NAPAPAPIKIT AKO kapag kasama ko ang byenan ko

NAPAPAPIKIT AKO kapag kasama ko ang byenan ko
Noong dumating ang pandemya noong 2020, hindi ko akalaing magbabago ang takbo ng buhay ko. Mahal na Miss Kea, magandang araw sa lahat ng mga tagapakinig ng channel na ito. Ako si Eden, 30 taong gulang at gusto kong ibahagi ang kwento ng aking buhay. Isang kwento ng pag-ibig, mga pagsubok at pagkawala. Sumulat ako hindi lamang para ilabas ang aking mga saloobin kundi para humingi rin ng payo sa mga makikinig ng aking kwento.
Kasal ako sa asawa kong si Gian. Nag-kilala kami sa aming trabaho sa Maynila. Siya ay isang simpleng lalaki. Hindi mayaman ngunit maalaga, masipag at may mga pangarap sa buhay. Doon nagsimula ang lahat. Sa mga simpleng lunch break, tawanan at kwentuhan. Kaming dalawa ay unti-unting naging malapit. Dalawang taon kaming nag-date bago niya ako tinangkang alukin ng kasal.
Napakasimple nito, walang engrande. Naghapunan kami sa paborito naming kainan kung saan madalas kaming kumain. Nagulat na lang ako nang ilabas niya ang singsing. Ang paraan ng paghawak niya sa aking kamay at ang sinseridad sa kanyang mga mata, alam ko na siya ang lalaking makakasama ko sa natitirang bahagi ng aking buhay. Nagpakasal kami sa opisina ng alkalde. Walang engrandeng salu-salo. Walang masyadong bisita.
Tanging mga malalapit na kaibigan at ilang kamag-anak lamang. Simple ngunit puno ng pag-ibig. Maayos ang aming buhay sa Maynila. Pareho kaming nagtatrabaho at medyo nakakaraos naman. Hanggang sa dumating ang pandemya, biglang nagbago ang lahat, Miss Key. Nagsara ang aming pinagtatrabahuhan. Nawalan kami ng trabaho. Ang aming mga ipon ay halos naubos na sa pagbabayad ng upa at pang-araw-araw na gastusin. At dahil sa mahirap na sitwasyon, napilitan kaming umuwi sa probinsya ni Gian.
At doon nakatira ang kanyang ama na si Mang Romano. Isa sa mga balo. Mag-isang naninirahan sa kanilang lumang bahay. Noong una kaming dumating, medyo naguguluhan pa ako. Hindi pa ako sanay at hindi ko pa siya masyadong kilala. At alam ko sa sarili ko na may malaking pagbabago na magaganap. Ngunit wala kaming pagpipilian. Noong mga unang linggo, naninibago ako.
Iba ang buhay sa probinsya. Noong una ay tường nakakatakot, ngunit kalaunan, natuto akong makibagay. Si Mang Romano, kahit tahimik, ay mabait. Tuwing umaga siya ang unang nagigising para magluto ng almusal. Si Gian naman ay tumutulong sa mga gawaing bahay at minsan ay naghahanap ng kita sa bukid.
Natuto akong mag-igib ng tubig at magtanim ng mga gulay sa bakuran. Sa gitna ng pandemya, natuto kaming mamuhay ng simple. At sa totoo lang, nagustuhan ko ang ganoong uri ng buhay. Ilang buwan ang lumipas bago ko napansin ang biglang pagbabago sa aking katawan. Madalas akong mahilo, madaling mapagod at nawalan ako ng ganang kumain. Hanggang sa isang araw, nagpasya akong mag-test.
Positibo, buntis ako. Hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko noon. Isang halo ng saya, takot at kaba. Sa gitna ng pandemya, sa gitna ng kawalan ng katiyakan, may darating na bagong buhay. Agad kong sinabi kay Gian at hinding-hindi ko malilimutan, Miss K, ang reaksyon ng aking asawa. Umiyak siya habang mahigpit akong niyakap.
