SA TALAHIBAN bumigay Ang magandang dalaga
SA TALAHIBAN bumigay Ang magandang dalaga
Mahal na Miss Love, ako si Lara, 23 taong gulang, isang bagong guro sa pampublikong paaralan dito sa aming bayan. Pangarap ko ang magturo, kaya kahit mahirap, tinapos ko ang kurso sa edukasyon. Ngayon, may sarili na akong klase. Masaya ito pero inaamin ko ring nakaka-stress. Bukod sa abala sa trabaho, may mga bago ring pagbabago sa aming buhay sa bahay.
May bagong kasama ang nanay ko. Naiintindihan ko siya dahil matagal siyang nag-isa. Pero inamin ko, noong una ay parang hindi ko matanggap. Ang kasalukuyang asawa niya ay si Ramon. Pero mas madalas ko siyang tawaging Tito Ramon. Iyon ang nakagisnan ko mula pa noong kabataan dahil matagal na siyang kaibigan ng aking ama.
Si Tito Ramon ay nasaunang bahagi ng 40 taong gulang. Matangkad, maayos magdamit at guwapo. Dating OFW pero ngayon ay nasa Pilipinas na lang, tumutulong kay inay sa aming maliit na negosyo. Siya ay maalalahanin at sa katunayan, parang mas maalaga pa siya kaysa sa aking ama. Kaya kahit medyo nanibago ako noong una, unti-unti ko siyang nakilala. At doon nagsimula ang hindi maipaliwanag na pakiramdam.
“Lara, kumain ka pa.” Sabi niya habang iniabot sa akin ang ulam. Nakita kita kanina, parang marami kang papeles na kailangang suriin. Hindi ka na talaga masyadong kumakain sa eskuwelahan. Tinitigan ko siya sandali. Salamat po. Ayos lang ako. Busog na ako. Sabi ko. Hindi maaari iyon, kapatid. Si Inay, na abala sa cellphone, ay sumagot.
Kailangan mong kumain nang marami. Baka magkasakit ka mamaya. Niluto iyon ng Tito Ramon mo. Huminto ako. Hindi ko akalaing siya ang nagluto. Ang sarap. Napakasarap ng luto mo. Sabi ko at kumuha pa ng isa pang subo ng ulam. Ngumiti siya. Salamat. Kapag pagod ka, huwag mong kalimutang alagaan ang iyong sarili.
Simpleng usapan lang iyon, pero may kumirot sa aking dibdib. Iba ang pakiramdam kapag siya ang nagsasabi ng mga bagay na iyon. Kinabukasan, masyadong marami akong ginawa. Nag-exam ang mga bata kaya ginabi ako ng uwi. Madilim na sa labas at mabigat ang aking katawan. Pagpasok ko ng bahay, nakita ko si Tito Ramon na nakaupo sa sala, nanonood ng balita.
Oh, nandyan ka na pala. Bati niya. Gabi na, may pinasundo ka ba? Umiling ako. Nag-tricycle lang po. Wala masyadong tao sa daan. Ay, sana ay sinundo na lang kita. Delikado sa daan sa ganitong oras. Ayos lang po ako. Pero sa kaibuturan ng aking puso, nakakaramdam ako ng kilig na may nag-aalala sa akin nang ganoon.
Tumayo siya at iniabot ang aking mga gamit. Unti-unti na akong nasasanay sa kanyang mga kilos at alam ko ring para siyang pumapasok sa aking puso, hindi bilang asawa ng aking ina kundi bilang isang espesyal na lalaki. Isang gabi, umalis si inay dahil may puntahan siyang supplier para sa negosyo. Kami na lang dalawa ang naiwan. Naghanda siya ng hapunan at kumain kami nang sabay.
Tahimik sa simula pero siya ang unang nagsalita. Kumusta ang eskuwela? Wala ka bang hirap sa iyong mga estudyante? Medyo po, pero kaya naman. Minsan nakakainis kasi makukulit. Pero masaya ring makita silang natututo. Sabi ko. Ngumiti siya. Mahalaga ba talaga ang pagtuturo? Mayroon kang parehong pasensya sa iyong inay, pero mas masayahin ka kaysa sa kanya.
Tumawa ako. Masayahin naman ako. Parang hindi ah. Maging masaya ka. Iyon ang nakikita ko sa iyo. Tumigil siya sandali. At may idinagdag na salita. At maalalahanin ka rin. Nararamdaman ko iyon sa iyong mga kilos at may isa pa. Mas maganda ka kaysa sa iyong ina. Tumawa ako at tinitigan siya. Hindi ko alam ang sasabihin ko.
Pagkatapos naming kumain, nagpasya akong maghugis ng mga plato. Tumayo siya para tulungan ako. Ako na dyan, Lara. Magpahinga ka na lang. Umiling ako. Ayos lang po, Tito Ramon. Kaya ko po. Tumigil ako nang magdikit ang aming mga kamay. Hindi niya agad binitawan at hindi ko alam kung bakit ako natulala. Pasensya na. Sabi niya nang mahina. At medyo natawa rin siya, medyo nadala lang.
Ngumiti na lang ako sa kabila ng lakas ng kabog ng dibdib ko. Wala akong sinabi. Pero sa loob-looban ko, may kakaiba sa kanyang bawat kilos, at mas nararamdaman ko na hindi ko na siya maituturing na pangalawang ama. Nang umakyat ako sa silid, hindi ko mapigilang isipin ang nangyari. Bakit ako nakakaramdam ng kakaiba tuwing kasama ko siya? Pero bakit iba ang nararamdaman ko sa kanya? Nakahiga ako pero paulit-ulit na umikot sa isip ko ang tagpo sa kusina.
Ang titig, ang ngiti, hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman. At natatakot ako dahil baka totoo na unti-unti akong nahuhulog sa isang ipinagbabawal. Kinabukasan bago ako pumasok, binigyan pa niya ako ng bag. Sabi niya nagluto siya at iyon daw ang aking tanghalian. Ewan ko, pero parang iba ang tingin niya habang iniabot ito.
Hindi na ito simpleng pag-aalaga sa anak ng kanyang asawa. Sa halip na tanggihan ito, tinanggap ko ito nang may pag-aatubili at kasiyahan. “Salamat po, Tito Ramon.” Sabi ko nang mahina. Ngumiti siya. Mag-ingat ka ha? Huwag mong pabayaan ang iyong sarili. Kumian ka ng marami. Pakiramdam ko ay nagsisimula na ang isang sikreto na hindi ko alam kung paano pigilan.
Unti-unti ko na siyang gusto. Pagkatapos ng gabing iyon, hindi na ako mapakali. At kinabukasan sa klase, hindi ako makapag-fokus. “Ma’am, tama po ba ito?” tanong ng isa kong estudyante habang hawak ang papel. “Oo, tama iyan.” Sagot ko, kahit sa totoo lang ay hindi ko man lang binasa nang buo. Bumuntong-hininga ako.
