SA DILIM NG GABI NAGKIKITA

SA DILIM NG GABI NAGKIKITA

Hi listeners, welcome back to our channel Miss Love. Minsan kailangan mo ng isang malakas na bagyo para matauhan ka na matagal ka nang nalulunod. Sa loob ng maraming taon, nasanay na akong mamuhay sa anino ng aking asawa na si Adiala. Siya ay 40 taong gulang. Isang matagumpay na negosyante na sanay na sinunod ng lahat sa paligid niya ang bawat utos.

Sa paningin ng lahat, ako si Jazz, 33 taong gulang. Maganda ang buhay, swerte sa asawa. Ngunit sa loob ng aming sariling bahay, wala akong boses, Miss Love. Ang bawat araw ko ay puno ng panenermon at sigaw ng aking asawa na unti-unting pumapatay sa aking pagkatao. Ngunit nagbago ang lahat sa isang iglap nang maaksidente si Adel. Hindi ko akalain na sa gitna ng aking pagod at takot, ang taong makakasama ko sa higaan at magiging sandigan ko ay ang parehong taong nakikita ko araw-araw sa aming bahay.

Siya si Maynard. 28 taong gulang. Ang aming tahimik at simpleng house boy sa loob ng limang taon. Sanay si Adiel na tratuhin siya nang masama. Ngunit sa kabila nito, napakalambot ng kanyang puso at napakamatapat sa paglilingkod. Gabi-gabi habang wala ang aking asawa, ang presensya at pag-aalala ni Maynard ang naging tanging ilaw sa madilim kong mundo. At doon, sa pagitan ng pagod at kalungkutan, nagsimulang bumuo ng hindi inaasahang ugnayan.

Isang lihim na magpapatunay na minsan, ang taong tunay na nagpapahalaga sa iyo ay ang taong hindi mo man lang pinansin noon. Mahal na Miss Love, gusto ko lamang ibahagi ang aking kwento dito sa iyong channel at umaasa akong humingi ng payo sa inyong lahat. Hindi ako sanay sa ganitong katahimikan sa gabi, ngunit sa nakalipas na dalawang linggo ay naramdaman ko na parang nakahinga ako ng maluwag sa bahay.

Ang aking asawa na si Adel ang nagpapatakbo ng negosyo at ng lahat dito sa amin. Napakasipag niyang tao at talagang sanay siyang kontrolin ang lahat. Ngunit dalawang linggo na ang nakalipas mula nang maaksidente siya. Bali ang kanyang balakang at binti, kaya hanggang ngayon ay nasa ospital pa rin siya sa bayan at hindi pa makakilos. Dahil kailangan kong asikasuhin ang mga papeles sa negosyo.

Pumupunta ako sa ospital sa umaga at umuuwi sa gabi para ayusin ang mga bagay na kailangang dalhin doon. Ayon sa kanyang utos. Maliwanag ang gabi. Sariwa ang simoy ng hangin sa labas habang nakatayo ako sa balkonahe sa ikalawang palapag ng bahay. Hawak ko ang kuwaderno at ang listahan ng mga resibo para sa mga gastusin sa bahay at gamot ni Adel.

Hinawakan ko ang aking ulo. Hindi ako sanay na makipag-ugnayan sa mga ganitong bagay. Dahil takot akong magkamali at magalit sa akin si Agel. “Mr. JZ!” Lumingon ako sa lalaking tumawag sa akin. Si Maynard. Naglalakad siya paakyat sa hagdan patungo sa balkonahe, may hawak na tasa ng tsaa. Si Maynard Love ay 28 taong gulang at siya ang aming house boy o kasama sa bahay.

Si Adel mismo ang kumuha sa kanya ilang taon na ang nakalipas para tumulong sa mabibigat na gawaing-bahay at pagmamaneho kung kinakailangan. Si Maynard ay malayong kamag-anak ni Adela, na kinuha niya mula sa kanilang probinsya dahil sa hirap ng buhay doon. Matangkad si Maynard. Kayumanggi ang balat at kitang-kitang malakas. Maynard. Binati ko siya habang inaayos ang buhok ko na ginulo ng hangin.