Magiging ama na ako. Sabi niya nang sabi nito. Si Mang Romano, bagama’t hindi masyadong palabigay ng emosyon, ay kitang-kitang napakasaya. Sinimulan niyang ayusin ang isang maliit na silid para sa kanyang magiging apo. Sa kabila ng mga pagsubok sa buhay, nagkaroon kami ng bagong pag-asa. Mas naging maingat si Gian. Siya na ang gumagawa ng mga mabibigat na gawain. Pinagbawalan niya akong mapagod. Kahit mahirap kami, siniguro niyang may sapat akong pagkain.
Para sa iyo at sa bata. Palagi niyang sinasabi. Habang lumilipas ang mga buwan, lumalaki ang aking tiyan. Habang lumalaki ang aming mga pangarap bilang isang pamilya. Ngunit hindi namin inaasahan ang darating. May darating na pagsubok para sa akin. Isang umaga, kinailangan naming mamili. At dahil sa mga protocol sa quarantine, isang tao lamang mula sa bawat pamilya ang pwedeng lumabas at si Gian ang may hawak ng quarantine pass.
Mabilis lang ako. Babalik ako agad pagkatapos. Sabi niya bago umalis, mag-ingat ka palagi. Iyon ang kanyang huling pamimili. May gusto ka pa bang bilhin? Ngumiti lang ako. Wala na. Mag-ingat ka lang, ha? Sabi ko ulit. Ngunit Miss K, iyon ang huling pagkakataon na makikita ko ang aking asawa na buhay. Ilang oras ang lumipas, at hindi pa rin siya umuuwi.
Iba ang pakiramdam ng aking dibdib. Kinakabahan ako na hindi ko maipaliwanag. Hindi ako mapakali. Patuloy kong tinitingnan ang daan. Umaasang makita siyang paparating. Hanggang sa dumating ang isang kapitbahay. Humihingal at halatang nagmamadali. Eden, Eden. Sabi niya. May aksidente sa bayan. Parang gumuho ang mundo ko pagkatapos ng sunod niyang sinabi. Naaksidente si Gian habang inaayos ang daan.
Inaakalang nabangga siya ng isang sasakyan. Dinala siya sa ospital ngunit naiulat na hindi na umabot. Hindi ko matanggap ang nangyari, Miss K. Para bang biglang nagdilim ang lahat. Hindi ko alam kung paano ako huminga. Hindi ko alam kung paano ako kumilos. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tibok ng aking puso at ang walang katapusan kong pag-iyak. Si Mang Romano.
Tahimik lang. Nakaupo sa isang sulok ngunit tulala na. Ang matipunong lalaki na kilala ko ay biglang nawalan ng lakas. At sa isang iglap, nawala si Gian. Ang lalaking pinapangarap kong makasama sa natitirang bahagi ng aking buhay. Ang ama ng aking anak. Sa mga sumunod na araw, Miss K, parang robot ako.
Hindi ko alam kung paano ako babangon. Hindi ko alam kung paano ako kumain o matulog man lang. Ang tanging iniisip ko ay kung paano na kami ng anak ko? Paano ko haharapin ang buhay nang wala ang aking asawa? Gabi-gabi akong umiiyak habang hinahaplos ang aking tiyan. Anak, patawarin mo ako. Hindi mo na kailanman makikilala ang iyong ama. Ngunit gaano man kasakit, kailangan kong magpatuloy para sa aking anak.
Sa gitna ng pandemya, sa gitna ng pagkawala, kailangan kong maging malakas. At doon nagsimula ang bagong kabanata ng aking buhay. Isang buhay na hindi ko pinili ngunit kailangan kong harapin. At ang susunod na kabanata ay ang hindi ko kailanman inaasahang muling pag-ibig. Ngunit para sa ama ng aking asawa, mabilis na lumipas ang mga buwan pagkatapos ng trahedyang sumapit sa aking buhay.
Noong una, hindi ko alam kung paano magsimula ulit. Araw-araw, parang pasan ko ang bigat ng pagkawala ni Gian. Ngunit kailangan kong bumangon para sa aking anak. At sa panahong iyon, isang tao ang hinding-hindi ako iniwan. Si Romano. Siya ang nag-ataman sa lahat mula sa mga gastusin sa bahay, pagkain, hanggang sa aking mga pangangailangan habang ako ay buntis. At hanggang sa ako ay manganak, hindi niya ako iniwan.