Nararamdaman ko ang pagbabago sa aking sarili. At ang ugat nito ay si Ramon. Gabi na naman nang umalis ako sa eskuwelahan pagkatapos ng pagpupulong ng mga guro. Nagulat ako nang makita ang isang sasakyan na nakaparada sa labas at nandon si Tito Ramon. “Tito Ramon,” tawag ko habang papalapit. Ngumiti siya. Sabi ko na nga ba at gagabihin ka na naman. Kaya naisip ko na sunduin ka na.
Naku. Nakakahiya naman po sa inyo. Walang nakakahiya sa pag-aalaga sa iyo. Sagot niya habang binubuksan ang pinto ng kotse. Halika na, gabi na. Wala na akong nagawa kundi ang sumakay. Tahimik kami sa unang minuto ng biyahe, pero nararamdaman ko ang kanyang sulyap paminsan-minsan. Ewan ko kung bakit ang bilis ng tibok ng puso ko. Lara.
Binasag niya ang tahimik. Alam mo ba kung gaano kita pinahahalagahan? Tiningnan ko siya. Bakit po? Bata ka pa, nakikita ko na kung gaano ka kasipag. Ngayon ay guro ka na. Hindi lahat ng bata ay may katulad mong pasensya. Malaki ang halaga mo. Tumahimik ako. Hindi ko inakalang maririnig ko iyon mula sa kanya. Salamat po.
Magandang pakinggan iyon. Hindi lang ako nagsasalita. Totoo iyon, Lara. Dagdag niya at mabilis na tumingin muli sa daan. Pagdating namin sa bahay, wala pa si inay. Ayon kay Tito Ramon, pumunta raw sa supplier at baka gabihin na naman. Kami na lang dalawa ang naiwan sa sala. Gusto mo ba ng kape? Alok niya. Oo. Pampaalis ng antok.
Habang nagtitimpla siya sa kusina, nakaupo ako sa sofa at nakatitig sa sahig. Akala ko normal lang ang ginagawa namin. Wala kaming maling ginagawa, pero bakit parang iba ang epekto nito sa akin? Makalipas ang ilang sandali, bumalik siya dala ang dalawang tasa. Mag-ingat ka. Mainit pa iyon. “Salamat,” sabi ko habang umiinom.
At napangiwi ako dahil napakainit. Natawa siya at nag-abot ng tissue. Sabi ko na nga ba, lagi kang nagmamadali. Parang noong bata ka lang. Ang bilis mo mapapaso tapos bigla kang iiyak. Naaalala mo pa pala iyon? Tanong ko. Siyempre. Minsan mas malinaw pa sa akin ang mga alaala mo kaysa sa sarili kong kamusmusan. Sagot niya.
Nagkatinginan ang aming mga mata. Ewan ko kung gaano katagal iyon, pero parang tumigil ang oras. Ako ang unang umiwas dahil naramdaman ko ang pamumula ng aking pisngi. Kinabukasan, sinundo ulit ako ni Ramon pagkatapos ng klase. Nagulat ulit ako nang makita siyang naghihintay. Sabi ko sa iyo, nandyan ka na naman. Biro ko sa kanya, pero halatang may kaba ang aking boses.
Bakit? Ayaw mo ba? Tugon niya. Hindi naman po sa ganoon. Baka isipin ng mga kasamahan ko. Wala silang dapat isipin. Walang masama sa pagsundo ko sa iyo. “Buong puso kong inaalagaan ang asawa ko.” Sagot niya habang binubuksan ang pinto ng kotse. Hindi ko alam kung paano haharapin ang sitwasyong ito kaya sumakay na lang ako.
Pero sa loob-looban ko, naramdaman kong lumalapit ang espasyo sa pagitan namin. Sa biyahe, bigla siyang nagsalita. “Lara, may itatanong ako. Huwag kang magagalit.” Tiningnan ko siya. Ano iyon? Kung hindi sana ako ang asawa ng iyong ina, palagay mo ba ay magiging komportable ka sa akin? Natigilan ako sa kanyang tanong. Hindi ko alam ang isasagot. Bakit mo po itinanong iyon? Umiling siya. Wala lang.
Nagtataka lang kasi ako minsan kung paano kaya kung sa ibang panahon tayo nagkakilala. Baka sakaling tayo ang nagkasama. Hindi agad ako nakapagsalita. Naramdaman ko ang pamumula ng aking mukha kaya sinubukan kong magbiro. Naku, tito, baka sumobra ka na sa kape niya, ano ba ang iniisip mo? Natawa siya pero naramdaman kong hindi iyon simpleng biro para sa kanya.
Pagdating namin sa bahay, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala pa si mama kaya kami na naman ang magkasama. Umupo kami sa terasa at pinanood ang malakas na pagbuhos ng ulan. “Malamig, nakakarelaks talaga,” sabi ko. Pero mas nakakarelaks kapag may kausap ka. Sagot niya. Nagkatitigan na naman kami. Ewan ko ba pero parang dahan-dahan akong hinihila papalapit.
sa kanya at doon ko naramdaman ang kaba at ligaya na kasama ni Lara na sinabi niya nang mahina. Alam mo bang espesyal ka? Nanuyo ang lalamunan ko. Gusto kong itanong kung ano ang ibig niyang sabihin pero hindi ko magawa. Bumukas ang gate. Dumating na si Mama. Basang-basa dahil walang dalang payong. Agad kaming nag-iwas ng tingin ni tito at tumayo para batiin siya. Naku, Ramon Lara, pasensya na.
Marami kasing reklamo ang supplier. Sabi ni Mama habang pinupunasan ang sarili. Agad na ngumiti si Tito Ramon at tinulungan siya sa loob. Naiwan akong mag-isa doon. Ewan ko ba kung ano ang nangyayari sa akin nitong mga nakaraang linggo. Tuwing kasama ko si Ramon, iba ang tibok ng puso ko. Alam kong mali ito at alam kong ipinagbabawal.
Pero bakit parang lalo akong nahuhulog sa bawat ngiti at bawat tingin na ibinibigay niya sa akin, lalo na kapag inaalagaan niya ako. Isang Biyernes ng gabi, dumalo si Mama sa isang seminar sa ibang bayan. Sabi niya baka gabihin siya ng uwi. “Ano ang gusto mong kainin, Lara?” tanong niya habang nasa kusina. “Kahit ano na lang, kahit pritong itlog at tuyo, ayos na ako.” Natawa siya.
Huwag naman ganoon. Biyernes ng gabi ngayon kaya dapat espesyal. At ayun na nga, nagluto siya ng pritong manok at iba pa na parang kaarawan ko. Habang nagluluto siya, pinanood ko lang siya mula sa hapag-kainan. Maingat ang kanyang mga kilos. Parang sanay na sanay siya. Hindi ko mapigilang isiping paano kaya kung ibang sitwasyon? Paano kaya kung hindi siya ang asawa ni inay? Tikman mo ito.