Gising ka pa pala. Akala ko nagpapahinga ka na sa silid mo. Nagdala lang ako ng tsaa para sa iyo. Sagot niya habang dahan-dahan niyang ibinababa ang baso sa maliit na mesa sa balkonahe. Napansin ko na hindi namamatay ang ilaw mo rito. Baka nahihirapan kang matulog. Tumango ako at huminga nang malalim. Salamat, Maynard.

Nahirapan akong isipin ang sitwasyon ni Adel. Naiintindihan ko kayo. Mabait ang kanyang sagot. Lumapit siya nang kaunti at tiningnan ang mga papel sa mesa. Gusto mo bang tulungan kita diyan? Kabisado ko ang mga resibo para sa gamot na binili namin kahapon sa bayan. Ako ang naglagay ng natira sa pinakababang drawer. Tinitigan ko siya.

May hiwaga si Maynard na nakakapanatag, lalo na ngayon na stress na stress ako. Sa nakalipas na dalawang linggo, wala si Agel sa bahay. Si Maynard talaga ang naging sandigan ko. Siya ang nagluluto, naglilinis, at nagmamaneho ng kotse patungo sa ospital araw-araw. Kapag kailangan ko ng makakausap, siya ang tahimik na nakikinig. Sige, sige.

Sabi ko habang nakangiti, itinuturo ang kuwaderno. Tingnan mo kung ano pa ang kulang sa listahan ng mga gamot na dinala namin kaninang umaga. Alam mo na susuriin iyon ni Adel at baka sabihin na nagiging pihikan ako kung nawawala ang resibo. Yumuko si Maynard para tingnan ang listahan habang sumandal ako sa rehas sa tabi niya. Habang tinitingnan niya ang sulat, hindi ko napigilang titigan siya.

Napakalaki ng pagkakaiba nila ni Adel. Si Adel ay laging seryoso, pormal, at madalas magalit o mainitin ang ulo kapag may hindi sumusunod sa kanyang utos. Si Maynard ay tahimik ngunit napakalambot ng kanyang mga kilos at mararamdaman mo ang kanyang pag-aalala. Ah, nawawala ang resibo, ma’am. Itinuro niya ang papel. Nasa drawer sa ibaba dahil gabi na nang bilhin namin ito sa botika. Hindi ko pa naibigay sa iyo.

Ah, kaya pala hindi magkatugma ang kabuuan. Medyo natawa ako dahil nabawasan ang stress ko. Akala ko magkakamali na naman ako sa pagkalkula. Salamat, Maynard. Walang anuman, ma’am Jazz. Bayaran mo lang ang kailangan mo. Huwag kang mag-alala. Tutulungan kita sa lahat. Lumingon siya sa akin. Sa ilalim ng ilaw ng balkonahe, pareho kaming tinitigan ang isa’t isa. Nanatili kaming tahimik nang ilang segundo.

Alam ko na malaki ang agwat sa pagitan namin. Ako ang asawa ng kanyang amo at siya ay kasambahay lamang namin. Ngunit sa mga nakaraang araw na magkasama kami sa bahay, nakita ko kung paano niya ako tignan at alagaan. “Iyon nga. Kumusta si Sir Agel?” Tanong niya para basagin ang katahimikan. Nakausap mo ba siya bago ka umuwi? Nawala ang ngiti sa aking mga labi at tumingin ako sa labas.

Nakausap ko siya. Buntong-hininga ko. Mainit pa rin ang ulo niya. Nagalit siya dahil hindi siya makagalaw. Gusto niyang umalis sa ospital. Ayaw pa siyang payagan ng doktor. Pinagalitan pa niya ako. Sinabi niya na masyado akong tamad na alagaan ang mga gamit niya. Hindi mo kasalanan iyon, ma’am. Ginagawa mo ang lahat. Huwag mong seryosohin ang sinasabi ni sir.

Masama lang ang pakiramdam. Tinitigan ko siya. Salamat Maynard. Seryoso? Alam mo kung wala ka rito sa bahay. Talagang hindi ko alam kung paano ko haharapin ito nang mag-isa. Nakita ko namula ang kanyang mga pisngi dahil sa sinabi ko. Yumuko siya at inayos ang tray sa mesa. Nang kukunin ko na ang tasa ng tsaa na inihanda niya, lumapit ang aming mga kamay.