Noong ipinanganak ko ang aking anak, parang nagkaroon ulit ng liwanag ang aking madilim na mundo. Isang batang lalaki na kamukhang-kamukha ni Gian. Tuwing titingnan ko siya, parang nakikita ko pa rin ang aking asawa. Parang hindi siya tuluyang nawala. Si Romano ay tahimik noong una. Ngunit habang lumalaki ang bata, unti-unti kong nakikita ang lambot ng kanyang puso.
Kamukhang-kamukha siya ng kanyang ama. Sabi niya minsan habang nag-aalaga ang kanyang apo. Ngumiti lang ako ngunit sa loob ko ay masakit pa rin. Lumipas ang isang taon hanggang sa maging dalawang taon. Unti-unti, bumabalik sa normal ang lahat. Nagkaroon ako ng maliit na kita. Online selling ng mga simpleng produkto. Kahit papaano ay nakakatulong ako sa mga gastusin.
Si Romano naman ay patuloy na sumusuporta. Ngunit higit sa lahat, siya ang naging sandigan ko, hindi lamang bilang biyenan kundi pati na rin bilang kasama sa aking pang-araw-araw na buhay. Sa mga simpleng bagay, sabay kaming umiinom ng kape sa umaga, nagkukuwentuhan habang nagluluto, at tumatawa. Kapag may ginagawang kalokohan ang aking anak. Hanggang sa napansin ko, Miss Kay, na nagbabago ang aking mga nararamdaman.
Tuwing titingnan ko siya, higit pa sa respeto ang aking nararamdaman. May kakaibang init na hindi ko maipaliwanag at pakiramdam ko ay ganoon din ang nararamdaman niya. Isang gabi, katulog lang ng aking anak. Lumabas ko at nakita ko siyang nakaupo sa bangko. May hawak na kape. “Hindi ka pa natutulog, ha?” tanong ko sa kanya. Umiling siya.
“Hindi pa. Hindi makatulog. Bakit gising ka pa?” Ngumiti ako nang bahagya. Sanay na akong mapuyat. Tumawa siya nang mahina. Nanatili kaming tahimik sandali pagkatapos noon. Hanggang sa nagsalita ako. Napansin mo ba kung gaano katulin ang takbo ng panahon? Parang kailan lang nandito si Gian. Huminto ako. Oo nga. Mahina niyang sagot.
Kung nandito siya, malamang na napakasaya niya para sa iyong anak. Ngunit kailangan nating magpatuloy kahit wala na siya, dagdag pa niya. Tumugon ako ng tango at sa kauna-unahang pagkakataon ay tiningnan ko siya nang direkta hindi bilang aking biyenan kundi bilang isang babae. “Hindi ka ba naghahanap?” tanong niya. Matagal nang nawala ang aking anak na si Gian. Hindi kita pipigilan kung sakaling iisipin mong mag-asawang muli.
Sabi niya, sumagot ako. Ako ay isang babae at hindi ko maiwasang magtanong tungkol sa aking katawan paminsan-minsan. Ngunit sa ngayon ay hindi ko prayoridad iyon. Sagot ko. Hindi ka ba nalulungkot? Ngumiti ako. Araw-araw. Tumango siya na parang naiintindihan ang lahat. Hanggang sa bigla kong sinabi na balo ka. Balo rin ako. Tiningnan ko siya. Mali ba kung sasabihin ko na sakaling naghahanap ako ng init? Ikaw ang gusto ko.
Kapag nalulungkot ako, ikaw ang naiisip ko. Nakita ko ang gulat sa kanyang mata nang sabihin ko iyon. Para bang tumigil ang kanyang mundo nang marinig iyon. Hindi siya agad sumagot. Hindi ka masamang tao. Napakabait mo. Mahina kong sabi. At hindi ko alam kung kasalanan ito. Kung sakaling mahalin man kita, dahil kung sakaling magmahal ako ng iba, hindi na ako lalayo pa.
Iba ang katahimikan. Mas lumalim. Sabi niya. Narinig ko ba nang tama? Ngumiti ako sakaling hindi ko naman pinipilit. Pero wala ka bang nararamdaman kahit konti? Lumipas ang mga araw pagkatapos ng gabing iyon. Nagbago ang pakikitungo namin sa isa’t isa. May mas matinding pag-iingat ngunit may mas malalim na pagtingin sa isa’t isa. Minsan matagal kaming nagtitinginan.