Sabi niya habang iniabot ang plato sa akin. Tinikman ko at natuwa talaga ako. Ang sarap. Ngumiti siya. Halatang masaya siya. Buti naman at nagustuhan mo. Alam mo bang mas masaya akong nagluluto para sa iyo kaysa sa iba. Huminto ako. Bakit po ako? Matagal bago sumagot ang kanyang tingin. Kasi espesyal ka, Lara. Parang tumigil ang oras.
Narinig ko ang malakas na tibok ng puso ko. Sinubukan kong umiwas ng tingin at ngumiti na lang. Pero alam kong iba ang ibig niyang sabihin. Pagkatapos naming kumain, lumipat kami sa sala para manood ng TV hanggang sa biglang nawalan ng kuryente. “Brownout,” sabi ko. “Kukuha lang ako ng kandila.” Sagot niya. Nang sindihan niya ang kandila, nagkaroon ng madilim na liwanag sa paligid. Mas naging pribado ang lugar.
Umupo siya sa tabi ko. Mas malapit kaysa dati. Hindi ka ba natatakot, Lara? Saan po? Ngayon? Hindi. Alam ko namang hindi mo ako iiwan. Doon ko naramdaman na dahan-dahan akong hinihila ng sitwasyon. Ang init ng paligid, ang katahimikan, ang liwanag ng kandila. Lahat ay nagtutulak sa akin na huwag nang lumayo. Nasubok ang ipinagbabawal.
Lara, sabi niya nang mahina. Halos pabulong. Alam mo ba kung gaano kahirap pigilan ang nararamdaman? Tinitigan ko siya. Hindi ako makapagsalita. Ayaw ko sana, pero araw-araw na kasama kita at nakikita ka. Alam mo bang nahuhulog na ako sa iyo, Tito Ramon? Mahina ang naging tugon ko. Gusto ko siyang kontrahin pero hindi ko kaya. Dahan-dahan siyang lumapit.
Naramdaman ko ang init ng kanyang hininga. At bago pa ako makapag-isip, naramdaman ko ang kanyang mga labi sa aking mga labi. Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Gusto kong lumayo pero may mas malakas na humihila sa akin para manatili. Dahan-dahan akong nagbigay. Hinalikan ko siya pabalik kahit alam kong mali. Ewan ko kung gaano katagal iyon nangyari.
Ang alam ko lang, nahulog na ako. Matapos kaming maupo sa tabi ng isa’t isa. Pareho kaming humihingal. Lara, binasag niya ang katahimikan. Pasensya na. Hindi ko dapat ginawa iyon. Umiling ako. Huwag mong sisihin ang sarili mo. Ako rin. Huminto ako. Sinusubukang hanapin ang tamang mga salita. Hindi ko rin napigilan ang sarili ko. Niyakap niya ako nang mahigpit. Hindi ko alam kung saan tayo dadalhin nito pero sigurado ako sa isang bagay.
Lara, hindi kita kayang iwan. Pumikit ako. Sa isang banda, natatakot ako sa magiging kapalit nito lahat. Pero sa kabilang banda, nakakaramdam ako ng kakaibang ligaya sa kanyang mga yakap. At nang pumasok ako sa kwarto, hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong inisip ang halik na iyon. Dapat ba akong matakot o dapat ba akong matuwa? Kung malaman ni inay, tiyak na masisira ang lahat.
Pero kung pipigilan ko ang nararamdaman ko, baka hindi ko rin ito kayang dalhin. Pumikit ako. Bumalik ang isip ko sa halik sa pagitan namin ni Tito Ramon. Doon ko naintindihan sa wakas. Gusto ko siya. Gusto ko talaga siya. Mula nang mangyari ang halik sa pagitan namin, naging magkaiba na ang lahat.
Kahit nagpapanggap kaming normal sa harap ni inay, naramdaman kong may sikretong nag-uugnay sa amin. Bawat tingin, bawat hawak, ay puno ng mga mensahong kami lang ang nakakaintindi. Isang araw, may biglaang aktibidad sa eskuwelahan kaya kinailangan naming mag-overtime. Nag-text ako kay inay pero sabi niya abala siya sa negosyo at hindi ako ma-susundo.
Makalipas ang ilang sandali, nag-text si tito. Susunduin na kita, Lara. Huwag kang umuwi mag-isa. Nagulat ako. Hindi ko siya tiningnan dahil alam kong delikado. Pero nandito pa rin siya. Dumating siya. Kaya pagkatapos ng trabaho, nakita ko siyang nakaparada sa labas ng gitnang paaralan. Nakangiti siya habang sumasandal sa kotse.
Parang eksena na hindi ko malilimutan. Nang umupo ako, agad niyang inayos ang seatbelt para isuot sa akin. Dahil malapit ang mukha niya, halos magdikit ang aming mga labi. Huminga ako nang malalim. “Para ligtas ka,” bulong niya. Sa aming paglalakbay, nagpatugtog siya ng mabagal na kanta. Tahimik akong nakatingin sa labas pero hindi ko mapigilang mapansin ang kanyang kamay na dahan-dahang lumalapit sa akin.
At bago pa ako makalayo, hinawakan niya ito. “Tron,” sabi ko nang mahina. “Mag-relax ka lang. Walang makakakita.” sagot niya habang hindi inaalis ang mga mata sa daan. Pero nararamdaman ko ang higpit ng kanyang hawak. Parang ayaw niya akong bitawan. Paglampas namin sa highway, bigla siyang lumiko sa isang mas liblib na daan.
Mga damuhan, mga puno sa paligid. Nagulat ako, “Tito, bakit dito?” “Shortcut ito, pero gusto ko rin na makasama ka nang walang istorbo.” Sagot niya habang dahan-dahang nagparada sa gilid. Natigilan ako. Tanging ang ilaw ng poste ang nagbibigay liwanag sa kotse. Tahimik kaming dalawa hanggang sa hinawakan niya ang aking pisngi at hinarap sa kanya, “Lara, namiss kita,” bulong niya.
At bago pa ako makapag-isip ng anuman, hinalikan niya ako. Mas agresibo kaysa dati. Mas sabik. Pumikit ako at lumaban. Naramdaman ko ang lamig sa loob ng kotse, pero mas nangingibabaw ang init at sabay na bumibilis ang tibok ng aming mga puso. Ewan ko kung gaano katagal, pero parang nasa ibang mundo kami.
Ang kotse ay naging kanlungan ng aming lihim na pag-ibig. Niyakap niya ako nang mahipit at hindi ako nag-atubiling yakapin siya pabalik. Ang kilig na nararamdaman ko ay matindi sa bawat paglapat ng kanyang mga labi sa aking leeg. Hindi ko na inisip kung may makakakita. Ang iginagalang na guro ay nasa kanlungan ng asawa ng iba pero ang sakit ay asawa ng kanyang ina.