Hindi lamang ito simpleng paghipo. Naramdaman ko ang init at bahagyang magaspang ng kanyang kamay mula sa pagtatrabaho. Sa halip na agad bumitaw, pareho kaming natigilan habang nagtitinginan. Naramdaman ko ang kakaibang kuryente. Araw-araw kaming magkasama rito sa bahay sa nakalipas na dalawang linggo. Ngunit sa sandaling ito, naramdaman ko na may nagbago sa hangin.

Hindi na lamang ito simpleng paghipo ng kamay ng kasambahay. Nagsimulang bumuo ng simpleng atraksyon sa pagitan namin. Ako ang unang bumitaw at dahan-dahang inalis ang aking kamay. Bilis-bilis ang paghinga ko. Tumayo nang maayos si Maynard. Sige, ma’am JZ. Bababa muna ako para siguraduhing nakakandado ang lahat ng pinto bago ako matulog. Sige, Maynard.

Sagot ko habang nakatingin sa kanya. Tumango siya. Medyo ngumiti siya at dahan-dahang bumaba sa hagdan. Pinanood ko siyang maglakad patungo sa silid. Uminom ako ng kaunting tsaa at pumasok sa kwarto. Binuksan ko ang pinto at sumandal dito habang hawak ang mabilis na tumitibok kong dibdib. Alam ko na may mali sa aking nararamdaman para sa aming house boy. Ngunit sa gitna ng pagod, takot, at kalungkutan, ang presensya ni Maynard ang tanging nagbigay sa akin ng kaginhawaan at lakas.

Hindi ako gaanong nakatulog nang gabing iyon. Patuloy na pumasok sa isip ko si Maynard. Ang simpleng pagdikit ng ating balat at ang kakaibang titigan na nangyari sa ating dalawa. Alam ko na may asawa ako at si Maynard ay kasambahay namin ngunit hindi ko maikakaila sa mga sandaling nararamdaman kong nag-iisa ako sa mundo. Ang presensya ng binata ang tanging bagay na makapagbibigay sa akin ng kaunting kagalakan.

Kinabukasan, sumisikat na ang araw nang magising ako. Nang bumaba ako sa kusina para uminom ng tubig, naabutan ko agad si Maynard na abala sa paghahanda ng almusal. Nakasuot siya ng t-shirt at maong. Kitang-kita ang kanyang maskuladong katawan sa kanyang mga braso habang hinihiwa ang mga rekado. Nang marinig niya ang aking mga yapak, agad siyang tumayo nang tuwid at ngumiti.

“Magandang umaga, Ma’am Jazz,” bati niya. Para bang bumalik siya sa kanyang karaniwang pormal na sarili ngunit napansin ko na medyo umiwas ang kanyang mga mata. Nagluto ako ng sabaw at naghanda ng prutas. Inimpake ko na rin ang mga gamit na gagamitin ni Sir Agel sa ospital. Tiningnan ko ang kusina. Malinis ito. Handa na rin ang mga kubyertos. Sa bawat lumipas na araw, mas lalo kong naiisip kung gaano kahalaga ang tulong ni Maynard sa buhay ko ngayon.

Si Adel, kahit hindi siya masakit, bihira akong tulungan o itanong kung kumusta ako kapag may sakit ako. Si Maynard ay laging nandiyan. Salamat, Maynard. Sagot ko habang nakaupo sa hapag-kainan. Talagang hindi ko alam ang gagawin ko kung wala ka. O, ma’am, ayos lang po iyon. Sagot niya habang inilalagay ang mainit na sabaw sa mangkok. Hangga’t para sa iyo, gagawin ko ang lahat para hindi ka masyadong nahihirapan.

Doon kami nagtitinginan. Sa pagkakataong ito, mas matagal. Walang nagsalita sa amin sa loob ng ilang segundo. Doon ko naramdaman muli ang mabilis na pag-tibok ng aking puso. Hindi na lamang ito simpleng pasasalamat sa isang kasambahay. Naramdaman ko ang ibang paraan ng pagtingin niya sa akin. Pagkatapos kumain, sumakay kami sa kotse papunta sa ospital. Si Maynard ang nagmamaneho habang ako ay nasa tabi niya sa passenger seat.