Minsan sabay kaming ngumiti kahit walang dahilan. At minsan pareho naming hindi maiwasan ang isa’t isa. Lalo na kapag nagkikita kami at naglalapat ang aming mga balat. Doon ko nararamdaman ang kakaibang sensasyon. Hanggang sa dumating ang aking kaarawan, Miss K. Napakasimple ng plano. Wala kaming mga bisita. Kaming dalawa lang sa bahay. Nagluto si Romano ng paborito kong ulam at bumili ng maliit na cake mula sa bayan.
“Maligayang kaarawan, Eden.” Sabi niya habang iniabot ang cake. “Salamat.” Sagot ko, na may kaunting hiya pa rin. “Deserve mo ito. Matagal na kaming hindi nakakapaghanda para sa kaarawan mo.” Dagdag pa niya. Pagkatapos naming kumain, pinatulog ko ang aking anak. Tahimik ang gabi. Tanging ang ilaw sa kusina ang bukas. Paglabas ko, nakita ko siyang nakaupo.
May hawak na dalawang baso. “Konting inom lang para sa iyong kaarawan. Magdiwang naman tayo.” Sabi niya. Umupo ako sa harap niya. Hindi ako sanay uminom. Sabi ko, “Kaya kaunti lang ang inumin mo.” Tumawa siya nang mahina. Sabay kaming uminom. Isa, dalawa, tatlo. Hanggang sa dumami ang tagay. At unti-unti akong gumaan at mas naging bukas ang aming pag-uusap.
Salamat sa lahat. Sabi ko, “Hindi mo kailangang magpasalamat, Eden.” Sagot niya, “Kailangan. Dahil kung wala ka, hindi ko na matatapos ang sasabihin ko.” “Hindi kita iiwan.” Pinutol niya ang sasabihin ko. Tiningnan ko siya. May sinseridad sa kanyang mga mata. Para bang si Gian ay may kakaibang pakiramdam. Eden, sabi niya nang mahina.
Ang sinabi mo noong nakaraan. Inaamin ko rin na hindi na kita nakikita bilang aking manugang. Ngunit takot ako sa sasabihin ng iba kung sakaling magkaroon kami ng relasyon. Kinagat ko nang hindi madiin ang aking labi. Alam ko dahil ganoon din ako. Sagot ko. Tumahimik ulit. Ngunit sa pagkakataong ito ay mas malapit kami sa isa’t isa. Hindi ko na alam ang aking nararamdaman.
Unti-unti niyang hinawakan ang aking kamay at hindi ako umiwas. At dahil sa ininom namin o sa mga naiinom namin, Miss K, alam kong tinamaan na kami ng init. At ako ang unang humalik sa kanya. Sinagot niya ang halik nang mas banayad. Sa sala, nasaksihan ng bawat sulok ng bahay kung paano namin pinunan ang pangangailangan ng isa’t isa. At doon nagsimula ang gabing hindi ko inaasahan.
Isang gabi na babago sa lahat. Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimula ngunit lumipas ang mga araw at linggo bago naulit ulit ang Romano na namagitan sa amin. Nakaupo ako sa gilid ng aking kama at hindi mapakali. Patuloy kong iniisip kung tama ba ito para sa amin. Hanggang sa tumayo ako at naglakad patungo sa silid ni Romano nang mag-isa. Kumatok ako nang mahina.
Romano! Bulong ko. Agad na bumukas ang pinto na parang naghihintay siya sa akin. Akala ko hindi ka na darating. Sabi niya sa mababang boses. Hindi ako sumagot. Pumasok lang ako sa kanyang kwarto at mula noon Miss K ay naging paulit-ulit na pangalan. Gabi-gabi kapag tulog ang aking anak, tahimik kaming nagkikita sa kanyang silid. Dahan-dahan akong naglakad sa bawat hakbang para hindi marinig ng aking anak.