Hindi na niya inisip iyon, ibinigay niya ang sarili kay Ramon nang walang alinlangan. Ang madilim na paligid at matatangkad na puno sa gilid ang saksi kung paano dinala ni Ramon sa rurok na hindi niya malilimutan. “Hindi ko na kayang itago, Lara,” sabi niya habang sumasandal ako sa kanyang dibdib.
Tuwing kasama kita, parang ayaw ko nang matapos ang oras. Galit na galit ako. Tito, paano kung malaman ni inay? Paano kung mahuli niya tayo? Kahit ano mang mangyari. Mag-ingat na lang tayong dalawa. Sagot niya at hinalikan akong muli. Pagdating namin sa bahay, dumating si mama mula sa trabaho halos sabay. Mabuti na lang at naayos namin ang aming sarili.
Pero nararamdaman ko pa rin ang init ng mga labi ni Ramon sa akin at ang aming amoy sa aking mga damit. Habang nagkukuwento si mama tungkol sa trabaho, tahimik kaming dalawa. Nagpapakitang parang walang nangyari. Pero sa ilalim ng lamesa, banayad niyang hinawakan ang aking kamay at kahit gusto kong bawiin, hindi ko magawa. Gabing iyon, nag-usap kami sa terasa habang tulog si mama.
“Handa ka na bang ipagpatuloy ito, Lara?” tanong niya na may seryosong mga mata. Tinitigan ko siya. “Hindi ko alam, tito. Natatakot ako, pero tuwing kasama kita, parang hindi ko kayang pigilan.” Hinawakan niya ang aking kamay. Hindi ko alam kung saan tayo dadalhin nito, pero iisa lang ang malinaw. Hindi ko kayang mawala ka. Tumulo ang aking mga luha.
Hindi ko alam kung dahil sa kaba o ligaya. Niyakap niya ako at doon ko naramdaman na kahit mali, mas pipiliin ko pang magsugal kaysa iwasan siya. Mula noon, ang aming ipinagbabawal na relasyon ay hindi lang nangyari sa bahay. Kahit sa kotse, sa bawat hatid at sundo, naghahanap kami ng oras para ituloy ang aming lihim na pag-ibig. Alam kong balang araw, baka mabunyag ang lahat.
Pero sa bawat halik, bawat yakap, at bawat sandaling magkasama kami, iisa lang ang malinaw sa aking puso. Hindi na kami maaaring bumalik sa dati. At kung dumating ang araw na may makadiskubre, handa ba tayong tumayo? Hindi ko pa alam. Pero ngayong gabi habang sumasandal ako sa balikat ni Tito Ramon, habang nakaparada sa madilim na sulok, iisa lang ang nasa isip ko.
Gusto ko talaga siya. Pasensya na. At hindi ko siya kayang iwan. Lumipas ang mga araw bago ako sinundo ulit ni Tito Ramon mula sa eskuwelahan. Sinabi sa amin ni Mama na baka gabihin siya dahil sila ng supplier ay nasa daan pa. Kahit sa palagay namin ay ligtas kami. Pagdating sa bahay, hindi ako agad bumaba. Nanatili kami sa kotse nang matagal.
Tahimik lang kami. Hanggang sa siya ang unang nagsalita. Alam mo, Lara, sabi niya habang nakatingin sa akin. Nagpapasalamat ako araw-araw na dumating ka sa aking buhay. Napakagat ako ng labi. Baka may makarinig. Walang tao dito. Tayo lang. At bago ko pa napigilan ang sarili ko, lumapit siya at hinalikan ako. Mainit. Masidhing-masidhi at puno ng emosyon.
Yinakap ko siya pabalik at nakalimutan namin ang lahat. Habang nakikipagbuno kami sa aming ipinagbabawal na relasyon, hindi namin akalain na darating si mama. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig nang marinig ko ang boses ng aking ina. Nagmamadali akong lumapit sa tabi ng aking tito, pero huli na ang lahat. Nasa labas siya ng kotse, hawak ang pinto at nakita ang lahat. Lalo pang lumaki ang mga mata ko.
“Mom, hindi ko alam ang sasabihin ko.” Tiningnan ni Tito Ramon si mama pero hindi agad kumilos. “Anong ginagawa niyo?” “Ano ang ibig sabihin nito?” Nanginginig sa galit si mama. “Lara, ikaw Ramon, paano niyo nagawa sa akin ito?” Parang umiikot ang aking mundo. Gusto kong lumabas at mag paliwanag pero ano ang sasabihin ko? Walang dahilan para itago ang pagkakamali naming dalawa.
Binuksan ni Mama ang kabilang pinto at halos kinaladkad ako palabas. “Ikaw, Lara, isa kang guro. Paano ko haharapin ang iba? Paano ko ipapakita ang mukha ko sa eskuwelahan mo? Ano ang gagawin mo?” Hindi ko napigilan ang aking mga luha. “Pasensya na po, ma’am. Ayaw ko rin naman.” “Ayaw mo?” Malakas niyang tugon.
“Halos mamatay ako sa pag-aalaga sa anak mo. Tapos ito ang gagawin mo kay Ramon.” Nanahimik si Tito Ramon, nakayuko nang mababa. Parang alam niyang wala siyang karapatang magsalita. Dinala ako ni mama sa loob ng bahay. Doon niya tuluyang ibinuhos ang kanyang galit. “Kung hindi ka lang guro, Lara, baka pinahiya kita sa buong nayon kung hindi ka lang anak ko.”
Pero iniisip ko ikaw. Paano ang reputasyon mo, ha? “Pasensya na po.” Umiyak ako bilang tugon. “Higit pa ito sa pagkakamali, Lara,” sigaw niya. “Kahit anong gawin mo, hindi ko matatanggap. Hindi ko matatanggap ang ginawa niyo. Pero tandaan mo, hindi ko hahayaang masira ang pangalang pinaghirapan mong itayo. Kahit galit na galit ako, anak pa rin kita.”
Tumalikod siya at umakyat sa hagdan. Naiwan akong tulalang-tulala. Ilang minuto ang lumipas, umakyat si tito sa akin. Hawak niya ang kanyang ulo, halatang napakabigat ng kanyang pakiramdam. “Lara,” sabi niya nang mahina. “Pasensya na. Kasalanan ko kung bakit tayo nahuli.” Umiling ako habang pinupunasan ang aking mga luha. Pareho kaming may kasalanan. Pero ano na ang gagawin natin? Kung tatanungin mo ako, hindi ko ito matatapos.
Kahit nagagalit si inay, hindi ko kayang mawala ka. Pumikit ako. Pero paano? Paano ko ipagpapatuloy? Paano ako magiging guro? Alam ko iyon. Hinawakan niya ang aking kamay. Alam ko na hindi hahayaan ng inay mo iyon. Kung gusto mo, lalaban tayo. At doon na naman ako nalito. Mahal ko si Ramon. Mahal ko rin si inay. At higit sa lahat, hawak ko ang pangarap kong maging guro.