Tahimik ang biyahe ngunit hindi naman nangangahulugang walang imik. Pana-panahon ay nasisilip ko ang kanyang mga kamay na mahigpit na humahawak sa manibela. Malinis at maayos siyang magtrabaho. Ang kanyang ugali ay malayo sa pagiging mainitin ng ulo ng aking asawa. Nang dumating kami sa silid ni Adel sa ospital, nagtagpo ang mga kilay ng aking asawa. Nakatali ang kanang binti ni Adel at nakahiga siya sa kama.

Pagpasok pa lang namin, naging dominante agad ang kanyang boses. “Bakit ngayon ka lang dumating?” simula ni Adel habang nakatingin sa akin na nakakunot ang noo. Sinabihan ko siya na dalhin lang nang maaga ang mga gamit na kailangan sa negosyo dahil napakabagal niyang kumilos. Huminga ako nang malalim at sinubukang pakalmahin ang sarili at unawain siya. Umalis kami nang maaga.

Trapik lang talaga sa kalsada. Isa pa, inayos na ni Maynard ang mga damit at pagkain na kailangan mo. Bakit, gumagawa ka na naman ng dahilan. Sabi bigla ni Adial. Sinulyapan niya si Maynard na nakatayo sa pinto habang hawak ang bag ng mga gamit. Ikaw, Maynard, dinala mo ba ang mga dokumentong pinakuha ko sa iyo sa silid sa ibaba? Opo, Sir Angel.

Ay, mabilis at magalang na sagot ni Maynard. Inilagay niya ang mga gamit sa kabinet sa tabi ng kama. “Ilabas mo agad iyon at ibigay sa akin.” Huwag kang tanga-tanga, sigaw ni Adal. Nakita kong pinayuhan ko si Maynard. Nasaktan ako para sa binata. Tapat siyang naglingkod sa amin sa loob ng ilang taon. Ngunit sa tuwing nagagalit si Adel, palagi niyang tinatrato ang mga tao sa paligid niya nang ganito. Kasama na rin ako.

Ael, please. Sabi ko sa aking asawa habang sinusubukang pakalmahin ang aking boses. Huwag kang sumigaw. Nakakahiya. Isa pa, tumutulong lang si Maynard sa amin. Siya ang nag-aayos ng lahat sa bahay. Habang wala ka, bakit mo siya pinagtatanggol? Masamang tumingin si Adela sa akin, binabayaran ko siya para magtrabaho, kaya dapat ayusin mo ang ugali mo. Umalis ka na, Amurias, sumasakit lalo ang ulo ko, hindi ko na kaya ang sakit sa loob.

Sanay na ako sa kabastusan ni Adel ngunit sa gitna ng aking pagod sa mga nakaraang linggo, ang kanyang mga salita ay parang mga kutsilyo na tumutusok sa aking puso. Matagal ko nang pinagtitiisan ang kanyang ugali ngunit unti-unti na akong napapagod. Mabilis kong sinara ang aking bag at umalis. Pumunta ako sa labas ng ospital kung saan walang masyadong tao. Umupo ako sa isang upuan at doon pumatak ang aking mga luha.

Ang aking pagod, ang aking galit sa aking asawa, at ang pakiramdam na hindi niya ako pinahahalagahan kahit ako ang kanyang asawa ay naghalo-halo. Bakit kailangang tratuhin ako nang masama ng taong dapat ay nagmamahal sa akin? Hindi naman siya ganoon dati pero simula nang magnegosyo siya ay naging ganoon na siya. Ilang minuto ang lumipas at nakarinig ako ng mabagal na mga yapak. Nang tiningnan ko siya, lumitaw si Maynard.

Nakatayo siya hindi kalayuan sa akin. May hawak siyang maliit na bote ng tubig at panyo. “Ma’am Jazz!” sabi niya nang mahina. Lumapit siya nang dahan-dahan at ibinigay sa akin ang panyo at tubig. Umupo siya sa kabilang dulo ng bangko na may sapat na distansya para hindi ako malito. “Paumanhin kay Sir Adel,” mahinang sabi ni Maynard.