At sa bawat katok sa kanyang pinto, parang unti-unting nawawala ang isang bahagi ng aking sarili. Eden, madalas niyang binubuksan. Nandito na naman ako. Sagot ko minsan at sinubukang ngumiti. Umupo ako sa tabi niya. Minsan nagkukuwentuhan lang kami. Minsan tahimik. Ngunit kahit walang nagsasalita, nararamdaman ko ang tensyon sa pagitan namin. “Hindi ka ba natatakot?” tanong niya isang gabi.
“Ano?” tanong ko. Ang ginagawa namin? Tiningnan ko siya. Natatakot ako dati pero nandito siya. Mapipigilan ko ba ang aking damdamin? Bumuntong-hininga siya. Ako rin. Nanatili kaming tahimik sandali hanggang sa muli akong nagsasalita. Sa tingin mo ba, Romano, kung nakita tayo ngayon ni Gian, hindi ko na naituloy ang sasabihin ko kaagad. Sa tingin mo ba magagalit siya? Tanong ko na halos pabulong.
Parang tinamaan siya sa tanong ko. Nahimasmasan siya. Hindi ko alam, sagot niya. Ngunit kilala ko ang aking anak. Tiningnan ko siya. Mahal ka niya. Sobra. Humagulgol ako. Alam ko, alam na alam ko. Mahina kong sagot. Kung nandito siya, bago pa man niya gustong makita kang mag-isa, dagdag pa niya. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay tama pa rin ang ginagawa natin.
Iyon ang mas masakit na katotohanan. Eden, kung gusto mong itigil, sabihin mo lang. Tiningnan ko siya. Gusto mo ba? Tanong ko. Ngunit hindi siya sumagot. At doon ko nakuha ang sagot. Hindi rin niya kaya. Sa bawat paglipas ng gabi, mas naging kumplikado ang lahat. Sa umaga ako ang manugang, siya ang biyenan. Normal ang lahat.
Nagluluto kami, nagkukuwentuhan, tumatawa. Lolo, ang tawag ng aking anak sa kanya. Masaya ako, Miss K, sa paglipas ng mga araw at buwan. Lumago ang aming relasyon at sa kauna-unahang pagkakataon ay naging masaya ulit ako mula nang pumanaw ang aking asawa. Ngunit alam namin na sa paningin ng iba, kasalanan ito, hindi nila maiintindihan, lalo na ang aming mga kamag-anak.
“Masama ba tayo?” tanong ko. “Hindi ko rin alam,” sagot niya. “Mahal namin ang isa’t isa ngunit bakit kami nasasaktan dahil hindi namin masabi, hindi namin maipagmalaki dahil baka may masaktan.” Tiningnan ko ang pinto kung saan natutulog ang aking anak. Anak ni Gian. Apo ni Romano. “Eden!” Tawag niya nang mahina. Ayaw ko mangyari ito.
Ayaw ko rin pero nangyari na at nangyayari pa rin. Dagdag ko. Lumipas ang mga linggo, Miss K. Patuloy na naulit ang mga gabi. May patuloy na nangyayari at paulit-ulit na bumabalik ang konsensya. Ngunit sa kabila ng lahat, mas naging malapit kami hindi lamang sa pisikal kundi pati na rin sa emosyonal, pati na rin sa pangangailangan namin sa kama.
Sa kakulangan na pareho naming nararamdaman sa isa’t isa. Hanggang kailan kami magiging ganito? Tumigil ako. Hindi ko alam. Sagot ko. Paano ko malalaman? Stress na ako. Huwag muna nating isipin iyan ngayon. Pwede ba? Bulong ko. Ngunit darating din tayo doon. Hindi ako sumagot dahil alam kong totoo iyon. Pagbalik ko sa kwarto, tinitigan ko ang aking anak na mahimbing na natutulog. Walang kamalay-malay.
Umupo ako sa tabi niya at doon ko naramdaman ang bigat ng lahat. Anak, bulong ko. Sa gitna ng mga sikreto, may unti-unting nabubuong bagay na hindi nararapat. Isang relasyon na ipinagbabawal sa paningin ng iba. Lumipas ang mga araw. Sa kabila ng lahat ng takot at konsensya, nagpatuloy pa rin kami sa aming relasyon ni Romano, Miss Ky.
