kanilang mga mata. Paminsan-minsan ay nag-iinom pa rin kami ni Lito sa garahe at kasama si Donald, ngunit nanatili sa aming puso ang lihim na iyon. May mga bahagi ng buhay na may mga alalang tanging tayong dalawa lamang ang dapat nakakaalam. Hanggang ngayon, Miss Love, tuwing dumadaan ako sa tahi nila at nakikita silang masaya, napapangiti na lamang ako dahil alam kong tapos na ang lahat, ngunit dala-dala ko pa rin ang lihim na iyon hanggang sa huli kong hininga. — Dumako naman tayo sa kuwento ni Marian. Si Marian ay isang magandang babae. Sa edad na 35, marami pa rin ang nanliligaw sa kanya kahit alam nilang biyuda na siya. Si Marian ay ikinasal kay Anton noong 1995. Si Marian ay 25 anyos noon at si Anton naman ay 29. Masayang-masaya sila pagkatapos ng kasal at sa kanilang matagal nang pinag-isang honeymoon. Ngunit makalipas lamang ang isang linggo, binawian ng buhay si Anton nang masagasaan ng isang mabilis na trak habang pauwi sa gabi. Muntik nang mamatay sa lungkot si Marian. Lumipas ang mga araw, buwan, at taon. Si Marian ay 35 taong gulang na ngayon at hindi na kailanman muling nag-asawa. Para sa kanya, si Anton ang una at huling lalaking mamahalin niya. Ngunit alam din ni Marian na hindi na siya bumabata at ang edad para magkaanak ay mapanganib na. Nami-miss din niya ang yakap at haplos ng isang lalaki na sampung taon niyang tiniis. Nagsimula na rin siyang magkaroon ng interes sa kanilang batang janitor sa opisina na si Ramon, na pitong taon ang bata sa kanya. Madalas silang magtagpo sa opisina, lalo na kapag nag-overtime si Marian. Sa paglipas ng panahon, naging malapit sila sa isa’t isa. Isang araw, pagkatapos ng mabilis na pagligo sa bahay, narinig ni Marian ang pag-doorbell. Nagulat siya nang makitang si Ramon pala ang nasa pinto na nagdala ng DVD na dati niyang kinuwento na gusto niya. Inanyayahan niya itong pumasok. Nag-usap sila nang halos tatlong oras, hanggang sa napunta ang usapan sa mga maiinit na paksa. Dahil sa nadamong pagnanasa, hinila siya ni Ramon sa kuwarto at doon nangyari ang hindi nila inaasahan. Sa kabila ng pagiging bata ng janitor, nadama ni Marian ang tindi ng simbuyo ng damdamin at emosyon na parang ibinalik siya sa piling ng kanyang yumaong asawa. Makalipas ang ilang linggo, nagulat si Ramon nang hindi pumasok si Marian sa loob ng dalawang araw. Nang pumasok ito sa opisina kinalaunan, masayang ibinalita ni Marian na nag-resign na siya sa trabaho dahil lilipat na siya sa kanyang kapatid sa Malolos para mamahala sa kanilang negosyong panaderya. “Pero ano ba ang tunay na dahilan ng pag-alis mo?” tanong ni Ramon. Nag-alinlangan si Marian bago sumagot at hinawakan ang kamay ni Ramon. “Ayokong umalis nang hindi mo alam ang totoo. Buntis ako, Ramon.” Natigilan si Ramon at hindi agad nakapagsalita. “Huwag kang mag-alala,” sabi ni Marian. “Hindi ko hinihingi na panagutan mo ito at hindi kita gambalain. Kailangan ko lang simulan ang bagong buhay para sa anak namin.” “Ipakasal mo sa akin ang sarili mo, ako ang aako sa responsibilidad,” sagot bigla ni Ramon. “Alam kong mahal mo ang iyong kasintahan, Ramon,” sagot ni Marian habang nakangiti. “Ayokong masira ang buhay mo. Ipagpatuloy mo ang buhay mo, at ipagpapatuloy ko ang sa akin. Ang tanging hiling ko lang, huwag mo kaming kalimutan.” Nagyakap sila nang mahigpit bago nagpaalam. Lumabas ng gusali si Marian na masaya at puno ng pag-asa sa hinaharap, bitbit ang regalong hindi man lang naibigay ng kanyang yumaong asawa—isang anak mula kay Ramon.