Medyo mainit lang ang ulo niya dahil siguro hindi siya makatayo at makagalaw. Kinuha ko ang panyo at pinunasan ang aking mga luha. Eto, hindi lang ngayon, Maynard. Kilala mo naman siya, di ba? Matagal nang ganoon si Agel. Akala ko magbabago na siya ngayong inaalagaan ko siya nang mabuti. Ngunit mas naging masungit pa siya.

Tiningnan ko si Maynard. Nakatingin din siya sa akin at nakita ko sa kanyang mga mata ang malalim na pag-aalala at kalungkutan para sa akin. “Alam mo, napakabuti mong asawa, ma’am JZ,” bulong ni Maynard. Ang mga salitang iyon ay tila nagmula sa kaibuturan ng kanyang puso. “Hindi mo karapat-dapat na tratuhin nang ganoon. Kung ako lang sana, Maynard ay natigilan sa kanyang sinabi at mabilis na yumuko na parang nagulat din sa kanyang sarili.

Paano kung ikaw ang nasa posisyon, Maynard? Mahina kong tanong habang mas bumibilis ang tibok ng aking puso. Dahan-dahan siyang lumingon ulit sa akin. Ang lambing sa kanyang mga mata ay malayo sa matigas at galit na mukha ng aking asawa na kakatapos lang sumigaw sa akin. Kung ako lang sana ang nasa sitwasyon ni Sarajel. Sabi ni Mayard sa tapat na boses. Hinding-hindi kita ganoon tratuhing ganun, hinding-hindi kita sisigawan nang ganoon, lalo na kung may mga taong nakikinig.

Araw-araw ipaparamdam ko sa iyo kung gaano ka kahalaga. Huminto ang mundo ko nang sinabi niya iyon. Iyon ang mga salitang gustong-gusto kong marinig mula sa isang lalaki sa loob ng mahabang panahon. Mga salitang hindi kailanman sinabi sa akin ng aking asawa na si Adel. Hindi ako makapagsalita. Abot-kamay ko ang kamay ni Maynard na nakapatong sa kanyang tuhod. Hinawakan ko ang aking kamay doon at dahan-dahan niyang hinawakan nang mahigpit ang aking kamay.

Walang ibang tao sa paligid. At sa ilalim ng maliwanag na sikat ng araw, naramdaman ko ang koneksyon na tuluyang nabuo sa aming dalawa. Salamat, Maynard. Bulong ko habang nakatitig sa kanyang mga mata. Nandito lang ako palagi para sa iyo, ma’am JZ. Sagot niya habang hinigpitan ang hawak sa aking kamay. At sa mga sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan.

Ang bakod sa pagitan ng pagiging amo at katulong ay unti-unting ginigiba. Pagkatapos ng nangyari sa ospital, naging magkaiba na ang relasyon namin ni Maynard. Ang bawat tingin na ibinigay niya sa akin ay may dalang pahiwatig ng paghanga na matagal ko nang hinahanap kay Adel. Si Agel ay naiwan muli sa ospital para sa isa pang serye ng mga pagsusuri.

Umuwi kami ni Maynard. Pagdating namin sa bahay, napakatahimik ng buong paligid. Ang maliwanag na buwan sa labas ang tanging liwanag sa bakuran. Inilagay ni Maynard ang mga sirang bagay sa mesa. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin habang naghahanda ng isang basong tubig. “Ma’am Jud, magpahinga na po kayo sa taas,” mahinang sabi ni Maynard. Ako na ang bahala dito.

Kukunin ko ang mga pinto at aayusin ang natitirang mga gamit sa ibaba. Tumayo ako sa pinto ng kusina, nakatitig sa kanya. Napagod ang isip ko sa galit at kasungitan ni Adel kanina sa ospital. Bigla akong nakaramdam ng panghihina. Ngunit nang nakita ko ang tahimik at maalaga na pag-uugali ni Maynard sa akin, biglang nawala ang bigat sa aking dibdib.

“Salamat, Maynard!” bulong ko. Lumapit ako sa kanya nang ilang hakbang ngunit hindi ko na kaya pang umakyat nang mag-isa. “Samahan mo muna ako, pakiusap.” Huminto si Maynard sa pagpupunas sa counter. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Sa ilalim ng ilaw ng kusina, nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. Walang pagdududa sa aking mga aksyon ngayong gabi. Pagod na pagod na akong maging mabuting asawa sa isang taong hindi ako pinahahalagahan at paulit-ulit lamang akong sinisigawan.