Para bang naging normal na ang lahat. Araw-araw sinisikap kong pakalmahin ang aking sarili. Sinabi ko sa aking sarili na bago ito ang kapalit ng lahat ng sakit na pinagdaanan ko, bago ito ang panahon para maging masaya ako. Karapatan ko ring maging masaya. Ngunit mali ito dahil habang tumatagal, mas nagiging kumplikado ang lahat.
Isang umaga, nagising akong nahihilo. Parang pagod ako. Lumipas ang ilang araw, ganoon pa rin ang pakiramdam ko. Hanggang sa bumalik ang takot na matagal ko nang naranasan. Kaya isang araw, bumili ako ng pregnancy test. Nanginginig ang aking kamay habang hawak ko ito sa banyo. Hindi ko alam ang mararamdaman. Hanggang sa lumabas ang resulta. Dalawang guhit.
Parang tumigil ang mundo ko, Miss Kay. Hindi. Hindi maaari ito. Bulong ko sa aking sarili. Ngunit malinaw. Buntis ako at hindi ko alam kung paano sasabihin kay Romano. Buong araw akong naging mangmang. Hindi na ako makakain. Hindi ko na nga siya matingnan nang diretso sa mga mata. Hanggang sa gabing iyon lumapit siya. Eden, may problema ba? Tanong niya. Hindi ako sumagot ngunit hindi ko na maitago pa.
Romano. Mahina kong sabi. Ano iyon? Parang hawak ko ang aking tiyan. Buntis ako. Tumahimik siya. Para bang ang sinabi ko ay hindi agad pumasok sa kanyang isip. Sigurado ka ba? Tanong niya. Tumango ako at nanginginig. Matagal siyang hindi nagsalita hanggang sa umupo siya at hinawakan ang kanyang ulo. Ano ang gagawin natin? Tanong ko na halos umiiyak.
Iyon ang kanyang sagot. Hindi natin pwedeng balewalain iyon. Anak natin iyan. Paano malalaman ng iba? Paano ko itatanong sa mga tao, sa mga kamag-anak mo? Ano ang sasabihin natin? At paano ko malalaman ang tungkol sa aking anak kapag lumaki na siya? Isa-isa kong ibinuhos ang lahat ng aking takot, ang mga iniisip ko. Eden, sabi niya nang mahina. Ayaw kong umabot kami sa puntong ito.
Ayaw ko rin. Kaya ano ang gagawin natin? Lumipas ang mga araw na parang nagdadaan lang ang mundo. Hindi na kami makatingin nang maayos sa isa’t isa. Hindi na kami makapag-usap nang normal. Ang init na mayroon kami dati ay napalitan ng bigat ng problema. Ng takot at hiya. Nang gabing iyon, bumalik ako sa aking kwarto.
Tinitigan ko ang aking anak at hinawakan ang aking tiyan. Dalawang buhay na ang hawak ko ngayon. Si Gian na naaalala at ito ay bunga ng aking pagmamahal sa ama ng aking asawa. At doon ko napagtanto, “Hindi sapat ang pag-ibig kung ito ay nagmula sa maling pinagmulan.” Hindi sapat ang init para saktan ang sinuman. Kaya ako sumulat sa channel na ito, Miss K, hindi para humusgahan kundi para humingi ng payo.
Magandang araw muli sa iyo. Ako si Eden. Isang babaeng nawalan ng asawa na natutong bumangon ngunit sa proseso ay naligaw ng landas dahil minahal ko ang ama ng aking asawa. Hindi ko sinasadya, ngunit nangyari ito at ngayon may isisilang na bata dahil dito. Hindi ko alam kung ano ang tama. Hindi ko rin alam kung ano ang dapat nating gawin. Miss K. Ipaglalaban ko ba ang aking damdamin para kay Romano? O dapat ko bang tapusin habang maaga pa? At paano ko haharapin ang mga tao? Paano ko ipapaliwanag sa aking anak na ang kanyang lolo ang ama ng sanggol na ipinagbubuntis ko? At higit sa lahat, tama ba ang magmahal ako sa ama ng aking asawa? Mangyaring bigyan mo ako ng payo dahil sa totoo lang, hindi ko pa alam kung paano magsimulang muli. Maraming salamat, Miss K, sa pagpapalabas ng kwento ko.