Isang pangarap na madaling mawasak dahil sa isang pagkakamali. Hindi ako nakatulog buong gabi. Hindi umalis si mama sa kwarto. Nakahiga ako pero gising ang aking diwa. Iniisip ko kung paano ko haharapin bukas. Tama si mama. Hindi lamang ang puso ko ang nakataya rito, kundi ang aking pangalan, ang aking trabaho, at ang aking buong kinabukasan. Pero habang sinusubukan kong kumbinsihin ang sarili kong lumayo, mas bumilis lamang ang tibok ng puso ko para kay Tito Ramon.
Kinabukasan sa hapunan, tahimik kaming tatlo, walang salitang binigkas. Tanging ang tunog ng mga kutsara at tinidor ang maririnig. Hanggang sa si mama ang unang nagsalita. “Lara.” Malakas ang kanyang boses. “Mula ngayon, gusto kong lumayo ka kay Ramon. Hindi ko hahayaang mawasak ka. Ayw kong masira ang buhay mo dahil lamang dito.”
Pero tandaan mo, galit pa rin ako at matagal bago ko kayo mapapatawad. Tumulo ang aking mga luha. Gusto kong sumagot pero wala akong boses. Nakayuko lamang si Ramon. Pinipigilan ang pagsasalita. Mula nang mahuli kami, naging iba na ang lahat sa bahay. Hindi na madalas makipag-usap sa akin si mama. Malamig ang kanyang tingin. Pero hindi niya ako sinira sa iba.
Alam ko na pinipigilan niya ang kanyang galit dahil sa aking reputasyon bilang guro. Ayaw niyang sirain ang pangalan ko. Pero sa likod ng katahimikan, naramdaman ko na nasasaktan siya at ako ang may gawa nito. Nahahati ako sa dalawang mundo, bilang isang anak at isang babae na hindi na kayang iwasan si Tito Ramon. Isang gabi, nagpapanggap akong gumagawa ng lesson plan sa kwarto.
Pero nang makatulog si mama, lumabas ako at bumaba sa sala. Nandun si Ramon, naghihintay. Nagkatitigan kami nang tahimik bago siya lumapit at hinawakan ang aking kamay. “Lara,” bulong niya. “Hindi ko kayang iwasan ka. Kahit alam kong mali, tumango na lang ako. Nanginginig. Alam ko ring mali pero mas magiging mali kung itatangi ko ang tunay kong nararamdaman para sa kanya.”
At ibinigay namin ang aming sarili sa yakap ng isa’t isa muli. Walang nagsalita at damdamin na lamang ang umiral. Oo, Miss Love. Hindi ko itinaboy si Ramon. Ipinagpatuloy ko ang aming relasyon sa kanya. Niyakap niya ako muli at inamin kong doon na ako nagsimulang ma-attach sa kanya. Kinabukasan, naramdaman ko ang paglayo ng loob ng aking ina sa akin.
Pero kahit ganoon, nagpatuloy pa rin kami sa pagkikita ni Ramon. Lihim sa sala, minsan sa kotse. At sa bawat lihim na sandali, alam naming papalapit na kami sa punto na hindi lamang ang aking ina ang makakahuli kundi ang buong mundo. Ang aming bahay ay hindi na normal. Laging tahimik ang aking ina.
Parang laging may iniisip at madalas tulala. Pero hindi tulad noon. Laging siyang nakamasid. Hindi ko siya matitigan nang diretso sa mata. Alam ko na tinitiis niya ang lahat. Alam ko na pinipigilan niya ang sarili at inaalagaan pa rin ako dahil anak niya ako. Pero iyon ang bumibigat sa aking konsensya na sa kabila ng lahat, pinipili niya pa ring protektahan ako.
Isang gabi, nag-text si Ramon habang nasa kwarto ako. Nasa sala ako. Gusto kitang makausap. Tinitigan ko nang matagal ang mensahe bago ako bumaba. Paglabas ko, nandun siya. Hawak ang isang tasa ng kape. Nang makita ako, agad siyang ngumiti. Halatang sabik, “Lara!” tawag niya at tumayo.
Hindi pa man siya nakapagsalita. Niyakap ko na siya. Hindi ko mapigilan ang sarili ko, Miss Love. Sa yakap na iyon, bumalik ang lahat ng sandaling sinusubukan kong kalimutan. Bakit ba napakahirap? Alam kong ipinagbabawal, alam kong mali pero hindi ko kayang lumayo sa iyo. Hinaplos niya ang aking buhok. Ako rin, dahil alam ko na totoo ang nararamdaman natin. At bago ko pa napigilan, naglapat ang aming mga labi.
Masidhi at puno ng pagnanasa. “Lara!” Napaigtad ako at agad na tumakbo kay Tito Ramon. Nakita ko si mama sa hagdan. Hawak ang dibdib na parang pinipigilan ang sarili na sumabog sa galit. “Mom,” sabi ko habang nanginginig. Pero hindi ko naisip kung paano magpaliwanag. “Hindi pa ba kayo nadala?” sigaw niya habang umiyak. “Sa loob ng bahay na ito sa harap ng Diyos.”
“Wala ba kayong hiya sa sarili ninyo?” Hindi ko siya matingnan. Nakatayo si Ramon na parang gulay na lanta, walang masabi. Tumulo ang aking mga luha. “Mom, pasensya na po. Ginawa ko ang lahat. Pero hindi ko talaga mapigilan.” “Hindi mo mapigilan ang sarili mo kundi masisira mo ang pangalan mo? Masisira mo ang pamilya natin?”
Parang bawat salitang binitawan niya ay tumusok sa aking puso. Pagpasok namin sa kwarto, isinara ni mama ang pinto. Huminga siya nang malalim bago nagsalita. “Lara, mahal kita. Anak kita pero ang sakit na ibinibigay mo ay napakatindi. Pinoprotektahan kita hangga’t kaya ko dahil ikaw ay guro. Ayokong sirain ang reputasyon mo kahit na ikaw na mismo ang sumisira sa akin.”
Nagsimula akong umiyak. “Pasensya na, mom. Hindi ko sinasadya. Nahulog lang ako.” “Alam ko at doon ako mas nasasaktan dahil alam ko na totoo ang iyong nararamdaman.” Pero anak, hindi lahat ng totoo ay nagkakahalaga ng laban. Minsan kailangan mong piliin ang tama kahit masakit. Niyakap niya ako nang mahigpit. Nararamdaman ko ang kanyang galit pero mas nangibabaw ang kanyang pagmamahal.
“Umalis ka muna dito, Lara. Lumayo ka kay Ramon bago niya tuluyang sirain ang lahat ng pinaghirapan mo.” Gabing iyon, nag-impake ako ng ilang gamit. Hindi ko alam kung saan ako pupunta pero iisa lang ang malinaw sa akin. Kailangan kong lumayo nang sandali. Pumasok si Ramon sa kwarto. Nakita niya akong nagliligpit. “Lara, hindi kita papayagan. Kung aalis ka, sasama ako.”