“Ma’am Jazz!” mahinang sabi ni Maynard, halatang kinakabahan. Baka may mangyari pang iba at baka may makakita sa atin mamaya. At sino pa ang makakakita? Walang ibang tao rito, Maynard. Ako lang at ikaw. Sagot ko habang nakatitig sa kanyang mga mata. Hindi na napigilan ni Maynard ang sarili. Ang pader na naghiwalay sa amin bilang amo at katulong ay tuluyang nagbago.

Lumapit siya at dahan-dahang hinawakan ang aking mga kamay. Naglagay siya ng matamis at maingat na halik sa aking mga labi. Noong una, banayad ito at puno ng respeto. Ngunit nang sinagot ko iyon, doon na nangyari ang isang bagay sa aming dalawa. Naramdaman ko ang kagalakan sa mga nararamdaman ni Maynard. Naramdaman ko ulit kung paano mahalin at pahalagahan bilang isang babae.

Ito ay isang bagay na nakalimutan ko dahil sa malamig at pormal na pagtrato sa akin ni Adel sa loob ng maraming taon. Dahan-dahan kaming umakyat sa taas at nagtungo sa kwarto namin ng aking asawa. Napakatahimik ng buong bahay. Ang tanging maririnig namin ay ang mabilis naming paghinga. At nang gabing iyon, Miss Love, ibinigay namin ang aming sarili sa isa’t isa. Isang tahimik at matinding pagpapahayag ng pagmamahal na matagal nang hinihintay ng aming mga puso.

Ang bawat paghipo ay puno ng lambing at respeto. Malayo sa anumang karahasan, tanging dalisay na pag-aalala ang nanaig sa aming dalawa. “Hindi ko pinagsisisihan ang nangyari, Maynard,” bulong ko habang nadarapa patungo sa kanya. Hinalikan niya ang tuktok ng aking ulo nang napakalambing. “Ako rin, ma’am JZ. Matagal ko na talagang gustong alagaan ka, protektahan ka.

Ako ang nasasaktan kapag sinisigawan ka ni Sarel. Huwag mo na akong tawaging ma’am.” Kinagat ko ang aking labi at tiningnan siya nang masama. Mas mabuting pakinggan siya kapag siya ay nag-iisa. Ngumiti si Maynard, isang taos-puso at magandang ngiti na bihira kong makita mula sa kanya. Inayos ko ang kama at sumandal sa kanya. Sa ilalim ng ilaw ng kwartong iyon, alam kong may bago nang nabuo sa aming dalawa.

Isang lihim na relasyon na magbabago sa aming buhay magpakailanman. At nang gabing iyon, dapat kong aminin, mahimbing akong natulog at may kapayapaan sa aking puso. Habang lumilipas ang araw, nagpatuloy ang relasyon namin ni Maynard. Para kaming mag-asawa sa bahay na iyon dahil wala ang aking asawa. Ngunit nang umuwi si Adel mula sa ospital, akala ko hihupa ang kanyang galit dahil nasa sarili na siyang bahay.

Ngunit nagkamali ako dahil mas lumala pa ang kanyang ugali dahil naka-wheelchair siya at bali ang binti. Mas naging mainitin ang ulo niya. Araw-araw walang natatanggap kundi sigaw, insulto, at paghamak mula sa kanya. “Jaz! Nasaan ang tubig ko? Napakabagal mo talagang kumilos.” Sigaw ni Adel mula sa sala habang hawak ang kanyang reseta.

“Ikaw din, Maynard. Gawin mo ang ipinagawa ko sa iyo kahapon.” Nakatayo ako sa counter ng kusina habang pinipigilan ang aking galit at mga luha na gustong pumatak mula sa aking mga mata. Tiningnan ko si Maynard na tahimik na nag-aalaga sa aking asawa. Walang nagbago kay Adel. Kahit naging miserable ang kanyang kal kondisyon, hindi pa rin siya natutong humingi ng tawad o magpasalamat sa mga taong nag-aalaga sa kanya.

Ngunit sa kabila ng maingay at nakakasakal na kapaligiran sa araw, nagbago ang lahat nang sumapit ang hatinggabi. Kapag tahimik na ang lahat at nakainom na ng gamot si Agel at mahimbing na natutulog sa kwarto dahil sa pain reliever, bababa ako sa ibaba. Sa maliit na stock room o laundry area sa likod ng bahay, magkikita kami ni Maynard.

Sa kadiliman at katahimikan ng gabi, nagpatuloy ang aming lihim na relasyon. Sa mga yakap at halik ni Maynard, nawala ang lahat ng sakit at pagod na naramdaman ko sa buong maghapon. Ang bawat yakap niya ay puno ng lambing at ang bawat halik niya ay nagpaalala sa akin na isa rin akong babae na may halaga. Isang bagay na hindi kailanman ipinaramdam sa akin ni Adel. “Jaz.”

Bulong ni Maynard habang nag-uusap kami. Pinunasan niya ang mga luha sa aking mga pisngi dahil ikinuwento ko ulit sa kanya ang aking galit sa aking asawa. Pasensya ka na kung kailangan mong tiisin ang mga sigaw ni Sir Agel araw-araw. Sana kaya ko na lang umalis. Ayos lang. Hindi mo kasalanan, Maynard. Mahina kong sinabi. Mas lalo kong naramdaman kung gaano ko gustong lumabas sa buhay na ito, Miss Love.

Anuman ang desisyon mo, nandito lang ako kasama mo. Tapat na sinabi ni Maynard habang hinahawakan nang mahigpit ang aking kamay. Hindi kita iiwan. Ang mga gabing iyon ay nagbibigay sa akin ng lakas para bumangon ulit sa umaga at harapin muli ang kabastusan ng aking asawa. Ngunit habang lumilipas ang panahon, mas lalong bumibigat ang aking nararamdaman. Napakahirap para sa akin na magpanggap bilang mabuting asawa sa araw habang sa gabi ay kasama ko ang ibang lalaki.

Isang umaga habang naghahanda ako ng almusal para kay Adel, nagsimula na naman siyang mag-inarte. Ano ba itong inihanda mo, Jaz? Para namang walang lasa. Nagalit siya at sinigawan ang lagayan ng sabaw kaya natapon ito. Wala ka talagang ginagawang tama. Hindi ka na nagtatrabaho. Nandito ka lang sa bahay.

Kung hindi lang ako naaksidente, hindi ko na kailangang tiisin ang katarantaduhan mo dito sa bahay. Huminto si Maynard sa pagbuhos ng kape. Nakita ko ang pag-vibrate ng kanyang katawan. Sinubukan kong pigilan ang sarili. Tinitigan ko si Adel. Tinitigan ko ang lalaking pinagsilbihan ko bilang asawa sa loob ng maraming tahun. Ang lalaking hindi ko kailanman nakitang nagpahalaga o nagrespeto sa akin bilang kanyang asawa. Ang lalaking ginawa ko lang na alipin sa sarili niyang bahay.

Inisip ko kung ano ang magiging hitsura ng aking buhay sa piling ni Maynard. Ang lambing, ang respeto, at ang kapayapaan na mararamdaman ko kapag kasama ko siya. Kahit hindi mayaman ang buhay, gusto kong umalis. Gusto kong iwan si Adel. Gusto kong lisanin ang bahay na ito na nakakasakal. Pagod na pagod na akong magtiis sa isang patay na relasyon at gusto kong magkaroon ng pagkakataong maging masaya sa piling ng isang taong tunay na nagpapahalaga sa akin. Miss Love.

Pagod na pagod na ako. Ang sarili kong asawa ay pinagagalitan at hinahamak ako araw-araw. Ngunit kay Maynard, nararamdaman ko na mahal niya ako. Respetado niya ako. Gustong-gusto ko nang iwan si Agel at sumama kay Maynard para magsimula ng bagong buhay. Masama ba akong asawa kung gagawin ko iyon? Kaya ako sumulat sa programang ito para itanong ang tanong na iyon. Iyon ang tanong.

Iyon lamang po. Jazz Love.