Umiling ako. Pinunasan ko ang aking mga luha. Imposible. Tama si mama. Isa akong guro. Kung masisira ako, wala akong kinabukasan. Hinawakan niya ang aking kamay. “Pero mahal kita, Lara. Hindi ko kayang mawala ka.” Humagulgol ako. “Mahal din kita. Pero kailangan nating piliin ang tama kaysa sa gusto natin. Kung hindi, pareho tayong mawawasak.” Hinalikan ko siya sa huling pagkakataon.
Isang halik na puno ng luha at paalam. Habang bitbit ko ang aking bag palabas ng bahay, naririnig ko pa rin si mama na umiiyak nang tahimik sa kusina. Nakatayo si Ramon sa sala. Nakatingin sa akin na parang bumagsak ang mundo. At habang naglalakad ako sa madilim na daan, pakiramdam ko ay pasan ko ang bigat ng dalawang bagay.
Ang ipinagbabawal na pag-ibig at ang pangarap na kailangang ipaglaban. Alam ko na hindi na ako maaaring bumalik sa dati pero umaasa ako na isang araw ay mapatatawad ko ang aking sarili. Pansamantala akong nanatili sa isang paupahang silid malapit sa eskuwelahan. Maliit ang silid, may isang kama, maliit na mesa at bentilador. Pero sa kabila nito, naramdaman kong mas magaan kaysa sa bawat gabing umiiyak ako.
Gabi-gabi, hindi ko maiwasang isipin si Ramon, kumusta na kaya siya, kumakain kaya siya nang maayos? Natutulog ba siya o gising pa rin tulad ko? Pero habang iniisip ko siya, bumabalik din sa aking isip ang mga luha at galit ng aking ina. At doon ko tinanong ang aking sarili nang paulit-ulit, “Tama ba ang ginawa ko?” Makalipas ang isang linggo, dumating si mama sa paupahang silid.
Umupo siya sa kama habang nakatayo ako. “Anak!” sabi niya nang mahina. “Hindi ako naparito para sermonan ka. Gusto ko lamang makita kung maayos ka na.” Tumulo ang aking mga luha. “Patawad po, ma’am, dahil nasaktan ko kayo.” Hinawakan niya ang aking kamay. “Oo, nasaktan mo ako pero hindi ko titigilan ang pagiging ina ko sa iyo. Kailangan mo lamang ng gabay. Kaya pinili ko na protektahan ka dahil ayaw kitang mawasak.”
“Hindi ako ang kalaban mo pero sana ay matuto kang maging mas matatag.” Niyakap ko siya nang mahigpit at sa unang pagkakataon pagkatapos ng lahat, naramdaman ko na kahit galit siya, naroon pa rin ang kanyang pagmamahal. Makalipas ang ilang araw, nag-text si Ramon. “Pwede ba kitang makita sandali?” Hindi ko alam kung dapat ba akong pumayag pero pinili ko siyang harapin. Nagkita kami sa isang parke sa ilalim ng puno kung saan kami madalas tumambay ni mama noong bata pa ako. “Lara,” simula niya.
“Halatang gising ka pa.” “Mahal kita kahit umalis ka, hindi na magbabago iyon.” “Nararamdaman ko rin iyon pero alam mong hindi na natin ito pwedeng ituloy.” “Wala na bang pag-asa?” tanong niya nang pabulong. Hinawakan ko ang kanyang kamay at sinabing, “Wala na. Ito na lang ang natitira sa atin. Kailangan nating mag-let go para walang masaktan.” “Kung gayon, baka isang araw maalala mo pa rin ako at hindi bilang isang pagkakamali.”
Yinakap ko siya sa huling pagkakataon. Bumalik ako sa aking trabaho bilang guro. Doon ko ibinuhos ang aking sarili sa pagtuturo sa mga bata ng pangarap na matagal ko nang pinapangarap. Hindi naging madali, pero sa bawat paglipas ng araw, unti-unti kong natutunang tanggapin ang aking desisyon. Medyo lumambot ang tingin ni mama nang makita ako.
Hindi agad kami bumalik sa dati, pero sa bawat ngiti at simpleng usapan ay pinaalalahanan kami na maaari pa kaming maghilom. Si Ramon, hindi ko na siya muling nakita. Wala na akong narinig tungkol sa kanya mula nang lumayas kami sa bahay at pinaalis din siya ni mama. Oo. Kasabay ng pag-alis ko sa bahay, pinapaalis din ni mama si Ramon.
Pero pinili ko nang huwag alamin kung nasaan siya. Pinili ko nang kalimutan ang lahat. Minsan kapag mag-isa ako, bumabalik pa rin ang mga alaala. Ang mga halik, mga yakap, ang mga gabing magkasama kami at oo, totoo iyon. Mahal ko siya nang buong puso.
Pero natutunan ko rin na hindi lahat ng pag-ibig ay nagkakahalaga ng laban. Ako si Lara, isang guro, isang anak, at isang babae na nagmahal at nagkamali. Pero sa pamamagitan ng pagkakamaling iyon, natuto rin akong pumili at pinili kong buuin muli ang aking sarili. Pinili ko ang tama. Sana ay huwag ninyo akong husgahan. Iyon lamang ang aking kwento, at salamat, Miss Love, sa pagpapalabas nito.
Magandang araw. Ako ito, si Lara. Ang aking asawa ay nagtatrabaho bilang machine operator sa isang malaking kumpanya ng konstruksyon sa Mali. Sa kabila ng aming abalang iskedyul, biniyayaan pa rin kami ng dalawang anak. Isang babae na nasa grade 5 na ngayon at isang lalaki na nasa grade 3. Mula noon, sanay na akong maghintay ng dyip sa kanto.
Huwag lang akong mahuli sa trabaho. Isa akong inventory clerk, kaya sinisiguro ko na ako ang unang nasa opisina araw-araw. Sanay na akong makaramdam ng pagod sa umaga mula sa pag-aalaga sa aming pamilya. Pero habang nakatingin ako sa mga ulap ngayong umaga, bigla akong nakaramdam ng kalungkutan. Parang may sarili itong buhay, bumubulong ng mga bagay sa akin na hindi ko masabi kay Mark o sa aking asawa.
Alam kong mali ang naiisip ko. Pero mula nang lumaki ang aming mga anak, parang biglang lumamig ang aming relasyon. Kapag inaanyayahan ko siya sa kama, madalas niya akong tinatanggihan. Isang araw habang naglalakad ako patungo sa sakayan ng dyip, napansin ko ang isang bagong driver na parang napakasigla habang tinatawag ang mga pasahero. Palagay ko ay nasa 56 sentimetro lang ang taas niya.
Ang kanyang kulay ay kayumanggi, mas pinatingkad pa ng pulang damit na suot niya. At kahit malayo ako, nakikita ko pa rin ang kakaibang marka ng araw sa kanyang balat. Hindi siya guwapo. Ang pangangatawan ay hindi rin macho. At higit sa lahat, ang mukha ay parang 40 taong gulang na.
Pero may kakaiba sa kanya na hindi ko maipaliwanag. Sabi ni Ma’am G nang magkatinginan ang aming mga mata. Hindi ako agad sumagot pero binigyan ko siya ng ngiti. Puno na halos, ma’am, dalawang upuan na lang sa harap. Dagdag niya. Wala na akong nagawa kundi tumango at sumunod dahil aalis na ako para sa trabaho. Tamad na tamad ang bunso ko kanina kaya tumagal bago ko nakuhang kumpiskahin ang kanyang cellphone para hindi na siya magpuyat sa paglalaro ng online games.
Masikip at hindi komportable ang upuan sa gitna. Kaya naman talaga ayoko ring umupo sa harap. Bonus na lang kapag ang driver na may amoy sa kili-kili ang makatapat. Pero nang magdikit ang aming mga braso ng driver, hindi naman nagising ang diwa ko at mas lumapit ang dyip sa mga lugar kung saan hinampas ng hangin ang aking mukha.
Kasabay nito, simpleng dumampi ang kanyang siko sa tagiliran ng aking katawan. Pasensya na, ma’am. Lumingon siya sa akin habang huminto ang dyip sa isang intersection. Hindi ko sinasadya, nangako ako. Pakiusap, sa susunod ay dalawang pasahero na lang ang pauupuin ko sa harap. Sabi niya nang mahina. Ngumiti ako sa kanyang sinabi, kaya nakalimutan ko ang masamang hinala tungkol sa kanya bilang isang madamdamin at bastos na driver.
Mas mabuti kung gayon. Parang magiging komportable kaming sumakay sa dyip mo, kuya. Tumango lang siya at tumingin sa aking mga mata. Si Andy pala. Ipinakilala niya ang sarili sa akin. Mula noon, parang araw-araw akong hinahabol ng oras para maihabol ang dyip ng aking kuya driver. Hindi ko maintindihan kung bakit.
Siguro dahil madali niya akong nakuha ng atensyon. Parang sinusundo ko na rin siya dahil walang araw na hindi kami nag-usap. Hindi ko ito maibanggit sa aking asawa dahil may sarili siyang motorsiklo at ibang ruta ang tinatahak patungo sa trabaho. Sabay kaming kumakain sa habang, pero kadalasan ay sa mga bata lang ako nakikipag-usap.
Naiintindihan ko ang pagod at stress sa trabaho. Pero pakiramdam ko ay tuluyang nawala ang pagnanais na makipag-usap sa akin. Parang umuuwi lang siya sa akin dahil itinuturing niya akong asawa na mas masahol pa sa kasama sa bahay. Salamat sa libreng hapunan, fita. Ano ka ba, Lara? Ako dapat ang magpasalamat dahil pumayag kang tapusin ang inventory ngayon.
Maliban na lang kung talagang kailangan ni sir ang report bukas. Hindi na kami uuwi nang gabi ngayon. Ngumiti lang ako rito at naglakad palayo habang nakasabit ang sling bag sa aking balikat. Gusto kong magreklamo dahil napagod ako nang araw na iyon. Pero alam kong sulit ang lahat ngayong tapos na ang ulat. Na isinumite namin sa finance department taun-taon.
Ibig sabihin ay malaya akong mamili para sa dalawang araw na pahinga sa susunod na linggo at dalawang araw bago ang darating na Pasko. “Mom, uuwi ka na ba? Galit si dad dahil hindi mo sinabi sa kanya na nag-overtime ka ngayon.” Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga nang mabasa ko ang chat ng aking panganay. Kapag sinabi kong galit, ibig sabihin ay magsisimula na namang magbitaw ng masasakit na salita ang aking mabuting asawa na parang napabayaan akong ina sa aming dalawang anak.
Baka hindi ko na kailangang magpaliwanag at mayroon siyang iuuwi. Hindi sumagi sa kanyang isip na kahit pagod ako sa trabaho, iniisip ko pa rin sila. Sana ay nasagot ko ang chat pero pinili ko na lang itago ang aking cellphone. Habang naghihintay ng dyip, ang mga sandaling iyon ay nagdala ng luha sa aking mga mata.
Pero ginawa ko pa rin ang lahat para makontrol ang aking emosyon. Lara, uuwi ka na ba? Tumingin ako nang walang buhay nang marinig ang pamilyar na boses sa aking harapan. Si Andy pala, pero walang pasahero ang dyip na minamaneho niya. Parang binabalak niyang magsimulang mamasahero ulit pagkaabot ng kanyang boundary at target na kita para sa araw.
Gagawin ko na rin naman. Sumakay ka na. Hindi na kita sisingilin, nangako ako. Sa kabila ng kalungkutan na nararamdaman ko, napangiti ako sa kanyang paboritong linya. Bakit napakahilig ng lalaking ito sa salitang pangako? Kalahati ng biyahe, nahuli ko ang kanyang mga mata na sumusulyap sa aking direksyon nang ilang beses.
May problema ba, ma’am? Sabi niya na may halong pag-aalala sa boses. Sinadya ko itong huwag tingnan dahil alam ko na masasalamin lamang nito ang depresyon sa aking mga mata. “Wala, Andy.” Itutuwid ko na lang dito. Siguro masyadong pagod lang ako sa trabaho kaya gusto ko nang matulog at magpahinga nang maaga. Sa totoo lang, ganoon din ako noong nagtatrabaho pa ako sa planta.
Overtime dito, overtime doon. Lalo na ngayong Pasko. Halos pumasok kami sa trabaho nang walang ligo o tulog. Nagulat ako nang lumingon siya sa akin na nakadilat ang mga mata. Huwag mong sabihin na pumasok ka sa trabaho nang walang ligo, Ma’am Lara. Natawa ako sa aking paratang sa kanya. Excuse me, man. Hindi naman ako umabot sa ganoong punto. Natawa lang siya nang sobra kaya natawa na rin ako habang nagpapatuloy ang aming usapan.
Ikaw marahil ang tanging pumapasok sa trabaho nang walang ligo at walang toothbrush. Sabi ko, “Nasaksihan ko kung paano siya ngumiti habang nakatutok ang kanyang mga mata sa tinatahak naming landas.” “Oh, ma’am, kahit kailan hindi ka pa nahimatay kahit isang beses habang nasa tabi mo ako, di ba? Mabango pa rin ako kahit walang ligo.”
Dagdag niya, “Natawa ako habang pinapanood siya. Inamin mo rin na hindi ka talaga naligo kahit minsan.” “Naku Andy, maawa ka sa amin na nakaupo sa tabi mo sa dyip mo.” Sabi ko. Habang lumilipas ang oras, hindi ko napansin ang ngiti sa aking labi na hindi nawala. Habang kausap ko ang aking kuya driver. Noong panahong iyon, pakiramdam ko ay nawala ang lahat ng pagod ko sa trabaho.
Kahit ang stress na nakapaligid sa akin bilang asawa at ina ng pamilya. Ito ang pakiramdam ng may nakakausap, hindi lamang kapag may problema kundi pati na rin kapag gusto mong magpahinga sa iyong mga responsibilidad. Sana ganoon palagi, madam. Dapat masaya ka at hindi tulad noon, halatang troubled at maraming iniisip.
Nang marinig ko iyon, nakatutok ang aking mga mata sa kanyang direksyon. Nagkataong dumaan ang kanyang dyip sa isang madilim na sulok. Kaya kaunting liwanag lang mula sa buwan ang ibinibigay sa amin. Kung hindi kami nagkita ngayong gabi, baka matagal na kaming nag-aaway at umiiyak sa harap ng aking asawa. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Hanggang sa itinigil niya ang dyip na minamaneho sa isang kalat-kalat at medyo madilim na lugar.
Ma’am, pwede ba tayong maging tapat sa isa’t isa? Hindi ko kayang magpanggap na hindi kita gusto. Alam ko na may asawa ka at may pamilya. Pero sinagot ko ito sa mahinang boses. Mahirap, di ba? Ang hirap. Kahit ako. Hindi ko alam kung bakit nawawala ang mga problema ko kapag kausap kita. Kahit alam kong mali ang lahat ng iyon dahil isa akong may-asawa.
Dahil sa mga salita ni Ion, naghari ang mahabang katahimikan sa pagitan namin. Hindi ko napigilan ang sarili kong tumingin sa kanya kahit alam kong pareho kaming nakakaramdam ng mali sa isa’t isa. Lumingon si Andy sa akin pero hindi nagsalita. Ang aming mga isip lamang ang nagpapahayag ng mga bagay na hindi namin masabi. Lumapit siya sa akin hanggang sa mapansin ko ang kanyang banayad na halik na sumalo sa aking mga labi.
Andy! Nag-alinlangan ako ng ilang segundo, nagulat, kahit alam ko sa sarili ko na gusto ko ang nangyayari sa sandaling iyon. Tinawag niya rin ang aking pangalan habang ang kanyang mga haplos ay unti-unting bumaba mula sa aking mukha hanggang sa leeg ng aking t-shirt. Namangha lang ako. At sa tuwing hinahaplos niya ako sa ilalim ng aking damit na parang ako ang kanyang nobya, mas hinigpitan ko ang pagkaakap sa kanyang mga maskuladong braso.
Nakausap ko siya sa mahina at pabulong na boses sa loob ng ilang sandali. Hanggang sa napagtanto ko na wala na akong suot. Habang nasa likod kami ng kanyang dyip. Pakiramdam ko ay para akong mannequin na nakatitig sa kisame ng kanyang dyip habang nakabuka ang aking mga binti para sa kanya. Hindi ako makapaniwala na naibigay ko ang aking katawan sa ibang tao. Sa kabila nito, nalungkot ako nang yumanig nang husto ang dyip dahil sa aming pagkakamali.
Parang tumigil ang oras habang paulit-ulit akong binuweltahan ng driver na si Andy sa loob ng kanyang dyip. Sa mga panahong iyon ay naging makasarili ako. Tuluyan kong nakalimutan na may asawa at mga anak na naghihintay sa akin pag-uwi. Isang pagkakamali na mabilis kong pinagsisihan habang pinapanood ko ang aking asawa na nakakulubong at natutulog sa sofa nang walang kumot pag-uwi ko.
Habang nakatayo sa harap niya, naalala ko ang masasayang sandali naming magkasama. Ang mga tawa, ang mga kwento at kung paano namin sinuportahan ang isa’t isa hanggang sa marating namin kung nasaan kami ngayon. Siguro kailangan lang naming mag-usap at maglaan ng oras para sa sarili. Oras para sa amin ng aking asawa para mag-bonding. Malayo sa maingay at nakapagod na mundo na ginagalawan namin ngayon.
Ang mga luhang namumuo sa aking mga mata kanina ay tuluyang natuyo habang tinitingnan ko ang aking asawa. Pakiramdam ko ay nakasemento ako sa aking kinatatayuan nang yakapin niya ako nang mahigpit. Parang matagal akong nawala sa kanyang piling. Pinag-alala mo kami nang sobra. Akala namin may masamang nangyari sa iyo pabalik ng bahay.
Kalungkutan ang unang bumalot sa akin. Pero nagawa ko pa ring magsalita mula doon. Kahit alam kong puro kasinungalingan lang ang maibibigay ko sa aking asawa. Pasensya na. Natagalan kami sa pagtatapos ng report kaya ginabi ako ng uwi. Nagulat ako nang umiling siya sa harap ko. Wala kang dapat ihingi ng tawad, Han.
Dapat akong humingi ng tawad sa aming dalawa dahil hindi ko namalayan na sinasayang ko ang oras sa iyo. Para sa ating dalawa, para sa ating mga anak. Palagay ko ay naging abala masyado ako sa trabaho. Hindi ko man lang maimadyin ang hirap mo sa pagbalanse ng pag-aalaga sa mga bata habang tinutulungan akong maabot ang aming pangangailangan sa pananalapi. Noong panahong iyon, tuluyan kong isinandal ang aking ulo sa kanyang balikat habang nadarama ang kanyang presensya.
Tahimik akong humingi ng tawad sa kanya para sa pagkakamaling alam kong dadalhin ko at pagsisisihan sa buong buhay ko. Isang kasalanan na ginawa ko dahil nagpadala ako sa kalungkutan at panandaliang ligaya na dinala ng driver ng dyip. Isang linggo pagkatapos nito, muling nagtagpo ang aming mga landas ni Andy habang tinutulungan ko ang aking pamilya sa pagsakay.
Napansin ko ang kasabikan ng mga bata dahil nagpasya kaming magbakasyon kasama ang pamilya ng asawa ko sa Batangas. Huminto ang dyip na minamaneho ni Andy at pareho kaming tumayo doon sandali. Sa isang sandali, wala nang ibang salita na lumabas sa kanya. Dyip, pakiusap. Umiling na lang ako bilang tugon dito at sinuklian ni Andy ang aking ngiti na may halong pang-unawa.
Minsan ang mga pagkakamali at hindi pagkakaunawaan ay nagsisilbing daan para mas makilala natin ang ating sarili. Ang paggawa ng mga tamang desisyon ay hindi laging madali. Kaya natutunan ko na hindi natin laging kailangang sundin ang ating mga emosyon. Sa halip, matuto tayong maging bukas sa ating mga kasosyo. Iyon lamang ang aking kwento at salamat sa pakikinig.
Disclaimer: This story is fictional and created for entertainment purposes only.
Any names, characters, places, or events are fictitious or used fictitiously.
No real person or organization is intended to be portrayed.
![NAG-ABROAD PARA YUMAMAN,PERO 21 DAYS PA LAMANG SA CANADA,UMUWI NANG BANGKAY[ Tagalog Crime Story ]](https://family2.mperlabeautycenter.com/wp-content/uploads/2026/09/4.jpg)
